این مرگ تاجرانه

همین دیروز بود که تلفن بی‌وقتی‌اش کرد و زنگ خورد، خبر دادند عموجان به رحمت خدا رفته...
با شنیدن خبر وارفتم، در حالتی از بی‌حرکتی و سکون در میان زمان و مکان گم شدم، مرگ... عجب واژه‌ی نابهنگام غریبی است... یک آن یادم افتاد وسط جنگ هستیم با یک آتش‌بس ناپایدار، چقدر وقتی کلانتری میدان اصلی شهرری را زدند نگران عمو بودم، حال و روز خوشی نداشت و جنگ بدترش کرده بود، هزار بار زنگ زدم تا بالأخره خبری از او و خانواده‌اش گرفتم، خوشحال بودم که زنده هستند، حالا در خودم دچار تناقض عجیبی شده بودم، از آن تناقض‌ها که حتی اجازه نمی‌دهد تو یک دل سیر گریه کنی!
کنار دستم روی میز کار، یک عکس کوچک از آقای شهید کتاب‌خوان را گذاشته‌ام، عکسی که در خیابان‌روی‌های شبانه این روزها گرفته‌ام، نگاه به عکس می‌کنم بغضم حالا می‌ترکد... دو سه باری کلمه‌ی آقا را تو ذهن و زبانم مرور می‌کنم، آقا...، آقا...، آقای شهید...، آقای ایران! یادم می‌افتد چقدر کیفیت مرگ مهم است، مرگ اصولاً ناشناس درِ خانه را می‌زند و دست می‌اندازد دور شانه‌مان و مثل یک دوست قدیمی در آغوش‌مان می‌کشد و می‌برد به جایی که تعلق داشته‌ایم، اما کیفیتش چقدر مهم است... مثلاً کیفیت اسم شهید کنار اسم آدمیزاد همه چیز را عوض می‎‌کند، یاد عمو می‌افتم حتماً او هم وقتی شنیده آقا شهید شده حسابی حالش گرفته شده، این را اطرافیان هم می‌گفتند، اما چه حساب عجیبی است که آدم‌ها وقتی می‌روند یک دو جین خاطره برای بازمانده‌ها می‌گذراند؟ باز دچار تناقض می‌شوم یادم می‌افتد من یا ما با آقا خاطره مشترک نداشته‌ایم جز دیدارهای عمومی و سخنرانی‌های پخش شده از تلویزیون! اما در میان این مشت خالی از خاطرات انگار هزار بار او را در زندگی درک کرده‌ایم، او را که جانش را فدای ایران کرد...
می‌روم به دورها، حالا بیشتر از عمو، برای شهید گریه می‌کنم، دلم می‌خواهد عمو هم مهمان آقای شهید باشد، آقایی که وقتی شهید شد عمو و همه‌ی آن‌هایی که امروز جایشان خالی است یا هستند به وسعت یک دنیا اشک شدند.
این بیداری عمیق انسانی که ایجاد شده تنها به یقین در کیفیت نام شهید است، شهیدی که حالا آدمیزاد را یاد حادثه‌ی پرشور کربلا می‌اندازد، حادثه‌ای که بارها آقای شهید در حسینیه‌ی امام خمینی‌ره به یادش روضه علم کرد و میان گریه از خدا مرگی تاجرانه خواست...

سال شصت و یکم ـ شماره 2941