گنجی به نام جنگ

همیشه می‌گفتیم دنیا دو روز است و ارزش خیلی از چیزها را ندارد. شاعرانه‌اش می‌شد: «سرای سپنج» و این‌جور حرف‌ها. اما بی‌تعارف، خودمان هم می‌دانیم که تعارف می‌کردیم. آخر دانستن و به زبان آوردن یک چیز است و باور و یقین چیز دیگر، مثل فرق بین دیدن و شنیدن.
زندگی را سخت می‌گرفتیم. گاهی غم گذشته و ترس از آینده کلافه‌مان می‌کرد، تا اینکه جنگ شد و مجبورمان کرد از نیامده‌ها و گذشته‌ها یاد نکنیم و حال حاضر را دریابیم. انگار باید جنگ با همه‌ی پلیدی و تاریکی‌اش سایه بیندازد تا نور زندگی نمایان شود. زندگی در ساحت اکنون! در همین لحظه! در الان، یا هیچ‌وقت! مثل یک بعدازظهر که چای را دم می‌کنی ولی نمی‌دانی به نوشیدن می‌رسد یا نه.
بد نیست. خیلی هم خوب است؛ یک‌جور مراقبه و حواس‌جمعی دائمی.
راستی، آدم‌ها زیر تیغ بی‌رحم جنگ مهربان‌تر، صبورتر و فداکارتر می‌شوند. مادری می‌گفت بعد از شهادت بچه‌های میناب، مهر مادری‌اش ضرب در بی‌نهایت شده؛ وقتی که دلش نه‌تنها برای کودک دبستانی خود، بلکه برای کل کودکان معصوم دنیا می‌تپد با ضرب‌آهنگی مادرانه.
گنج را در خرابه‌ها و ویرانه‌ها جستجو می‌کنند. ما هم این روزها و شب‌ها لابه‌لای گردوغبار و خاک و خون، گنج‌هایی را باز یافتیم و کشف کردیم که قبلاً یا نداشتیم، یا بی‌خیال و سرخوش و غافل از کنارشان عبور می‌کردیم: گنج همدلی و همراهی مردم و بازیابی هویت جمعی ایرانی و اسلامی عزیزمان که مدت‌ها دستخوش آسیب روزگار شده بود؛ گنج شجاعت، اینکه احتمال خطر فراوان است ولی میدان و معرکه خالی نمی‌شود؛ گنج صبر و آرامش، حتی برای ما نازک‌نارنجی‌ها؛ گنج زندگی و سرزندگی در بحران و هزار و یک گنج دیگر. هیچ‌کدام‌شان چیز کمی نیست. هیچ‌کدام‌شان آسان به دست نیامده. بهایش و خون‌بهایش نقداً پرداخت شده و قدرش هم دانسته می‌شود و اما جنگ، با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش، عمری دارد و دیر یا زود تمام می‌شود و قطعاً آن‌ها که گنجِ پررنجِ جنگ را یافته‌اند، اسم و رسم‌شان در دفتر تاریخ ماندگار خواهد شد.

سال شصت و یکم ـ شماره 2941