آواز خاموش ـ قسمت 3
قمر کاپشن هادی را از جالباسی پشت در برداشت، آن را در بغلش فشرد، جوری‌که انگار هادی را بغل کرده. روی صورتش فشار داد، محکم نفس کشید، تصویر سر بریده‌ی هادی یک لحظه در خاطر سوزان آمد، احساس کرد کاپشن هنوز بوی تن هادی را می‌دهد.
هوا افسرده بود و بوی مرگ می‌داد، باد توی درختان هلو و زیتون می‌پیچید، توده‌های ابر در آسمان جمع شده بودند و هوای اول صبح را تاریک و دلگیر کرده بودند. سوزان با هر دم و بازدم انگار غم و غصه فرو می‌داد، تمام شب گذشته را منتظر روشن شدن هوا بود. هرچه این پهلو آن پهلو شد نتوانست چشمانش را حتی برای لحظه‌ای روی هم بگذارد. آرام از زیر لحاف بیرون آمد، نگاهی به صورت رنگ‌پریده ادریس و عقیله انداخت، پتو را تا بیخ گوش‌شان بالا کشید. خم شد، صورت هر دو را بوسید. موبایلش زیر بالش بود، خواست روشن کند و به علی زنگ بزند پشیمان شد، دوباره گذاشت زیر بالش و بلند شد.
جوری قدم برداشت کسی از خواب بیدار نشود. درب آهنی هال را محکم به‌سمت بیرون فشار داد، بدنش از تماس با آن یخ کرد و سرما تا مغز استخوانش نفوذ کرد، چفت در را کشید، قمر از خواب پرید، چشمانش هنوز خوب باز نشده بود شبح سوزان را دید، سرجایش نشست، شالش را دور سرش بست، از جا بلند شد، آهسته به سوزان گفت: «خواهر، این‌وقت صبح کجا می‌خوای بری؟» اشک در چشمان سوزان حلقه زد، بغض راه گلویش را بست، پشت کرد به قمر، نمی‌خواست او اشک‌هایش را ببیند. قمر گفت: «حداقل تنها نرو صبر کن ابوهادی رو صدا کنم همراهت بیاد، تنهایی خطر داره» سوزان از هال بیرون رفت، باد سردی توی اتاق پیچید. دمپایی‌هایش را پوشید، به قمر گفت: «نه بیدارش نکن خودم میرم.»
قمر نگاهی به لباس سوزان انداخت.
ـ پس صبر کن یه لباس گرم برات بیارم.
روبروی در اتاق، رختخواب‌ها را روی یک تخت چوبی چیده و رویشان با یک پتوی مسافرتی پوشیده بود. قمر پتو مسافرتی را از روی رختخواب‌ها برداشت و به هال برگشت. آن را روی دوش سوزان انداخت، چند صلوات فرستاد و به صورت او فوت کرد. از صدای پچ‌پچ آن‌ها ادریس بیدار شد. از زیر لحاف بیرون آمد، به سوزان گفت: «ماما صبر کن من باهات میام.» سوزان می‌دانست نمی‌تواند حریف ادریس شود، مخالفتی نکرد.
قمر کاپشن هادی را از جالباسی پشت در برداشت، آن را در بغلش فشرد، جوری‌که انگار هادی را بغل کرده. روی صورتش فشار داد، محکم نفس کشید، تصویر سر بریده‌ی هادی یک لحظه در خاطر سوزان آمد، احساس کرد کاپشن هنوز بوی تن هادی را می‌دهد. نگاهش به دست‌های چروکیده‌‌ی قمر بود که می‌لرزید. قمر کاپشن را تن ادریس کرد، دلتنگی قمر، دل سوزان را به درد آورد، به این فکر کرد که قرار است او هم به سرنوشت خواهرش گرفتار شود، ترسید از روزی که تن بی‌سر علی را برای او بیاورند. نتوانست حرفی بزند، جلوی شکسته شدن بغضش را گرفت. آستین‌های کاپشن را تا زد. زیپش را تا بیخ گلوی ادریس بالا کشید، کاپشن تا زیر زانوی ادریس آمده‌بود و در تنش زار می‌زد. قمر، کلاه کاپشن را روی سر ادریس گذاشت، او را در آغوش فشرد.
