به یاد چادر، چاقچور و روبنده!
کیمیا تهرانی
نحوه لباس پوشیدن زنان و مردان و به طور کلی قانون و قاعده پوشش در گذر روزها دچار تحولات زیادی شده است و مانند تمام آن چه که دستخوش گذر ایام می‌شود از جذابیت برخوردار است.
در زمان‌های خیلی دور که شاید به دوران حکمروانی زندیه برمی‌گردد پیراهن‌های چاک‌دار آستین بلند با دامن‌های گشاد و پرچین بلند که لبه دامن را بوسیله یراق و گلابتون و... حاشیه داده تزیین می‌کردند، کمربندی طلا و نقره یا جواهرنشان به کمر می‌بستند. تور و کلاهک زینت سر بود و چادرنماز و چارقد هنوز معمول نشده بود. بعد کم‌کم پیراهن، ارخالق، کلیجه، شلیته، شلوار، جوراب، چارقد و کلاغی جزو رسومات معمول در پوشش زنان در داخل خانه‌ها یا همان اندرونی شد.
دوران قاجاریه زمینه را برای فاصله گرفتن زن ایرانی از اصالت و ریشه خود فراهم کرد. اعزام محصلین ایرانی به خارج از کشور زمینه رسوخ تدریجی سبک غربی را میان ایرانیان پدید آورد و این ارتباط بر پوشش مردان نیز تأثیر گذاشت و کم‌کم استفاده از پیراهن و کفش چرمی به جای تغییر لباس زنان اندرونی نیز که پس از سفرهای ناصرالدین شاه به اروپا آغاز شده بود، به تدریج از حرمسرای شاهی به خانه اعیان و سایر اقشار جامعه سرایت کرد. اما پوشش زنان در بیرون از خانه تا دوره مشروطیت و مدتی پس از آن به همان شکل سنتی یعنی چادر، چاقچور و روبنده بود.
...
