جامعه‌گرایی جوان
مسأله انتظار یک موضوع کاملا اجتماعی است؛ آن هم اجتماعی در اندازه‌های جهان بشریت. جوان نیز به شدت «جامعهگرا»ست. دیگران برای او بسیار مهمند. اگر در جایی ظلمی بر مردم ببیند برنمی‌تابد. جوان هنوز در لاک خودخواهی‌ها فرو نرفته است. آدم‌ها با افزایش سن، کم‌کم فردگرا می‌شوند. باید قبل از آن‌که فردگرایی بر او غلبه کند، «انتظار نجات جهان بشریت از ظلم» در روح جوان نهادینه شود. جامعه برای جوان ابزاری بی‌ارزش برای رشد خود او تلقی نمی‌شود، بلکه این خود جوان است که گاه با هدف قرار دادن رشد جامعه، خود را فدا می‌کند.
جوان جامعه‌گرایی را از گرایش به هم‌سالان شروع می‌کند، آن‌جا که می‌خواهد از خانواده فاصله بگیرد و مستقل شود. اما در گروه باقی نمی‌ماند و به سرعت جامعهگرا می‌شود و اگر مسیر رشد او به سلامت طی شود، یک موجود جهانی خواهد شد. انتظار فرج یعنی آوردن خوشبختی برای تمام جهان و چه چیزی بهتر از این انتظار می‌تواند جامعه‌گرایی جوان را ارضاء کند؟
آرمان‌گرایی جوان
جوان «آرمان‌گرا» نیز هست و آن‌قدر آرمان‌گراست که اگر آرمان خوبی نداشته باشد، دنبال آرمان‌های کاذب خواهد رفت. لذا اگر آرمان جامعه مهدوی به جوان خوب معرفی شود، به دلیل تناسب و علاقه‌ای که به «آرمان» دارد، به سرعت به آن جذب خواهد شد. جوان دوست دارد آرمانی داشته باشد که بتواند به آن عشق بورزد و برای آن فدا بشود. اگر این آرمان با عقل پشتیبانی شود، گرمای آن طراوت و شادابی زندگی جوان را تأمین خواهد کرد و الا پس از مدتی دویدن به دنبال یک آرمان موهوم، سرخورده خواهد شد و آرمان‌گریزی خواهد کرد و به واقعیت‌های پست تن خواهد داد.
آرمان محل نجات جوان از تحمیل‌های ویران‌کننده دنیای دون است و راه مَفّری برای فرار از خودخواهی‌ها به سوی نور. جوان می‌تواند برای آرمان‌هایش سرود بخواند، شعار بدهد و فریاد بزند. آرمان برای یک جوان به سهولت می‌تواند دلیل زندگی کردن قرار بگیرد.
چه آرمانی بهتر از آرمان تحقق جامعه مهدوی می‌تواند روح آرمان‌گرای جوان را سیراب کند؟ آرمانی که تمان ویژگی‌های یک آرمان تمام عیار را دارد و می‌تواند تمام عمر دوام پیدا کند و حتی جوانی و روحیات و ویژگی‌های خوب آن را با خود تداوم بخشد؛ نشاط، امید، شادابی، انعطاف و شجاعت، همت و بلندنظری، خلاقیت و نوآوری، پاکی و بی‌آلایشی، صفا و صمیمیت، جوانمردی و غیرت و...