ـ خدا پشت و پناهت باشه پسرم مواظب خودت و خواهرم باش، زود برگردید زیاد نمونید اونجا خطر داره.
اشک در چشمان سوزان حلقه زد، یاد روزهایی افتاد که قمر، هم به هادی شیر می‌داد و هم به علی. هم برای هادی لالایی می‌خواند و هم برای علی. نتوانست طاقت بیاورد. از قمر خداحافظی کرد، همراه ادریس وارد کوچه شد.
آن‌وقت صبح سکوت هولناکی بر شهر حکم‌فرما بود. ترکش خمپاره جا به جای دیوار خانه‌ها را سوراخ و زمین زیر پایشان را ناهموار و پُر از چاله چوله کرده بود. از جلوی خانه‌ای گذشتند که سقفش مثل چتر روی کل ساختمان فرود آمده بود. بلوک‌های سیمانی خرد و تکه شده میله‌گردهای کج و کوله روی هم تنلبار شده بودند، راه خروج از کوچه سدّ شده بود. ادریس دست سوزان را گرفت، سوزان سعی کرد از کنار کوچه راهی برای عبور پیدا کند. روی تکه بلوک‌های سیمانی پا گذاشتند. مواظب بود لباسش به میله‌گردهایی که از زیر آوار بیرون زده بودند، گیر نکند، خانه‌اش را در ذهنش تجسم کرد که آیا آن هم به همین شکل و وضع در آمده. انگشتان دستش به‌وضوح لرزید اشک روی گونه‌هایش سرازیر شد. باد زیر پتو روی دوشش می‌پیچید و گوشه‌های آن را این‌طرف آنطرف می‌برد.
وارد الحاره الغربیه شدند، چشمش به تابلوی بقالی ابوالفاضل خورد که مثل کاغذی مچاله شده، تویِ باغچه‌ی جلوی مغازه افتاده بود و اطرافش پُر از تکه‌های بلوک، خرده سنگ و گچ بود. هرجا که سر می‌چرخاندند آثار تیر و ترکش خمپاره بود. ترکش‌ها حتی، شاخ و برگ درختان را هم قطع کرده بودند، کف پیاده‌رو و خیابان پوشیده از شاخه‌های نازک و قطور خشکیده بود.
هرچه به خانه‌ی خودشان نزدیک‌تر می‌شدند آثار خرابی بیشتر بود، خانه‌ها در آتش سوخته بودند و دیوارهایشان پُر از دوده و سیاه شده بود، انگار که عزادار صاحبان‌شان بودند. شهر شده بود شهر ارواح، خبری از هیچ‌کسی نبود، فقط سوزان و ادریس آن موقع صبح بیرون از خانه بودند، هر دو سکوت کرده بودند و با افکار خود کلنجار می‌رفتند.
خسته و بی‌رمق به خانه رسیدند. خانه‌ای که دیگر نه در داشت و نه دیوار. یک شکاف بزرگ در دیوار حیاط همسایه‌ی روبرو ایجاد شده بود که آثار انفجار دیشب بود. درب بزرگ و آهنی خانه‌ی سوزان از جا کنده شده بود و وسط کوچه افتاده بود. تاریکی شب گذشته و دود انفجار و گرد و غبار، باعث شده بود متوجه عمق خرابی خانه نشوند. سوزان وقتی این صحنه را دید، پاهایش به زمین چسبید، بدنش متعلق به خودش نبود، تازه متوجه شد چه بلایی به سر خانه و زندگی‌اش آمده، با قدم‌هایی لرزان روی دیوارهای فرو ریخته پاگذاشت، پتوی روی دوشش را بالا گرفت، همراه ادریس وارد حیاط شد.
