نهادهای بودجه بگیر کجا هستند؟
وفاق برای بیحجابی از مدرسهی سمپاد تا برنامهی «آن»!
قصهی اندلس را از عنفوان جوانی در گوشمان زمزمه کردهاند. روی منبرها فریادها کشیدهاند. شهدا در وصیتنامههایشان تکرار کردهاند که «اگر شهر سقوط کرد نگران نباشید، شهر را پس میگیریم، مراقب باشید ایمانتان سقوط نکند.» میان سطرهای تاریخ و ادبیات جایش دادند که حواسمان باشد مبادا قلمرو عفاف و حجاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد، که تاریخ اثبات کرده است اگر بیفتد مساوی است با شکست و فروپاشی. و البته آنچه به جایی نرسد فریاد است.
حالا که دشمن به خودش جرأت داده مرزهای وطن را نشانه بگیرد، به بهانهی عبور از همان پیچ تاریخی خطرناک همیشگی و با ادعای احتمال به هم خوردن وحدت، با زدن چند برچسب به پیشانی دلسوزان استحالهای فرهنگی را رقم زدهاند.
اگرچه گسترش برهنگی در خیابان به بیتفاوتی اجتماعی ما نیز بر میگردد. ناهنجاریها و تخلفات افراد در جامعه مادامیکه با مانع و واکنش تلخ مواجه نشوند قطعاً توسعه مییابند و اکنون که مسئولان و اهالیِ سیاست بر عدم اجرای قانون حجاب به وفاق! رسیدهاند باید همین مردم مبعوث نسبت به این مسأله بر اساس تدبیر و عقلانیت چاره کنند.
امر به معروف، حکم خداست تا هدف وسیله را توجیه نکند. تذکری ملایم با روح همبستگی و وفاق در تناقض نیست؛ آن کس که زمینهاش را داشته باشد تذکر محبتآمیز را میپذیرد و آن که لجوج و معاند باشد و هدف از حضورش در میدان مصادیق دیگری داشته باشد هم که محل اعراب نیست. دختر ما میداند حضور در جمع زنان مبعوث شده تعاریف خودش را دارد و آن که کشف حجاب میکند، دانسته یا ندانسته درون متن و بافتی قرار گرفته که با هدف مبارزه مدنی با نظام اسلامی تعریف شده است.
موارد ذکر شده مقدمهای بود بر این که بدانیم موضوع بیحجابی از دو تار مویی که همیشه ادعا داشتند پوشاندن یا نپوشاندنش دردی دوا نمیکند فراتر رفته به برهنگیهای ساختارشکنانه رسیده است. حتی در ایام محرم و کنار دستههای عزاداری افرادی را میبینیم که با نقض قوانین شهروندی و محرمات اسلامی و عرفی آزادانه و شاید عامدانه حضور مییابند و در صورت اعتراض مردم متدین، اینبار بهجای مطرح کردن مهم نبودن دو تار مو، مطالبات اقتصادی، معیشتی و برخورد با اختلاسگران را مطرح میکنند.
چادرها را درآورید!
در فقدان نظارت دستگاههایی که برای ترویج حجاب و فرهنگسازی بودجههای کلان میگیرند و زیر سایهی وفاق در رهاسازی فرهنگ جامعه! ماجرای جدیدی نیز رقم خورده است. مطابق اخبار رسیده، در جریان برگزاری آزمون مدارس سمپاد و نمونه دولتی در تهران، از دانشآموزان دختر خواستهشده پیش از شروع آزمون، چادر خود را بردارند.
به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، در جریان برگزاری آزمون مدارس سمپاد و نمونه دولتی در تهران، از دانشآموزان دختر خواستهشده پیش از شروع آزمون، چادر خود را بردارند و این اتفاق در حالی رقم خورده است که برخی دختران نوجوان، لباس پوشیده و مناسبی زیر چادر خود نداشته و همین امر علاوه بر وقوع اتفاقی خلاف عرف و شرع موجب ایجاد اضطراب در آنها هنگام برگزاری آزمون شده است. آن هم در فضایی که بازرس مرد هم حضور یا تردد داشته است.
