درمانِ.... بووووووووووق!

گلاب بانو

دهانش را نباید باز می‌کرد. دکتر امین گفته بود دهانت را باز نکن. بگذار بسته بماند. دندان‌هایت را روی هم فشار بده. از گوشه لب‌هایت نفس عمیق بکش بعد به چند عدد فکر کن که شکل هم داشته باشند تا حواست پرت شود. مثلا چند عدد گوسفند یا چند عدد کتاب یا چند عدد از هر چیزی که آن لحظه به ذهنت می‌رسد. دکتر امین گفته بود و سفارش کرده بود با بینی نفس عمیق بکش .چشم‌هایت را ببند. گوش‌هایت را هم ببند و دست‌هایت را از طرفین، آزاد روی هوا معلق کن. تکان‌شان بده. انگشتانت را باز کن از لابلای آن‌ها باد رد شود. گردنت را حرکت بده. صورتت را منقبظ نکن که یک‌جا جمع شود و حالتت را تشدید کند. صورتت را باز کن و در ذهنت به این فکر کن که مثلا اعضای صورتت آن‌قدر از هم دور شده‌اند که اگر عصبانی شوی از دستشان می‌دهی و باید دنبالشان بدوی. پدر گفت: آخر این چه جور درمان کردن است؟ آدم همه چیز را گم میکند . گیج می‌شود. دکتر می‌گفت؛ همین گیجی خوب است، تا برگردد دستش را پیدا کند، چشمش را پیدا کند، ابرویش را پیدا کند، عصبانیتش برطرف می‌شود. این‌ها را دکتر برای بهرام تجویز می‌کرد. بهرام خیلی زود عصبانی می‌شد. کنترل خودش را از دست می‌داد. به زمین و زمان حرف‌های بد می‌زد. به ناسزا گفتن می‌رسید دلش خنک نمی‌شد. آرام نمی‌گرفت. حالش بدتر می‌شد. رنگ و رویش می‌پرید. هیچکس را نمی‌شناخت. خودش را می‌زد به در و دیوار. مثل کسانی می‌شد هیچ چیز حالیشان نمی‌شود، هیچکس نمی‌توانست آرامش کند. از پدر نمی‌ترسید، ما را هم می‌زد. پدر و مادر هر دو تسلیمش بودند، حوصله‌اش را نداشتند هر چه می‌خواست تا به دعوا و فحش نرسیده بود در اختیارش می‌گذاشتند، اما بهرام همیشه که خانه نبود، از دبیرستان جوابش کرده بودند می‌گفتند سیگاری و خلاف کار نیست اما یک پای بهم ریختگی و دعواهای مدرسه است، سر هر شلوغی و دعوایی را می‌گیرند، ته آن بهرام است. دوستان شّری هم داشت که هر کاری می‌کردند، گردن بهرام می‌گذاشتند. مادربزرگ می‌گفت؛ پدرت هم بچه که بود هم همین‌طوری می‌کرد. هر روز باید می‎رفتم مدرسه. بچه مردم را می‌زد یا کتک می‌خورد. همین‌طوری شلوغ بازی در می‌آورد، از بس با همسایه‌ها و ننه بچه‌ها دهان به دهان می‌گذاشتم خسته می‌شدم، هر روز درمانگاه بودم

...