«ارادتمند، راننده ماشین عقبی!»

مریم جهانگیری زرگانی

احسان، بلند بالا بود و خوش قیافه. سر و وضع شیکی هم داشت. کت و شلوار خاکستری تنش بود با پیراهنی سفید. رنگ کمربند و کفش و کیف چرمی گرانقیمتش را با هم هماهنگ کرده بود. به محض این که از روی صندلی مقابل باجه بلند شد اول تک دکمه کتش را بست. بعد کیفش را برداشت و راه افتاد طرف در بانک. مردمی که توی بانک بودند، گردن کشیدند و نگاهش کردند. بهش می‌خورد مدیر عاملی، رئیسی، آقازاده‌ای چیزی باشد. در را با فشار باز کرد. کنار ایستاد و با دست به زن مسنی که می‌خواست وارد شود تعارف کرد.

ـ بفرمایید خواهش می‌کنم.

صبر کرد تا زن از کنارش رد شد. همین که خواست از درگاهی بگذرد مرد جوانی محکم بهش تنه زد و پرید توی بانک. احسان حس کرد صورتش خیس شد. انگار کسی با دست آب پاشیده باشد توی صورتش. برگشت جوانک را نگاه کرد. تازه فهمید صورت و موهای نامرتب جوانک خیس عرق است و آبی که به صورتش پاشیده شده، عرق‌های اوست! در حالی که با خشم و انزجار نگاهش می‌کرد گفت:

ـ بی شخصیت!

راهش را کشید و رفت. پرویز ایستاد و احسان را که داشت بیرون می‌رفت برانداز کرد. بلند گفت:

ـ برو بابا... نجومی بگیرِ مال مردم خور!

چند نفری خندیدند. پرویز ول کن نبود. با آستین عرق را از صورتش پاک کرد و دوباره داد کشید:

ـ بی‌شخصیت هم خودتی...

اما احسان دیگر رفته بود.

***

احسان از گوشه پیاده‌رو راه افتاد. با این که هنوز بهار بود، اما آفتاب داغ بود و صورتش را می‌سوزاند. قدش بلندتر از آنی بود که صورتش زیر سایه دیوار مغازه‌ها قرار بگیرد. با خودش تکرار کرد:

ـ نجومی‌بگیر مال مردم‌خور!

پوزخند محوی زد. نزدیک ماشینش که رسید نفس عمیقی کشید. دست کرد توی جیبش و سوئیچ رنوی قراضه‌اش را درآورد. هنوز یک ماه از استخدامش توی شرکت خصوصی‌ای که دوست پدرش معرفی کرده بود، نمی‌گذشت. شرکت خوبی بود و به تحصیلات او نیاز داشت. همان هفته اول بهش پول داده بودند تا کمی به سر و وضعش برسد و کیف و کفش مناسب بخرد. قول داده بودند وقتی استخدامش رسمی شد ماشین هم در اختیارش بگذارند. رئیسش گفته بود مشاور حقوقی شرکت حکم ویترین مغازه را دارد. ویترین که شیک باشد، مشتری هم جذب مغازه می‌شود! اما فعلا مجبور بود با رنوی قراضه خودش رفت و آمد کند. صندوق عقب ماشین را باز کرد و کیفش را گذاشت داخلش. چون کیف پر از اسناد و مدارک مالی شرکت بود ترجیح می‌داد جایی بگذاردش که اصلا به چشم نیاید. امیدوار بود حالا که بالأخره توانسته کار گیر بیاورد شاید تا اواخر تابستان یا حتی زودتر، بعد از ماه رمضان بتواند دست زنش را بگیرد و بعد از سه سال عقد ماندن ببرد سر خانه و زندگی اش. انگار زندگی بالأخره داشت روی خوشش را به او نشان می‌داد.

..