مهندسی خوشبختی با ابزار شکرگزاری
زهرا کیایی
بنای زندگی هر فرد یا اجتماعی، معماری جز همان فرد و همان اجتماع ندارد! خشنودی و سلامت، یا ناخشنودی و بیماری فرد و جامعه محصول تفکرات و سبک زندگی است که در طول زمان آجر به آجر آن را ساخته‌ایم و چنانچه حال خوبی نداریم تنها یک راه وجود دارد و آن شناسایی دقیق تفکرات و رفتارهایی است که حال امروز ما را رقم زده و باید تغییر یابد. یکی از این مهم ترین‌ها ناسپاسی و شکرگزاری است!
در کشورهای مختلف جهان چون آمریکا، کانادا، آلمان و ژاپن همه ساله روز مشخصی را به نام
«جشن شکرگزاری» بر اساس آیین و رسوم خاصی برگزار می‌کنند که ریشه تاریخی آن، از جشن شکرگزاری برای برداشت محصول آغاز شده است که در ابتدا تحت نظارت کلیساها و از آنجا به نظارت دولت‌ها انجام می‌شد. امروزه ضمن تعطیلی این روز، در آن به جشن و شادی می‌پردازند و با چیدن سفره‌هایی با محوریت بوقلمون (به عنوان یک گوشت خاص که فقط در جشن‌ها مصرف می‌شود) و تفریحاتی چون فوتبال، پیاده روی، مسافرت، کمک به نیازمندان و... آن را پاس می‌دارند. در کشور ما نیز آیین شکرگزاری نه به عنوان یک روز ملی، بلکه در برخی از مناطق به عنوان یک سنت قومی‌پاس داشته می‌شود. روستای «نامانلو» از جمله این مناطق است. واژه شکرگزاری طی سالیان اخیر در قالب عناوین مختلفی چون مثبت اندیشی، احساس خوب، خوش بینی، قانون جذب و... به ویژه توسط روانشناسان مورد توجه خاص قرار گرفته و توسط مردم نیز مورد استقبال واقع شده است. واژگانی که در برابرآن‌ها منفی نگری، احساس بد و بدبینی و ناسپاسی قرار می‌گیرد! اما سؤال اینجاست که آیا آنچه امروز به عنوان شکرگزاری در میان آیین و رسوم ملل یا تعاریف روانشناسان می‌شناسیم، معنای دقیق و کاملی از شکرگزاری است یا اینکه این واژه معانی عمیق‌تر و گسترده‌تری را به خود اختصاص می‌دهد و جنبه‌های مهمی از زندگی شخصی و اجتماعی ما و شرایط موجودمان وابسته به این واژه‌ای است که یاد گرفته‌ایم و آن را در قالب کلمات بیانی چون «متشکرم» و «سپاسگزارم» بشناسیم یا آن را به شکل یک آیین قومی در زمان برداشت محصول یا پیش از صرف غذا به صورت یک عادت به کارگیریم یا آن‌که آن‌چنان که در میان بسیاری از ملل پیشرو جهان مرسوم است روزی را به بهانه آن به تفریح و جشن و خوش گذرانی بپردازیم؟
واقعیت این است که واژه شکرگزاری بیش از آنچه که تصور کنیم و تاکنون آموخته‌ایم؛ شکل دهنده شرایط مثبت یا منفی زندگی فردی و اجتماعی ماست، البته با تعریفی که در این مقال با آن آشنا می‌شویم.
تعریف شکرگزاری
شکرگزاری یک اجبار و آیین نیست که آن را به کودکان خود بیاموزانیم و خود نیز مجری آن پیش از صرف غذا باشیم یا در قالب آیین‌های مذهبی به شکل فردی و اجتماعی آن را به نمایش بگذاریم. شکرگزاری شعور و شناخت و سپس شور و هیجان قلبی و وجودی است و مهم‌ترین بخش آن تعریف شدن شکرگزاری در یک سبک رفتاری یا به عبارتی سبک زندگی است. به این ترتیب کمترین بخش آن به کلام و بیان عبارات «تو را سپاس می‌گویم» یا «متشکرم» اختصاص می‌یابد. از آنجا که شناخت دقیق یک مفهوم در گرو آشنایی با ضد آن است؛ می‌توان آن را به کمک واژه ناسپاس و افراد ناسپاس بهتر بازشناخت. در سبک زندگی آن‌چنان که در فرهنگ ملی ما نیز آمده است؛ واژه شکرگزاری با «ادب» و ناسپاسی با «بی ادبی» اجین می‌شود.
...