فرشته‌ها مبعوث نمی‌شوند
نویسنده :
رضوانه باهری
به آسمان نگاه کن، اینجا در این پهنه‌ی تاریک بی‌انتها وقتی شهاب‌سنگ‌ها اسب‌شان را در آسمان زین می‌‌کنند و دل سیاهی را می‌شکافند، رد روشنایی‌شان تا ابد بر سینه‌ی آنجا باقی می‌ماند، یاد شب کویر علی شریعتی می‌افتم وقتی از راه کعبه، راه مکه و راه علی‌علیه‌السلام گفت... راه علی‌علیه‌السلام، راهی که از نزدیک تا دورش منتهی می‌شود به آنکه با علی‌علیه‌السلام است، حتماً در این آسمان شب‌زده‌ی کویر، درست در این نقطه از این سرزمین می‌شود فقط یک چیز را مشاهده کرد آنکه هر که دلش با خداست، با علی‌علیه‌السلام است.
راستی این شب‌ها آسمان به‌اندازه‌ی پهنه‌ی این آسمان ستاره‌باران است، بیا مرور کنیم تاریخ را، آنجا که آسمان ناگهان از قلب زمین شکافته شد و دوباره ستاره‌باران یافا این‌بار در ایران نوید ظهور عصری تازه را داد، ظهوری شبیه ظهور نبوت در میان عصر جاهلیت!
گفتم جاهلیت! همان که روزی آقای شهید گفت، جاهلیت مدرن! همان که حالا یقه‌ی غرب، آمریکای وحشی، اعوان و انصارش را گرفته و رها نمی‌کند، نگاه کن ما اینجا ایستاده‌ایم... اینجا در درست‌ترین جای تاریخ، جایی که اسمش را می‌شود گذاشت عصر ظهور و ستاره‌باران یافا در خیابان‌های شهرهای مختلفش در حال روی دادن است، این‌بار ستاره‌ها شبیه فرشته شده‌اند؛ البته فرشته‌ها مبعوث نمی‌شوند، آن‌ها که اختیار مبعوث شدن ندارند... ستاره‌ها هم که نمی‌دانند مبعوث شدن چیست! آن‌ها فقط می‌دانند زمان مبعوث شدن باید چطور براق سوسو بزنند... این خیابان‌ها حالا چشم‌شان به من و تو و ما روشن است، اصلاً چشم ایران این روزها و شب‌ها 4چ9عجیب روشن شده است، اصلاً انگار همه مبعوث شده‌اند، از میرزا کوچک‌خان جنگلی تا شهیدان و دلاوران دلوار و تنگستان و همه‌ی شهدای ایران! خوب که نگاه کنی از این پهنه‌ی تاریک به ظاهر شب‌زده می‌شود خیلی چیزها را فهمید، گوش کن این صدای موج خروشانی است که از عمق تاریخ خودش را به صخره‌ها می‌کوبد، صدایش شبیه صدای خلیج همیشه فارس است، صدایش شبیه فریادهایی است که روزی در دل بهمنی سرد، همه جا را گرم کرد و آن‌قدر این شعله‌ها سر بر آسمان کشید که حالا یک دنیا فهمیده اینجا ایران است، سرزمین دلاوران و شیران!
سال شصت و یکم ـ شماره 2943