سیلی از اشک به چشمانش هجوم آورد. دست‌هایش را ستون سرش کرد، شقیقه‌هایش را با کف دست محکم فشار داد، روی زانو نشست. مثل بید مجنون به خود می‌لرزید. حیاط جوری بهم ریخته بود انگار کسی آنجا را شخم پاییزه زده. گودالی به بزرگی قبر، وسط حیاط دهان باز کرده بود. اتاق‌های اطراف حیاط جوری روی هم هوار شده بودند که گویی هیچ‌وقت وجود نداشتند. باغچه‌های اطراف حیاط پُر از تکه پاره‌های آجر و خاک و خول شده بود. درختان انجیر و هلو آتش گرفته بودند. ادریس اطراف گودال چرخی زد و اشک ریخت، انگار قرار بود عزیزش را داخل آن گودال دفن کنند. سوزان متوجه حال ادریس شد، ترسید باز تشنج کند. سریع روی پا ایستاد. اشک‌هایش را پاک کرد، سعی کرد به زور لبخند بزند، بدترین اتفاق دنیا برایش این بود که بغض کند اما مجبور باشد لبخند بزند، این روزها، این چندمین باری بود که این صحنه را تجربه می‌کرد.
ادریس را در آغوش گرفت، سرش را به سینه‌اش چسباند، زیرگوشش گفت: «نور دیده، نگران نباش خونمون رو از نو می‌سازیم.» یک لحظه قاب عکس محمد جلوی چشمانش آمد. به پشت سر برگشت، بار دیگر نگاهش به اتاق‌های فروریخته گره خورد، می‌دانست که منطقی نیست بتواند تنهایی از زیر این همه آوار عکس محمد را سالم پیدا کند. رو به ادریس گفت: «بیا زود برگردیم، عقیله از خواب بیدار بشه بهونه‌مون رو می‌گیره.»
به مدرسه‌ی بسام‌العمر که رسیدند، ادریس پا کُند کرد، درب بزرگ آبی رنگ مدرسه باز بود، سوزان فهمید که ادریس دلش می‌خواهد در حیاط مدرسه چرخی بزند. بدون هیچ حرفی راهش را به‌سمت در ورودی مدرسه کج کرد، جلوی در ایستاد تا ادریس هم بیاید، ادریس چند قدم بیشتر نتوانست جلو برود. رمق پاهایش از بین رفت. خمپاره به قسمتی از ساختمان مدرسه اصابت کرده بود. انفجار مدرسه تنها یک ویرانی ساده نبود، دهانی باز و جیغ کشیده از جنس سیمان و آهن بود. گونی‌های شن که جلوی پنجره‌ها چیده شده بودند، با شدت ضربه انفجار، از جا کنده و پاره‌پاره شده بودند. محتویات خاکستری‌شان روی زمین پخش شده بود. سقف بعضی از کلاس‌ها ریخته بود. تویِ حیاط هم پُر از تکه پاره‌ی آجر و تیره‌آهن‌های کج و کوله بود که از وسط آوارها بیرون زده بودند. بوی باروت جای بوی گچ و کاغذ و کتاب‌ها را گرفته بود. در میان آوار تنها دفترهای نیم‌سوخته باقی مانده بودند، هر کدام پایان ناگهانی یک رؤیای کوچک برای آینده. سکوت سنگین‌تر از هر فریادی بود، سکوتی که تنها صدای زوزه‌ی باد آن‌ها را می‌شکست. از تمام خاطرات روزهای مدرسه، تنها سکوتی باقی مانده بود که زیر سنگینی غبار و بوی سوختگی مدفون شده بود.
