شب‌های آفتابی

یک شب، دو شب، سه شب... نهضت‌ خیابان داری یا میدان‌داری در خیابان ملت ایران ادامه دارد بالغ بر شصت شب متوالی صحنه‌های بی‌بدیل که منحصر به پیر و جوان و کوچک و بزرگ نیست همه حضور دارند با سلیقه‌های گوناگون حتی با پوشش‌‌های متفاوت! ما با یک پدیده‌ی اصیل اجتماعی روبرو هستیم، نه یک پدیده‌ی احساسی و ادبی، نه یک امر نمایشی یا تبلیغات دولتی تحلیل این حضور میدانی گسترده چیست؟ جز یک کنش اجتماعی مبتنی بر معنا و ایمان و هم‌بستگی که بعضاً نظریه‌‌های جامعه‌شناسی از درک آن عاجزند حضور گسترده و متراکم در خیابان با وجود خطرات واقعی! مردمی که هرشب بیرون می‌آیند نه برای مطالبه‌ی مادی یا مثلاً اعتراضی مدنی اولش تصور می‌شد حضور در خیابان یک عکس‌العمل هیجانی و یک تب مقطعی است. ولی ادامه‌ی بیشتر و باشکوه‌تر آن چنین ادعایی را به خودی خود باطل کرد. موعد و میعاد شبانه نوعی انسجام ملی خودجوش است که حول یک هدف واحد یعنی دفاع از کیان کشور فارغ از هر نوع نگاه و سلیقه‌ی سیاسی شکل گرفته است. این رفتارها فراتر از یک شعار، تظاهرات و راهپیمایی معمولی یک واقعیت میدانی است که نشان‌دهنده‌ی عمق باور و دلبستگی به آرمان‌‌های ملی در لایه‌‌های مختلف مردم است. مردمی که حضور مؤثر خود را نه واجب کفایی که واجبی عینی می‌دانند و تکه‌ای از یک پازل بزرگ ملی و اجتماعی ‌که بدون حضورشان نقصانی غیر قابل جبران خواهد داشت. این پدیده‌ یک سرمایه‌ی بی‌بدیل اجتماعی است. سرمایه‌ای که ریشه در پیوندهای عاطفی، فرهنگی، ملی و مذهبی دارد و واقعیت جالبی را به جهانیان گوشزد می‌کند که مردم ایران برای دفاع از آرمان‌‌هایشان شب و روز نمی‌شناسند و همواره آماده‌اند تا کنار یک‌دیگر تصویری با شکوه از اتحاد و پایداری را به نمایش بگذارند این شب‌‌ها حضور جوانان و نسل نو و به‌اصطلاح دهه نودی‌‌ها و حتی هزار و چهارصدی‌‌ها در کنار نسل‌‌های اول انقلاب در میادین فرآیند جامعه‌پذیری سیاسی را تکمیل و شکاف احتمالی بین نسل‌‌ها را برطرف کرده. از طرف دیگر حضور شبانه‌ی مردم بهترین ضامن و وثیقه برای امنیت ملی و استمرار اقتدار ایران در نظم نوین جهانی است.

سال شصت و یکم ـ شماره 2943