شک در صحت یا بطلان وضو
1. شک در باطل شدن اصل وضو
ـ شک دارد وضویش باطل شده یا نه: به شک اعتنا نمی‌کند و بنا می‌گذارد وضویش باقی است.
ـ می‌داند وضو گرفته و کاری که وضو را باطل می‌کند نیز از او سر زده (مثلا ادرار کرده) ولی نمی‌داند کدام‌یک قبل از دیگری بوده است:
قبل از نماز: باید وضو بگیرد.
در بین نماز: نماز را رها کند و وضو بگیرد.
آیت‌الله سبحانی و صافی: احتیاط واجب آن است که نماز را تمام کند و با وضوی دیگر اعاده کند.
پس از نماز: باید وضو بگیرد و نماز را دوباره بخواند.
آیت‌الله سبحانی: باید وضو بگیرد و نماز را بنا بر احتیاط واجب دوباره بخواند.
آیت‌الله بهجت، سیستانی و صافی: نمازی که خوانده صحیح است ولی برای نمازهای بعدی باید وضو بگیرد.
1. شک در صحت جزئی از وضو
در بین وضو شک کند که وضوی اجزای قبلی صحیح بوده یا نه: وضو صحیح است.
آیت‌الله بهجت: اگر شک در شرطی از شروط باشد باید آن مشکوک را جبران کند.
پس از وضو شک کند در صحیح بودن جزئی از آن شک کند: وضو صحیح است.
پس از انجام وضو شک کند که مانعی بر اعضا بوده یا نه: وضو صحیح است.
قانون کلی: اگر انسان شک کند که وضوی او باطل شده یا نه، باید بنا را بر این بگذارد که وضوی او باقی است.