در رثای امام شهید
سال‌ها با تو چه گنج رایگانی داشتیم چون تو از جنس قیامت، غیب‌دانی داشتیم
1- مرگ سرخ
ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت
آرامش و وقار تو را هیچ‌کس نداشت
در قحطی یقین و شبیخون خستگی
ایمان استوار تو را هیچ‌کس نداشت
️هر سوی این دیار گهرخیز پاک را
گشتم ولی عیار تو را هیچ‌کس نداشت
️در عزم، هم‌رکاب تو عالم به خود ندید
در رزم، پشتکار تو را هیچ‌کس نداشت
هم بی‌شمار دشمن بدخواه داشتی
هم خیل دوستدار تو را هیچ‌کس نداشت
عمری در اوج بودی و مظلوم زیستی
هرچند اقتدار تو را هیچ‌کس نداشت
مانند آبشار روان از ستیغ کوه
چشمان اشک‌بار تو را هیچ‌کس نداشت
️جز کشته‌گان تشنه‌لب دشت کربلا
اصحاب جان‌نثار تو را هیچ‌کس نداشت
در انتخاب راه سعادت به مرگ سرخ
عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت
افشین علا
2- باران صبح عید
تو از بهار سرودی، تو از امید نوشتی
همه سیاه نوشتند و تو سپید نوشتی
خزان اگر چه تو را یک دو روز خانه‌نشین کرد
تو از طراوت باران صبح عید نوشتی
اگرچه بال پریدن شکسته بود، ولی تو
از آن پرنده که از دام‌ها پرید، نوشتی
طنین حادثه پاشید خون به دفتر شعرت
قلم به جوهر غیرت زدی، شهید نوشتی
عجب جنون شگفتیست در تن کلماتت!
مگر که با قلم شاخه‌های بید نوشتی؟
سیده‌تکتم حسینی
3- لحظه‌ی پرواز
رفت تا روشن شود در بند دنیا بود یا نه
از گلیم ساده‌اش پیداست با ما بود یا نه!
نقشه‌ی آینده با هر واژه‌‌اش ترسیم می‌شد
خطبه‌هایش داد می‌زد فکر فردا بود یا نه…
هرگز از زخم زبان‌ها خم به ابرویش نیاورد
آسمان! حالا بگو این مرد، دریا بود یا نه؟
کربلا تکرار شد! یک‌بار دیگر دید دنیا
ابن حیدر با یزید اهل مدارا بود یا نه
آیه‌ی والفجر را می‌خواند نفس مطمئنه
خانه‌اش آن روز آیا عرش اعلی بود یا نه؟
از شکوه لحظه‌ی پرواز آن روح مطهر
زینب کبری خبر دارد که زیبا بود یا نه
غرق خواهد کرد نیل خون او فرعونیان را
آخر قصه قضاوت کن که موسی بود یا نه
بشری صاحبی
4- شهادت شوق دیدار تو را داشت
تبِ گرمیِ بازار تو را داشت
خمارِ چشم بیدار تو را داشت
گوارا بادش این حاجت‌روایی
شهادت شوق دیدار تو را داشت
مبین اردستانی
5- دیده‌بان
سال‌ها با تو چه گنج رایگانی داشتیم
چون تو از جنس قیامت، غیب‌دانی داشتیم
روز معراج تو روز مرگ یاران تو بود
در فراقت زندگی کردیم و جانی داشتیم!
ای امین‌الله عاشق! تا تو یار ما شدی
هم‌نفس، همراه، همدل، هم‌زبانی داشتیم
پشت شب را بازوان فکرت خم کرده بود
چون تو از جنس تهمتن، پهلوانی داشتیم
بارها گفتی که جان ناتوانم نذر دوست
کاشکی ما هم به قدر تو توانی داشتیم
هفت منزل راه را می‌دید آن روح بصیر
بر فراز برج عزت، دیده‌بانی داشتیم
عالمی چون بوعلی، علامه‌ای چونان امام
پیر جالینوس با جان جوانی داشتیم
هم‌نوا با تو چه شوری در جهان انداختیم
تکیه بر ماهور و شور و اصفهانی داشتیم
با تو غرق حافظ و سعدی و بیدل می‌شدیم
«یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتیم»
عليرضا قزوه
6- والصبح
سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟
یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک
دیدیم شبیخون زده بر شام پریشان
والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان
ما را غم تو کشت و حیات ابدی داد
وآن مشت گره کرده که شد جرأت فریاد
لا گفتی و إلّا شدی ای قامت توحید!
ای خون تو جوشنده‌تر از چشمه‌ی خورشید!
یادیست پر از زمزمه و خاطره یادت
محبوب شهیدانی و معشوق شهادت!
ای چشمه‌ی بی‌تاب حیات ای عطش سرخ!
دل برده‌ای از آب حیات ای عطش سرخ!
عشاق تو دلتنگ‌ترین لشکر عالم
آواز «لثارات» برآرند دمادم
کِی تن به ستم می‌دهد و دست به اَعدا
نسلی که تو را دید و شنید از تو رجزها:
بیعت نکند مثل من و دست یزیدی
رفتی و چنین گفت شهیدی به شهیدی
ای خون تو جوشنده‌تر از چشمه‌ی خورشید
یورِش ببر اینک به شب خسته‌ی تردید
ما پا به رکابیم پدر تا برسد یار
ای رجعت تو ناب‌ترین لحظه‌ی دیدار
محمدمهدی سیار
7- مرگم بادا که زنده‌ام بعد از تو
قلبی از جای کنده‌ام بعد از تو
داغی در خود تپنده‌ام بعد از تو
حالی‌ست مرا که زیستن با مرگ است
مرگم بادا که زنده‌ام بعد از تو
حامد طونی
8- رستاخیز انسان
اگرچه بعد تو سرگشته ی خیابانیم
ولی هنوز مقاوم هنوز ایرانیم
یکی یکی دلمان را به راه آوردی
میان معرکه دیدیم مرد می‌دانیم
غبار حادثه را جمع ما نشانده زمین
که از سلاله ابریم نسل بارانیم
چقدر بغض، فروخفته در پس فریاد
نگاه کن که پس از تو چقدر طوفانیم
جهان هنوز ندیده قیامت مارا
کدام مرگ؟! که ما رستخیز انسانیم
به لاله ای که در آغوش پرچم است قسم
که قطره قطره خون تو را نگهبانیم
اگر بناست بمیریم سرخ می‌میریم
اگر بناست بمانیم سبز می‌مانیم
فاطمه امیری مقدم
سال شصت و یکم ـ شماره 2941