دستم به دامنت آقادکتر!
سیده مریم طیار
دست دایی را گرفته بودم و از پلههاي مطب چشم‌پزشكي بالا ميرفتيم. دایی، گاهي زيرلب و گاهي هم با صداي بلند ناله ميكرد. وقتي رسيديم پشت در، گفت: «نسترن، تو مطمئني دكتره خوبه؟ دایي بيچارهتو به كشتن ندي؟» آهي كشيدم و گفتم: «آخه دایی تا حالا كي شنيده كه كسي از چشمدرد بميره؟» دستهايم را محكم گرفت و فشار داد: «پس دايي‌جون، شيش‌دونگ حواست رو جمع كن ببين دكتر چي ميگه و چيكار ميكنه. داییت كه فعلا چشم نداره قربونت برم.» گفتم: «چَشم دایی، نگران نباش.» و اضافه كردم: «البته شمام چِشم داري؛ اگه اون شال خوشگل من رو از روي چشمات باز كني كه بياجازه برداشتي بهجاي دستمال بستي بهشون.» دایی وحشتزده گفت: »نه، نه. دردم بيشتر ميشه.» و ادامه داد: «بذار خوب شم دایی، يه خوشگلترش رو برات ميگيرم... اصلا یه فکر بهتر... یه روز می‌ریم بازار، هرچند تا که بخوای برات می‌خرم» ذوق کردم ولی به روی خودم نیاوردم و رفتيم تو.
وقتي دكتر، دایی را با آن قيافه ديد، اولين حرفي كه بعد از جواب سلام ما زد، اين بود: «چشماتو چرا بستي آقا؟» و تا دایی آمد بگويد: »آخه درد داشتم.»؛ گفت: «مگه دندونه كه بستي؟ بازش كن. بازش کن ببینم. زود باش. اگه چشمات عفونت داشته باشه كه با بستن بدتر شده، آقا جان!»
دایی را می‌گویی؟ سهسوته شال را باز كرد و انداخت كف اتاق. حرصم گرفت ولي جلوي دكتر آبروداري كردم. زود خم شدم و برش داشتم. شال عزيزم حسابي چروك شده بود. چپاندمش توي كيفم. درست هم، همان شالی بود که پارسال از مامان‌بزرگ، مامان همین آقادایی نالان و بیمار، کادوی تولد گرفته بودم.
دكتر، وقت را تلف نکرد. با همان آرامش و خونسردی همه دکترها و بی‌توجه به حواشی پرسید: «خب، چي شده؟» و دایی هم که انگار منتظر باشد، یک‌ضرب شروع كرد و مفصل شرح‌حال داد كه: «دکترجون. دستم به دامنت! نمی‌دونی چی دارم می‌کشم از دست این چشمام؟! دو ماهه جفت چشمام ميسوزه. شب می‌سوزه. روز می‌سوزه. ناشتا می‌سوزه. تا خِرخِره لُمبونده باشمم، می‌سوزه. قبل از چایی می‌سوزه. بعد از چایی می‌سوزه. استخر می‌رم می‌سوزه. نمی‌رم می‌سوزه.»
بعد، چندلحظه‌ای مکث کرد و در این فاصله نفسش را هم بیرون داد و دوباره نفس گرفت. مطمئنم که از فرصت نفس‌گیری، استفاده کرد و بقیه مشکلات چشم‌اش را هم به یاد آورد، چون ادامه داد: «البته دکترجون! اینم بگما، گه‌گاهي هم مي‌خاره. بدجوری هم می‌خاره. جوری که به سرم می‌زنه، کاش دندون بود می‌کندمش می‌نداختم اون‌ور؛ ولی خب، دندون که نیست از بدبختی...» بعد باز نفسی گرفت و نگاهی هم به دکتر انداخت که همان‌طور ساکت، زل زده بود به بیمارش و فقط گوش می‌داد. من هم چشمم مرتب از دکتر به مریض و از مریض به دکتر می‌پرید و هم حواسم به دایی بود که چه می‌گوید و یک‌وقت چیزی را از قلم نیندازد و از طرفی هم زیاده‌روی و اشتباه‌گویی نکند؛ و هم این‌که حواسم به دکتر بود تا توصیه دایی را عمل کرده باشم و بفهمم دکتر چی گفت و چی نگفت. دایی توضیحش را این‌طور تمام کرد: «نمي‌دونم دكترجون. به دادم برس. اولش فكر ميكردم چيزي نيست. يه سوزش‌خارش سادهست كه برطرف ميشه. ولي درست نشد كه هيچ؛ بدترم شد.»
دكتر از دایی خواست برود پشت يكي از دستگاههاي توي اتاق بنشيند. بعدش پرسيد: «تازگيها شامپو و صابون مصرفيت عوض نشده؟»
دایی با اشتياق گفت: «چرا اتفاقا آقادكتر! يه شامپوي خارجي به دستم رسیده، وای نمی‌دونین. محشره. يه بوي خوشي داره كه نگو ... فقط بديش اينه كه خيلي آبكيه. زود شرّه ميكنه روي سر و صورتم.»
دكتر چند لحظه‌ای روی کله کم‌موی دایی مکث کرد و بعدش با خونسردی پرسيد: »اونموقع چشماتم ميسوزه؟»
دایی كمي فكر كرد. بعد با ترديد گفت: » به گمونم، آره.» بعد با ترس و اطمينان گفت: «آره. ميسوزه. خيليام ميسوزه.»
دكتر گفت: «چونهتو بذار روي دستگاه. پيشونيتم بچسبون.»
...