من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم. اینجا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
معصومه پاکروان
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها آقای پزشک‌مهر
و آقاسلمان در دمنوش‌خانه نشسته و سرشان در گوشی‌های همراهشان بود. هر از گاهی با هم
حرف می‌زنند، چیزی را نشان هم می‌دادند و با هم می‌گفتند و می‌خندیدند. آقای پزشک‌مهر
گوشی‌اش را نشان آقاسلمان داد و گفت:
ـ آقاسلمان برایت یک عکس فرستادم ببین!
آقاسلمان گفت:
ـ دیدم! من هم دارم برایت یک فیلم می‌فرستم...
آقای پزشک‌مهر با خنده گفت: دیدم... قشنگ بود!
آقاسلمان هومی کشید و گفت: چه سریع!
آقاربیع و آقای سالادی هم آن‌طرف‌تر در حال خواندن
مجله و روزنامه بودند و هر از گاهی نیز به آن دو نگاه می‌کردند. در آخر با اشاره چشم
و ابرو با هم به توافق رسیدند که توجه آن‌ها را به خود جلب کنند تا از دنیای مجازی
خارج شوند...