متولد بهار

ربیع بوی گل محمدی می‌دهد درست وسط کوچه‌های مکه! آنجا که طفل هاشمی متولد می‌شود و بزرگ‌شان که سردوگرم روزگار چشیده، کودک را روی دست بلند می‌کند و می‌گوید: «نامش محمد است...»
محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم)... همین چهار حرف خوش‌نشسته کنار هم، عطر گل محمدی را پخش کرده در تمام جهان، فرقی ندارد اهل کدام سرزمین و آبادی باشی، تفاوتی ندارد رنگ پوستت سیاه است یا سفید، زرد است یا سرخ! در قبیله‌ی ما؛ یعنی در قبیله‌ی امت او، رنگ‌دانه‌ها برتری نمی‌آورند. این را او گفت، مردی که جهانی در جستجویش بود و از میان نشانه‌های غریب و آشنا و حتی از اعماق قرن‌ها هنوز که هنوز است کسی آن‌چنان که باید او را ادراک نکرده است و طلوع حقانیتش را از میان این تاریخ انسان‌زده نفهمیده است اما ما خوب می‌دانیم کسی که با ربیع می‌آید حتماً نشان بهار دارد حتی اگر در زمستان‌ترین تابستان یا در پاییزترین بهار این قرنِ پیچیده و دشوار باشد، باز او عطر گل محمدی را با خودش می‌آورد، عطری که به‌اندازه‌ی گلبرگ‌های همه‌ی گل‌های هستی، لطیف‌ است. از همین‌جاست که ربیع، بهار جان‌ها می‌شود حتی اگر در تابستان سال شمسی یا زمستان میلادی باشد، جان آدمیزاد را مسیح‌وار زنده می‌کند و محمدگونه دست انسان را می‌گیرد و به معراج می‌برد، از بس پیامبر ما، پیامبر خوبی‌هاست! پیام‌آور پاکی‌هاست و پیام‌دهنده‌ی رحمت و مغفرت است و در این دنیای وحشت‌زده هرکس خواست بر ساحت پرفروغ خورشید ابدیتش، غبار بیفکند، خود روسیاه شد، چه آن شیطانِ رشدی با آیات شیطانی‌اش و چه آن سیاه‌نامه‌ی فرانسوی با آن تصویر کریه‌المنظری که واقعیت دنیای غرب بی‌قاموس را به تصویر می‌کشید، دنیای ترسناک آخرالزمانی تحریف را، دنیای مهیب بدون پیامبر رحمت را...
سمت درست تاریخ اما روایتی دیگر دارد، روایتی نرم و آرام از پیامبری که به‌خاطر گنجشک مرده‌ی طفلی گریست، شاخه‌ی درختی را بال فرشته‌ای دانست و چشمان نافذ دختران معصومی که هنوز طعم زندگی را نچشیده به بهای جاهلیت ناگزیر به چشیدن طعم خاک گور بودند را برازنده‌ی دیدار خداوند دید، اصلاً دنیای بدون متولد بهار دنیای وحشت‌آلودی است و دنیای بدون رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم) کابوسی است که هرگز به بیداری منتهی نخواهد شد.
اما ما دانسته‌ایم که ربیع، بوی گل محمدی در کوچه‌پس‌کوچه‌های امت محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم) است، امتی که یک مدینه در میان سینه‌شان نفس می‌کشد و بر این باورند که کسی هم‌نام او می‌آید تا جهان، دین محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم) و واقعیت وجودی پیامبر نور را ادراک کند.

سال شصت و یکم ـ شماره 2957