ادریس صورتش را بین دستانش پنهان کرد، از مدرسه بیرون آمد، خودش را در بغل سوزان انداخت، شروع کرد به هق زدن. سوزان سر ادریس را به سینه‌اش چسباند و نوازش کرد. دلش به حال ادریس سوخت، به اینکه در سن هشت سالگی این همه اتفاق تلخ و ناگوار را تجربه کرده، پشت به ادریس و رو به باد ایستاد، بغض کرد، هر چقدر سعی کرد اشکش سرازیر نشود نشد، ادریس صدایش زد، برگشت، او را تار و درهم دید و تصویر ادریس میان سیل اشک‌هایش لرزید.
ادریس با صدایی بریده‌بریده و صورت خیس گفت: «ماما! مدرسه‌مون خراب شد حالا کجا باید درس بخونیم؟» اشک روی گونه‌های سوزان سُر می‌خورد، حرف‌هایش، نفرین به زمین و زمان بود که مثل شیشه گلویش را خراشید و بیرون ریخت، چند گام به عقب برداشت، تنه‌ی خسته‌اش را بار درخت بیدمجنونی کهنسالی کرد که هم پای تیر چراغ برق بالا رفته بود، پرزهای پتوی روی دوشش، به زبری‌های تنه درخت گیر گردند، پتو از روی دوشش کشیده شد.
ـ درس میخونی نورِ دیده.
آسمان هم هم‌پای آن‌ها شروع به باریدن کرد، قطرات درشت باران در باد می‌پیچید و روی سر و صورت ادریس و سوزان می‌نشست. طی چند لحظه چاله چوله‌های وسط کوچه پُر از آب شد. سوزان پتو را روی سر خودش و ادریس کشید، او را به پهلویش چسباند. دست‌های یخ‌زده‌اش را گرفت، با قدم‌هایی خسته از کوچه‌ی بسام‌العمر بیرون رفتند. سوزان سرش را رو به آسمان چرخاند، دانه‌های درشت باران محکم به صورتش خوردند. دیروز منتظر این باران بود. یاد ظرف‌هایی افتاد که وسط حیاط چیده بود. دوباره تصویر خانه‌اش در جلوی چشمانش نقش بست. اتاقک‌های کاهگلی قدیمی با درهای چوبی اطراف حیاط. باغچه‌های دور تا دور حیاط که موقع بهار توی آن‌ها سبزی، خیار، گوجه و بادمجان می‌کاشت. تابستان‌هایی که جلوی در خانه صندلی می‌گذاشت با همسایه‌ها تویِ کوچه می‌نشست. خوشحال بود که علی در ادلب توانسته بود توی شرکتی تجاری مشغول شود. صبح می‌رفت و غروب می‌آمد. سوزان هر صبح علی را بدرقه و غروب حیاط را آب‌پاشی می‌کرد و به استقبال علی می‌رفت. احساس کرد از خیلی چیزها به بیرون پرت شده، گویی از گذشته‌ای بزرگ به حالی کوچک تبعید شده بود، یادآوری این خاطرات برایش مثل خواب و رؤیا بود.
نزدیک خانه که رسیدند، سوزان دید قمر جلوی در زیر باران ایستاده، دستش را سایه‌بان چشمش کرده، ابتدا و انتهای کوچه را سرک می‌کشد. فهمید که قمر منتظر آن‌هاست. سوزان یک لحظه هیکل نحیف و لاغر خواهرش را که دید، دلش آتش گرفت، آن زن تپل و قد کوتاه بذله‌گو، دیگر نه تپل بود و نه لبخندی به صورتش می‌آمد. وقتی که سر هادی را برایش فرستادند یک شبه قدش خمید و پوست و استخوان شد. صورت گرد و گوشتی‌اش آب شد و حالا ترس‌های تلخ گذشته به جانش افتاده بود و او را در این سرما به بیرون از خانه کشانده بود و چشم‌انتظار سوزان بود.
