گرفتار در آسانسور

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه اینکه من چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است تعریف از خود نباشد من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد. همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و ...خاطره و سابقه زیادی دارم....

صندلی هم که باشی باز از یادآوری بعضی از خاطراتت از خودت شرمنده می‌شوی و دلت می‌خواهد بخشی از خاطراتت را از مالکیتت انکار کنی و به روی مبارکت نیاوری که تو همان صندلی‌ای بودی که یک زمانی پایه‌ راست و چپت را هم نمی‌شناختی. دروغ چرا؟ من هم مثل خیلی از صندلی‌ها از یادآوری و تعریف کردن آن بخش عظیم از زندگی‌ام یعنی روزهایی که در آسانسور کار می‌کردم و بالا و پایین می‌رفتم همیشه حالت تهوع می‌گیرم. خب طبیعی است که این حالت به تو دست بدهد وقتی 15 سال بی‌مرخصی و بی‌پاداش و مزایا مجبور باشی بالا و پایین بروی و آن صدایی که مدام تکرار می‌کرد همکف...طبقه‌اول...طبقه دوم.... را بشنوی! چه کسی می‌تواند پانزده سال هر روز این‌ها را تحمل کند!؟ باور کنید هر شب از فکر فردا که باید از 7صبح تا 10 شب یکسره بالا و پایین می‌رفتم خوابم نمی‌برد. خودتان تصور کنید در طول روز چندبار می‌توانید بدون آنکه از آسانسور پیاده شوید بالا و پایین بروید؟ پس به من حق بدهیدکه بخواهم بخشی از خاطرات آسانسوری‌ام را انکار کنم. باز هم خوبی‌اش این بود که چون شاغل در آسانسور بیمارستان بودم آن آقایی که با من همراه بود و نقش راننده آسانسور را داشت آسانسور را دستکاری می‌کرد که زودتر از 7صبح و دیرتر از 10 شب کار نکند. همین که هر شب او دستکاری‌ آسانسوری‌اش را انجام می‌داد و صدای مریض‌ها درمی‌آمد من نفس راحت می‌کشیدم. می‌دانم کار خوبی نبود ولی خوب ما هم احتیاج به استراحت داشتیم. البته می‌دیدم که مریض‌های بدحال چقدر وسط شب به آسانسور نیاز دارند و چه لگدهایی که به در آسانسور حواله و چه حرف‌های نگفتنی نثار بانی این قضیه می‌کنند ولی باز چندساعتی ما از ناآرامی آن‌ها آرامش داشتیم.

...