امتداد یک شرمندگی
فائقه بزاز
دوستم را چند سالی بود که می‌شناختم. آن هم از نزدیک. اما نمی‌دانستم خواهر شهید است. از آن خانواده‌های اصیل و پر تعداد تهرانی بودند و پر بچه. 6 خواهر؛ یکی از یکی بهتر. اما نمی‌دانستم سینه تک تکشان از فراغ تنها برادرشان هنوز می‌سوزد. چند وقت پیش به یُمن تصویر پروفایلش با تنها برادرش آشنا شدم. یکی از آن 175 غواص. یک جوان نحیف 16 ساله با سربند یا زهرا. از آن عکس‌های جذاب قدیمی بود؛ پر از روح و صفا و معصومیت. وقتی دوستم را دوباره دیدم به شوخی گفتم: نگفته بودی خواهر شهیدی. می‌گفتی تا بیشتر بهت احترام بگذارم. لبخند کمرنگی زد و هیچ نگفت. اما من جدای از شوخی راست گفته بودم. خانواده‌های شهدا برایم از ارج و قرب خاصی برخوردارند. وقتی یادم می‌آید همان موقع که من یک بچه دبیرستانی بودم و دو دستی دنیا را چسبیده بودم. وقتی به شدت از مرگ می‌ترسیدم و یک عالم آرزو برای آینده‌ام داشتم. برخی مثل من، هم سن و سال من، حتی خیلی مستعدتر و باهوش‌تر از من، به تمام آرزوهایشان پشت پا زدند و سنگرهای خاکی را به کنج عافیت ترجیح دادند. هنوز هم که بزرگ‌تر شده‌ام تصورش برایم سخت است یاد دلدادگی و مظلومیت شهدای غواص.
همین‌ها را برای دوستم ردیف کردم و چشم‌های درشتش پر از اشک بود وقتی از مردانگی کوچک‌ترین برادرشان حرف می‌زد. می‌گفت: «کاش همه مثل شما فکر می‌کردند. از مردم عادی انتظاری نداریم اما از مسئولان چرا. اگر هزینه داده‌ایم افتخار می‌کنیم؛ افتخار می‌کنیم که حداقل در این دنیا به عنوان یک انسان زندگی می‌کنیم نه به عنوان یک حیوان! دلمان خوش است که امروز مملکت برای خودش وزنه‌ای شده و در معادلات منطقه دست برتر را داشته است. دلمان خوش است به مدافعین حرم. این افتخار و غرور ملی ما است.» می‌گفت: «دلمان می‌خواهد مسئولینی در راس نظام و دولت قرار گیرند که بین مردم و از طبقه میانه مردم باشند! مسئولی که ثروت‌های باد آورده دارد نمی‌تواند مسئول مملکت اسلامی باشد. درست مانند کسی است که این مقام را غصب کرده است.کسانی که روی خون شهدا، بر مسند ریاست نشسته و شاهانه زندگی می‌کنند و در خانه‌های میلیاردی، حقوق‌های میلیاردی می‌گیرند؛ زنگ خطراند. همیشه مردم اثبات کرده‌اند صاحبان اصلی انقلاب هستند و مسئولین باید به خودشان بیایند؛ اگر به خودشان نیایند، سیلی محکمی از مردم خواهند خورد. با غوغاسالاری و جنگ روانی نمی‌شود مردم را قانع کرد!»
...