قمر به محض دیدن سوزان و ادریس، دامن لباس عربی‌اش را بالا گرفت، با قدم‌های تند خودش را به آن‌ها رساند. دمپایی‌هایش در آب باران فرو می‌رفت، قطرات گل و لای به پاها و دامن لباسش پاشیده می‌شد. لبخند روشنی صورت خسته‌اش را پوشاند.
ـ چرا اینقدر دیر کردین؟ علی زنگ زد به موبایلت، عقیله باش صحبت کرد.
سوزان دست روی قلبش گذاشت، لبخند روشنی روی لبانش نشست.
ـ تو رو خدا راست میگی؟
قطرات اشک روی مژگانش درخشید سر و دستش را سمت آسمان گرفت و خدا را شکر کرد.
ـ حالش خوب بود؟ چی گفت؟
قمر دستان سرد خواهر را توی دستش فشرد.
ـ به روح هادی راست میگم، کار خدا عقیله که از خواب بیدار شد، گوشیت رو از زیر بالش برداشت، من اصلا نفهمیدم این بچه کی و چطوری گوشیت رو روشن کرد، می‌خواسته به علی بگه بره عروسکش رو براش بیاره که یهو صدای زنگ موبایلت بلند شد، خود عقیله جواب داد، انگار علی می‌دونست دیشب حاره‌ی الغربی رو زدن، تماس گرفته‌بود حالتون رو بپرسه که ... .
ادامه‌ی حرفش را نزد، حالت صورت سوزان تغییر کرد.
ـ چی شد خواهر چرا ساکت شدی؟
قمر لبخند محزونی زد.
ـ عقیله بهش گفت خونتون خراب شده، من که گوشی رو گرفتم اصرار و التماس کرد راستش رو بگم فکر کرد اتفاقی برات افتاده. سوزان چشمان غم‌زده‌اش را به اطراف چرخاند و پس از مکث طولانی به حرف آمد، صدایش انگار از دوردست‌ها می‌آمد از جایی ناشناس و سرد و زمخت، حس کرد دنیای به این بزرگی چنان برایش تنگ شده بود که جز مرگ آرزویی ندارد.
ـ اون خونه دیگه قابل سکونت نیست در و دیوارش ریخته، باید به فکر یه خونه‌ی دیگه باشیم.
قمر سعی کرد سوزان را تسلی بدهد. با لحنی مهربان گفت: «مگه من بذارم از پیشمون بری، اینجا هم مثل خونه‌ی خودت. الان اگه بخوای بری یه اتاق اجاره کنی باید کلی پول بدی؟ داری خواهر؟» دستش را دور کمر سوزان حلقه کرد، او را به سمت خانه برد. انگار یاد خاطره‌ای چشمانش را سوزاند.
ـ از وقتی هادی رفت من و پدرش تنها شدیم، وسط این جنگ و خرابی، کی بهتر از تو و این دوتا بچه که تنهایی ما رو پُر کنه. هر سه وارد حیاط خانه شدند.
بوی خاک باران خورده و نعناهای تویِ باغچه، فضای حیاط را عطرآگین کرده بود. سوزان کنار باغچه ایستاد و به صدای باران که حالا دیگر ریز ریز می‌بارید گوش داد. فکر علی یک لحظه رهایش نمی‌کرد، یک ماهی بود که از او خبری نداشت. افکار سمج مدام تویِ سرش چرخ می‌خوردند و سر بریده علی را جلوی چشمانش می‌آوردند. هوای سنگینی را که بلعیده بود به زور فرو داد. انگار در عمق جانش بادی سوزناک چرخ می‌خورد و زیر پوستش بیابانی خشک گسترده بود. قمر ادریس را فرستاد توی اتاق. رو به سوزان گفت: «خواهر! تو هم بیا بریم داخل، هوا سرده سرما می‌خوری. غصه نخور خدا بزرگه» سوزان آه کشید یا نفسی مثل آه از گلویش بیرون آمد. عقیله اتاق را باز کرد دستانش را توی موهایش برده بود و کف سرش را می‌خاراند، به محض دیدن سوزان با هیجان و لبخند دلنشینی گفت: «ماما داداش علی زنگ زد، بهش گفتم خونمون خراب شده و عروسکم اونجا تنها مونده، بهم قول داد هروقت اومد اول میره عروسکم رو برام پیدا کنه» سوزان به روی عقیله لبخند زد.
