سفر در پیش‌رو
حسنی احمدی
هوا تاریک بود و سرد، زهری در کوچه‌های مدینه حرکت می‌کرد که چشمش به شخصی افتاد که کوله‌باری سنگین را به دوش گرفته و حرکت می‌کرد. زهری رو به غلامش کرد و گفت: «آن مرد کیست، تنها در این تاریکی و سرما؟» غلام هم نتوانست مرد را بشناسد. زهری کم دقت کرد آری درست دیده بود پسر رسول خدا بود که به تنهایی کوله‌بار را به دوش می‌کشید. تعلل را جایز ندید و خودش را به فرزند رسولم رساند و سلام کرد. سجاد به گرمی جواب سلامش را داد. زهری پرسید: «ای پسر رسول خدا این‌ها چیست که به دوش دارید؟»
علی بن حسین پاسخ داد: «سفری در پیش رو دارم و برای آن این توشه را به جایی امن می‌برم.»
زهری گفت: «این جوان غلام من است اجازه دهید بار را برای شما بیاورد.» سجاد نپذیرفت.
زهری لحظه‌ای درنگ کرد و گفت: «پس خودم آن را برای شما می‌آورم من شأن شما را بالاتر از این می‌دانم که این بار سنگین را حمل کنید.»
علی بن حسین به چشمان زهری نگاه کرد گفت: «اما من شأن خود را بالاتر از این نمی‌دانم که آنچه من را در سفر نجات می‌دهد و ورودم را بر کسی که می‌خواهم به محضر او با ریایم نیکو می‌گرداند را حمل نکنم ، تو را به خدا بگذار کار خود را انجام دهم.»
...