گفتنی است مسئولان حاضر در محل آزمون، هدف از برداشتن چادر را جلوگیری از تقلب دانشآموزان اعلام کردهاند.
باشگاه خبرنگاران جوان نوشته است: «با این حال، این سازمان در ادامهی جوابیهی خود تأکید کرده که همچنان در حال بررسی جامعتر موضوع است و در صورت دریافت مستندات، با خاطیان برابر قوانین و مقررات برخورد خواهد کرد.»
در پی انتشار این خبر، حجتالاسلام خسروپناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی با ارسال دو نامهی جداگانه از رئیس سازمان سنجش آموزش کشور و دادستان کل کشور خواست در اقدامیفوری، اتفاق پیشآمده در آزمون سمپاد برای دختران محجبه را بررسی کرده و با عوامل دخیل در این کار برخورد کنند.
ماجرای «آن» چیست؟
وقتی رسانههای داخلی یا نهادهای فرهنگی بهجای تبیین فلسفهی حجاب، آن را نادیده بگیرند یا حتی برای عقب نماندن از رسانههای خارجی و جذب مخاطب بیشتر بهخصوص در اینستا الگوهایی را ترویج دهند که با ارزشهای اسلامی در تضادند، ذهن جامعه نیز نسبت به اهمیت این حکم شرعی بیتفاوت میشود.
در ایران، مسئلهی حجاب و عفاف نه فقط یک موضوع فرهنگی یا فردی، که یکی از عرصههای مهم سیاستگذاری، نظارت و مسئولیت وزارتخانهها، سازمانها و نهادهای دولتی و حاکمیتی است. یکی از نکات مهم این است که مسئولیت حجاب و عفاف در ایران به هیچ دستگاه واحدی محدود نیست، بلکه طیف گستردهای یعنی ۲۶ دستگاه از وزارتخانهها و نهادها مختلف در این کار دخیل هستند و به عبارتی دیگر تا ۳۲ دستگاه در زمینهی عفاف و حجاب وظایف ایجابی و فرهنگی دارند.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان صدا و سیما، نیروی انتظامی، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، شهرداریها، ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر، سازمان برنامه و بودجه و چندین دستگاه دیگر از جمله مجموعههایی هستند که در زمینهی تبلیغ و ترویج حجاب نقش دارند.
سازمان تبلیغات اسلامی نیز یکی از همین نهادهای متولی است در حالی که از زیرمجموعههای خود غافل است و مشاهده شده در تهیه و پخش گفتگوهایی در برنامه تلویزیونی «آن»، که در یکی از شبکههای اجتماعی بارگذاری میشود، سعی میشود با دعوت از طیفهایی با پوششهایی نه در خور شأن سازمانی که قرار است متولی عفاف و حجاب باشد، ویوی بیشتری بگیرد.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز یکی دیگر از همین سازمانهای بودجه بگیر است که توجهی به مقولهی حجاب ندارد.
تلویزیون اینترنتی کتاب یا همان «کتاب تیوی» متعلق به خانهی کتاب از زیرمجموعههای معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز بیتوجه به رسالت ذاتی این وزارتخانه تبدیل به یک مجموعهی دولتی در راستای ترویج بیحجابی شده است و مجری و مهمانان این تلویزیون اینترنتی هیچ الزامی به رعایت حدود شرعی ندارند.
ضعف عملکرد نهادهای متولی موجب میشود دشمنان کشور، خلأ ایجاد شده را پر کنند. ضمن اینکه بارها متولیان نهادهای دولتی ادعا کردهاند تذکر حجاب باعث میشود مردم به جان هم بیفتند. در حالی که بدحجابی تکثیر شده نهتنها وفاقی ایجاد نکرده که شکاف نسلی را افزایش داده در بلندمدت انسجام اجتماعی را نیز تضعیف خواهد کرد.
نیلوفر حاجقاضی
سال شصت و یکم ـ شماره 2951