ـ عزیزم معلومه که داداش علی نمی‌ذاره عروسکت تنها بمونه.
عقیله محکم‌تر از قبل سرش را خاراند.
ـ ماما سرم می‌سوزه.
قمر دستش را پشت کمر سوزان گذاشت.
ـ این بچه توی خواب هم، همش داشت سرشو میخاروند. نکنه سرش شپش کرده باشه؟
سوزان چهره‌ی معصومانه‌ی عقیله را که دید، نفس عمیقی کشید، وقتی همه‌اش را به آرامی از بینی بیرون داد.
ـ خواهر این بچه خیلی وقته حموم نرفته سرش کثیفه.
قمر قربان صدقه‌ی عقیله رفت.
ـ اینکه غصه نداره خواهر تو بچه رو ببر تو، من الان از چاه آب می‌کشم، گرم می‌کنیم تو خونه سرش رو بشور.
سوزان دست عقیله را گرفت هم‌پای هم وارد اتاق شدند. عقیله را زیر کرسی جا داد، خودش کنار پنجره ایستاد، از گوشه گونی حیاط پیدا بود، دید که قمر به باغچه رفت. پایش را روی تکه موزاییک‌هایی گذاشت که در دل زمین فرو رفته بودند، با احتیاط قدم برداشت، مواظب بود دمپایی و پاهایش در گِل و لای باغچه فرو نروند. سطل سفید چرک مرده را از زیر درخت هلو برداشت، به دسته‌اش یک طناب قطور گره خورده بود. قمر سطل را توی چاه انداخت و طناب را گرفت. سوزان حرکات خواهرش را دنبال می‌کرد، احساس کرد قمر، غم را روی شانه‌هایش حمل می‌کند، و غم مثل ماری دور تنش چنبره زده و چنان بر او تسلط یافته که گریزی از آن ندارد.
چند لحظه بعد قمر، طناب را دور دستش پیچ داد و سطل را بالا کشید. آن را لبه‌ی چاه گذاشت. از باغچه بیرون آمد، به آنطرف حیاط رفت، درب چوبی آشپزخانه را به داخل هل داد، چفت در باز شد، قمر وارد شد. صدای شکستن چیزی بلند شد.
سوزان توی حیاط دوید، پایش توی دمپایی سُر خورد، نزدیک آشپزخانه که رسید صدای قمر را شنید که لعن و نفرین به زمان می‌فرستد، وارد آشپزخانه شد، کمی ایستاد تا چشمش به تاریکی عادت کند. بوی نم باران و دیوارهای کاهگلی و ترشی زیتون فضای آشپزخانه را پُر کرده بود. دید که قمر روی زمین نشسته سرش را بلند کرده و به سقف نگاه می‌کند و با مشت به سینه می‌کوبد، نگاهش که به سوزان افتاد شروع کرد از بین شیشه خرده‌ها دانه‌های زیتون را سوا کردن.
سوزان قفسه‌های تویِ دیوار را برانداز کرد. ردیف شیشه‌های ترشی بهم ریخته بود. قبل از اینکه سوزان چیزی بپرسد، قمر خودش توضیح داد: «اومدم قابلمه بردارم چشمم ندید دستم خورد به شیشه زیتون. خدا رو شکر بقیه‌شون نیفتادن» سوزان دوباره نگاهی به قفسه‌های سنگی تویِ دیوار انداخت و نگاهی به شیشه‌ی زیتونی که حالا به هزار تکه تبدیل شده بود.
