هم قدم در مسیر تربیت

پیش از آنکه پسرم دانش‌آموز شود، از همان روزهایی که مهدکودک و پیش‌دبستانی را تجربه می‌کرد، خودم را در کنار کادر آموزشی می‌دیدم و برای هر فعالیتی داوطلب می‌شدم. با همین روحیه‌ی برون‌گرا و کنش‌گر، در سال‌های تحصیل او نیز نمایندگی کلاس و عضویت در انجمن اولیا و مربیان را پذیرفتم. این همراهی را از صمیم قلب، با انرژی و اشتیاق انتخاب کردم.
انجمن اولیا و مربیان را پلی میان خانه و مدرسه می‌دیدم؛ پلی که می‌تواند زمینه‌ی رشد همه‌جانبه‌ی کودک را فراهم کند؛ جایی که پرورش شخصیت، فرهنگ و اخلاق در کنار آموختن علم، ریاضی و منطق پیش می‌رود تا انسانی پرورش یابد که در ابعاد گوناگون زندگی به شکوفایی برسد. تحقق چنین هدفی، بی‌تردید، با کیفیت تعامل ما با مدرسه و کادر آموزشی پیوندی مستقیم دارد.
با این نگاه، باور داشتم اولویت فعالیت‌ها و هدف‌گذاری‌های انجمن نباید تنها به مسائل مادی و رفاهی مدرسه محدود شود. مهم‌تر از آن، فراهم کردن زمینه‌ی گفتگو و هم‌افزایی میان دو جهان اثرگذار در زندگی کودک است: جهان گرم و صمیمی خانواده و جهان نظام‌مند و قاعده‌مند مدرسه.
پازل تربیت، نه در خانه به‌تنهایی کامل می‌شود و نه در مدرسه. هر یک از این دو نهاد، بخشی از این مسیر را بر عهده دارند و پیوند میان آن‌هاست که به این مسیر انسجام و معنا می‌بخشد. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند زمینه‌ساز این پیوند باشد؛ جایی برای شنیدن دیدگاه‌ها، نزدیک شدن به دغدغه‌های مشترک و یافتن راه‌هایی که به سود رشد و آرامش دانش‌آموزان است.
در این مسیر، گفتگو و اعتماد اهمیت بسیاری دارد. خانواده‌ها با شناختی که از ویژگی‌ها و نیازهای فرزندان‌شان دارند، می‌توانند نگاه مدرسه را کامل‌تر کنند و کادر آموزشی نیز با تجربه و دانش خود، راه‌هایی برای حمایت بهتر از دانش‌آموزان پیش روی خانواده‌ها بگذارد. وقتی این دو نگاه در فضایی محترمانه کنار هم قرار می‌گیرند، تصمیم‌ها واقع‌بینانه‌تر و همراهی‌ها ثمربخش‌تر می‌شوند.
برای من، حضور در انجمن فرصتی بود تا فراتر از نقش یک مادر، سهمی هرچند کوچک در ساختن محیطی بهتر برای همه‌ی بچه‌ها داشته باشم؛ محیطی که در آن، دانش‌آموز فقط برای آموختن درس‌ها آماده نمی‌شود، بلکه فرصت تجربه‌ی مسئولیت‌پذیری، همکاری، احترام و همدلی را نیز پیدا می‌کند. باور دارم هر گام کوچک و دلسوزانه‌ای که خانه و مدرسه در کنار هم برمی‌دارند، می‌تواند در شکل‌گیری آینده‌ی فرزندان‌مان اثرگذار باشد.
امیدوارم این همراهی‌ها به پرورش نسلی بینجامد که در کنار دانش و توانایی، از اخلاق و احساس مسئولیت نیز بهره‌مند باشد؛ نسلی که نه‌تنها برای شکوفایی خود، بلکه برای بهتر کردن جهان پیرامونش نیز قدم بردارد.

سال شصت ویکم. شماره2963