سفره‌ی اقتدار

بوی آبگوشت مادر فضای خانه را پر کرده بود؛ همان رایحه که ظهر جمعه‌هایمان را معنا می‌داد. دور سفره‌ای که با عشق پهن شده بود حلقه زدیم. مادر با قابلمه‌ی غذا و لبخندی بر لب، وارد اتاق شد؛ درست در همان لحظه، صدای مهیبی لبخند مادر را از روی صورتش محو کرد. با انفجاری سهمگین زمین لرزید، شیشه‌ها فروریخت و قابلمه‌ی آبگوشت از دستان بهت‌زده مادر بر زمین افتاد. کوچه پر شد از همسایگانی هراسان. دود غلیظ و سیاه از سمت فرودگاه مهرآباد بلند بود، مادر اما با صبر و ایمانی عجیب، در حالی که زیر لب ذکر می‌گفت به جمع‌کردن فروریخته‌ی سفره مشغول شد. انگار برای او چیزی مهم‌تر از آرامش و نظم خانه نبود! حتی اگر آن‌سوی پنجره‌ها، یک جهان به تکاپو افتد. به‌سمت رادیوی روی طاقچه رفتم، پیچ صدا را تا آخر چرخاندم. لحظاتی بعد، صدای تیک‌تاک آشنا و آن طنین همیشگی از بلندگو پخش شد: «اینجا تهران است، صدای جمهوری اسلامی ایران...» نفس‌ها در سینه حبس شد، دست‌ها از کار ماند و همه چشم به بلندگوی کوچک رادیو دوختیم. خبر تلخ و باورنکردنی بود: «هواپیماهای عراقی خاک ایران را هدف حمله هوایی قرار داده‌اند.» چه کسی می‌دانست که چه در انتظار است؟ قابلمه فروریخته و سفره نیمه‌کاره‌ی آن روز، سرآغاز فصلی طولانی از آژیرهای قرمز، شب‌های تاریک پناهگاه، ویرانی و البته ایستادگی یک ملت شد؛ فصلی که برای هشت سال، یک ملت با دست‌های خالی اما قلبی استوار، در برابر هجومی همه‌جانبه ایستاد تا از این آب و خاک دفاع کند. بعد از چهار دهه؛ تاریخ تکرار شد و تصویر آن روز را در ۹ اسفند ۱۴۰۴ شاهد بودم؛ روزی که تهران لرزید و ایران عزادار شد. اما فاصله میان ظهر بی‌دفاع ۳۱ شهریور ۵۹ تا صبح ۹ اسفند ۱۴۰۴، فقط روزهای رفته و سال‌های سپری‌شده نیست، جغرافیای تبدیل یک «ملت مظلوم دست‌خالی» به یک «ملت مقتدر، هشیار و بازدارنده» است. پاسداری از حق با منطق اقتدار و ایستادگی درسی بود که آن روزها به ما آموخت. و امنیت و آرامش امروز ما به برکت میراث ایستادگی و بهای خونین مقاومت است. زیرا که خداوند پیروزی نهایی را پاداش پایمردی و توکل صابران و استقامت‌کنندگان قرار داده است.

سال شصت و یکم ـ شماره 2961