ارثیه آقابزرگ

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه اینکه من چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است تعریف از خود نباشد من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد. همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و... خاطره و سابقه دارم...

نه اینکه اصلا من بخواهم حرف از ارثیه و میراث بزنم یا خدایی نکرده بخواهم که این حرف در فک و فامیل بپیچد که بزرگ فامیل باید ارث و میراثش را میان وراث تقسیم کند ولی این حرفی بود که آقابزرگ خودش آن را در خیال خاندانش انداخت و این در گوش آن یکی گفت و آن یکی به این یکی گفت و چشم طمع همه به آقابزرگ دوخته شد. خب قصه از آنجایی شروع شد که من برای مدت طولانی‏ جزو مایملک آقابزرگ و در بالاترین طبقه ساختمان بودم. یعنی یک‏جورهایی شناسنامه ایشان به حساب می‏آمدم. هرکس من را می‏دید انگار آقابزرگ را دیده بود. چنان ارج و قرب و احترامی داشتم که خود آقابزرگ هم به من حسادت می‌کرد. این آقابزرگ یک مجتمع بزرگ داشت که همه اقوام و فامیلش را در آن جمع کرده بود. ناگفته نماند که ایشان روی ارتباط فامیلی و نزدیکی و دوستی بچه‌ها و عموزاده‌ها و برادرزاده‌هایش بیشتر از گوجه‌فرنگی حساسیت داشت. آن روز هم که بحث ارثیه فامیلی در ساختمان پیچیید ما داشتیم زندگی‌مان را می‌کردیم که یک دفعه صدای آقابزرگ در ساختمان پیچید که فریاد زد و یکسره کمک کمک خواست.

تقریبا نفر چابک‌تر هر خانه هراسان از در خانه‌اش بیرون آمد و کنار نرده‌ راه پله ها ایستاد و بالا سرش را نگاه کرد و داد زد که چه شده! خدامرگم بدهد! صدای آقابزرگ بود!؟ چه شد؟ خدای نکرده تمام کرد!؟

آقابزرگ بی‌رمق و نفس‌نفس‌زنان روی صندلی افتاده و چون هیچ‏کس تا آن لحظه به دادش نرسیده بود یک بار دیگر فریاد زد و از جماعت ایستاده در خواست کمک کرد!

...