دانه‌های زیتون توی سرکه‌های ریخته‌شده، شناور بودند. قمر زیر لب شیطان را لعنت کرد، یکی یکی دانه‌ها را از بین شیشه خرده‌ها برمی‌داشت و تویِ مشتش می‌ریخت. سوزان از روی سکو کنار ظرفشویی، یک پیاله ملامینی کوچک برداشت و به خواهرش داد.
از آشپزخانه بیرون آمدند. قطرات باران روی سر و صورتشان می‌نشست. سوزان کنار باغچه‌ی نعناها ایستاد. قمر با قابلمه، وارد باغچه شد، این‌بار حواسش پرت شد روی تکه موزاییک‌ها پایش لیز خورد و پایش در گِل و لای باغچه فرو رفت. انگشتان و قوزک پایش گلی شد. باز شیطان را لعن کرد. سوزان با حالت دلسوزانه‌ای گفت: «خواهر مواظب باش.» قمر قابلمه را لبه‌ی چاه گذاشت و آب سطل را تویِ آن خالی کرد. از باغچه که بیرون آمد، قابلمه را دست سوزان داد. دمپایی‌اش را در آورد، آن را به جدول بتونی باغچه کشید، گل و لای دمپایی به دیواره باغچه چسبید. قمر دستش را توی قابلمه برد یک مشت آب روی انگشتان و قوزک پایش ریخت، گل و لای آن را شست. دمپایی‌اش را پوشید، هر دو وارد اتاق شدند.
عقیله و ادریس زیر کرسی نشسته بودند، عقیله دستان کوچکش را مشت کرده بود و جلوی ادریس گرفته بود. ادریس با دیدن سوزان لبخندی زد، دستش را روی مشت گره‌کرده‌ی عقیله زد و با لبخند گفت: «بازش کن.» قسمتی از اتاق موکت بود و قسمتی موزاییک‌های لخت، سوزان قابلمه آب را روی موزاییک‌ها گذاشت، کنار عقیله نشست، سرش را در آغوش گرفت، خواست گره موهای عقیله را با دست باز کند. رو به قمر گفت: «خواهر یه شونه می‌خوام.» قمر به ابوهادی که زیر کرسی نشسته بود و چرت می‌زد گفت: «منقل رو آتیش کن آب گرم کنیم سر این بچه رو بشوریم.» خودش به اتاق رفت چند لحظه بعد با یک شانه‌ی پلاستیکی برگشت، سوزان اولین شانه را که به موهای عقیله زد، چندتا از دندانه‌ها شکست، عقیله تویِ موهایش چنگ انداخت و شروع کرد به خاراندن.
ابوهادی از زیر کرسی بیرون آمد، دست روی شانه‌ی ادریس گذاشت، لبخندی به صورتش زد که یعنی: «بیا کمک» ادریس منقل و قوطی‌ای که مازوت در آن بود را از گوشه‌ی اتاق برداشت، پیش ابوهادی آمد، هر دو روی موزاییک‌های کف اتاق نشستند. ابوهادی در قوطی را باز کرد، مایع سیاه رنگ را روی تکه چوبها ریخت، یک چوب کبریت از قوطی توی دستش، بیرون آورد، آن را آتش زد و انداخت بین تکه‌چوب‌های توی منقل. آتش زبانه کشید. قمر قابلمه آب را برداشت و روی آتش گذاشت. سوزان از جایش بلند شد، نزدیک قمر آمد، زیر گوشش گفت: «خواهر موهای عقیله شپش کرده، تیغ دارید سرش رو تیغ بزنم؟» نگاه قمر خیره ماند به صورت رنگ و رو پریده‌ی عقیله، چشمان عقیله مثل آونگ ساعت بین قمر و سوزان می‌رفت و می‌آمد. ته چشمانش، ترس، ناامیدی و هرچیز سیاهی که در زندگی بود، موج می‌زد.
ادامه دارد...
سال شصت و یکم ـ شماره 2943