روایتی از میدان التحریر بغداد
سوختن سعی باطل و یگانگی پرچمها
امروز در التحریر «محفل القائد المعظم» با حضور چندین هزار نفر از مردم عراق برای بزرگداشت امام شهید انقلاب برگزار میشود و با پخش سرود ملی جمهوری اسلامی پرچم ایران در دستان مردم عراق بالا میرود.
نویسنده :
نیلوفر حاج قاضی
آتش به پا کردند و نامش را گذاشتند؛ بازپسگیری عرصهی عمومی. با این ادعا و بهانه که زنان بهعنوان یک گروه اجتماعی بزرگ به حاشیه رانده شده بیشتر از مردان بار گسترش نئولیبرالیسم را بر گردههای خود احساس کردهاند!
چند مورد محدود خشونت خانگی را به کل جامعهی اسلامی تعمیم دادند و با الصاق برچسب «به حاشیه رانده شده» و «قربانیان اعمالِ سیاستهای نئولیبرالی» به پیشانی زنان و دختران، در سه کشور عراق، لبنان و ایران قربانی گرفتند. اتفاقاتی مشابه همراه با سناریوهایی تکراری در کشورهایی که میخواستند در برابر نفوذ بیگانه روی پای خودشان بایستند.
با عمق بخشیدن به اختلافات قومی، پررنگ کردن نابرابریهای اجتماعی و توسل به جنسیتزدگیهای زنانه در تلاش بودند برای زنان قشر ضعیف جامعه، سرابی جدید خلق کنند که در آن از حضور مؤثر مردان خبری نیست و آنها میتوانند به تنهایی به قدرت برسند. ماجرائی که در لبنان، ایران و عراق یکی بود.
نشد آنچه باید میشد
رسانههای وابسته به غرب با ذوقزدگی اتفاقات التحریر را بازتاب میدادند.
«انصار جسیم»، فعال سیاسی عراقی ـ آلمانی که خودش را با عجله به سرزمین مادریاش رسانده بود، در گزارش فیسبوکیاش آورده بود: «زنان همه جا در میدان تحریر حضور دارند... (این در حالی است که) بسیاری از زنان که با آنها صحبت کردم گفتند که خانوادهشان با تصمیم آنها برای پیوستن به جنبش، رفتن به میدان تحریر، ماندن و خوابیدن در آنجا مخالفت کردهاند.»
فعالهای فمینیست به جسیم گفته بودند که میدان التحریر امروز برای زنان جوان یک پناهگاه امن محسوب میشود! بسیاری از دانشجویان زن به اعتراضات پیوستهاند و تصمیم گرفتهاند دیگر به خانه باز نگردند.
دختران گفته بودند که قبلتر برای فرار از خشونت خانگی در مکانهای مقدس از جمله مساجد پناه میگرفتند و میتوانستند آنجا بخوابند و غذا و آب در اختیارشان بود، اما انگار خوشی زیر دلشان زده بود و میخواستند بهجای مسجد یک میدان پرآشوب را برای شبخوابی انتخاب کنند.
در نمایشی که رسانههای غربی در التهاب و آتشش میدمیدند میدان شهر بغداد به فرصت رهاییبخشی برای این دختران تبدیل شده بود. چون آنها بهنوعی خودسازماندهی رسیده بودند و ذوق میکردند که در التحریر همهی امور، از امنیت و کنترل ترافیک میدان گرفته، تا پخت و پز و فراهم کردن امکانات اولیه به عهدهی خودشان است و میخواهند این نسخه را همچنین برای فعالان سایر شهرها، دکترها، وکلا، معلمان و سایر اقشار جامعه بپیچند!
فمنیستهای عراقی ادعا میکردند: «انقلابی اجتماعی در راه است و معترضان بسیاری هنجارهای اجتماعی را از نو خلق میکنند. در میدان التحریر شعارهایی به کردی و عربی سرداده میشود و ایزدیها از تحصن در این میدان با پول و آب و غذا حمایت میکنند.»
ادعای نجات زنان عراقی، بخشی از روایت نواستعماری آمریکا دربارهی دموکراسیسازی در خاورمیانه بود که برای توجیه تهاجم و اشغال عراق به کار گرفته شد. مفهومی که بهطور ضمنی ضرورت سلطهی امپریالیستی آمریکا را القا می کرد، که این سلطه برای زنان نهتنها مفید بلکه الزامی است.
نام خش و خاشاک را گذاشتند خیزش
در ایران نیز وضع همین بود. همان زنان، همان دخترها و همان برنامه؛ در ایران شعار نه غزه نه لبنان را بر سر زبان جریان شرارت انداختند و در عراق، ایران را عامل گرانی و سرکوب مردمِ عرب معرفی کردند.
لیدرهای زن آموزشدیده نیز میاندار میدان اغتشاشات بودند. اعتراضاتی که با عنوان مبارزه با فساد و در خواست اصلاحات اقتصادی آغاز شد اما رفته رفته رنگ و بوی براندازی گرفت. میگفتند موجهای رایج اعتراضات مردمی باید به خیزشی مردمی تبدیل شود.
بیگانگان روی «انقلاب اکتبر» یا «ثورة تشرين» عراق، همانقدر حساب کرده بودند که روی اغتشاشات 17 و 18 دی ماه ایران و اینطور مانور تبلیغاتی میدادند که؛ نسل جدیدی از زنان جوان معترض پدید آمدهاند که خواستههایشان بازتابی از چالشهای زندگی روزمره است؛ از بحرانهای اقتصادی و فروپاشی نهادها و خدمات دولتی گرفته تا موجهای خشونت، نظامیگری و...
طلوع پرچمهای یگانگی
اما امروز ورق برگشته است. میدان التحریر دیگر کانون آشوب و قربانی گرفتن برای رسمیت بخشی به بهانههای شوم نیست.
همانطور که سعی باطل اغتشاشات در ایران نتوانست پرچم را بسوزاند در عراق نیز ماجرا بهگونهای دیگر رقم خورد تا پرچم اتحاد محور مقاومت گره در گره به اهتزاز درآید.
حضور کنشگران در این میدان معروف بغداد؛ که به نمادی برای عملیات رسانهای و جنگ روانی آمریکا و اسرائیل برای بازنمائی اغتشاشات داخلی و نیز ایجاد شکاف میان ملتهای ایران و عراق تبدیل شده بود، امروز و با ایجاد تحولات منطقهای بهگونهای دیگر رقم خورده است و حق در آن نمایان گشته است.
امروز در التحریر «محفل القائد المعظم» با حضور چندین هزار نفر از مردم عراق برای بزرگداشت امام شهید انقلاب برگزار میشود و با پخش سرود ملی جمهوری اسلامی پرچم ایران در دستان مردم عراق بالا میرود.
صحنهای که شاید تا چند سال پیش برای طراحان جنگ رسانهای علیه ایران غیرقابل تصور بود اما اکنون به برکت خون امام شهید انقلاب و قدرتنمایی بینظیر ایران در جنگ اخیر به واقعیت تبدیل شده است.
سال شصت و یکم ـ شماره 2947