داماد، جان جانان!

گلاب بانو

دایی نصرت دایی من نبود در اصل شوهر خاله مهین بود و باجناق پدرم از آنجا که پدر همیشه سربه‌سرش می‌گذاشت و به او می‌گفت باجناق فامیل نمی‌شود و پراید ماشین! من به او می‌گفتم دایی نصرت، خودش می‌گفت بگو، خواهر نداشت که دایی بشود و حالا دایی من شده بود.

پدر، دایی نصرت را همیشه دست می‌انداخت و مسخره می‌کرد. اوایل پشت سرش می‌گفت و بعدها روبرو! تا این‌که حجم این گفتگوها افزایش پیدا کرد و مادر برای پدر از هیزم و آتش شعله‌ور جهنم گفت و او را در حالی که از سر تا پایش آتش گرفته بود و روانه جهنم بود، توصیف کرد و هی گفت و گفت که اگر به گوش نصرت برسد دلش می‌شکند و ناراحت می‌شود. آن وقت خدا قهرش می‌گیرد، پدر می‌خندید که؛ نصرت مگر دل هم دارد؟ نصرت یک پارچه چربی و دنبه است و دل ندارد که بشکند. هر چیزی هم که به او اصابت کنه، کمانه کرده و جای دیگری می‌خورد. این‎ها به ‎خاطر خلق و خوی آرام دایی نصرت بود. او به هیچکس کاری نداشت اما همه عالم و آدم با او کار داشتند. توی مدتی که شوهر خاله‌مهین شده بود و عروسی کرده بودند، هر سال چند بار اسباب کشی می‌کردند. به‌ خاطر اختلافی که با صاحب خانه‌ها پیدا می‎کردند یا با همسایه‌ها.

مادر به پدر می‌گفت؛ بیا برو ببین این نصرت بیچاره را چرا این قدر آواره می‌کنند؟ به دادش برس. تو هم فامیل او هستی. گناه دارد. پدر این‌ها را گوش می‌کرد و به روی خودش هم نمی‌آورد. می‌گفت: خانم محترم من، نصرت بچه که نیست من بروم حمایتش کنم. تازه آدم وقتی که طرف نصرت باشد باید شکست را بپذیرد و کم می‌آورد. نصرت آخ نمی‌گوید. هر که، هر چه می‌گوید او تأیید می‌کند و آدم خیط می‌شود. یک‌بار رفتم به خاطرش دعوا کردم، نصرت کلی از آن طرف به خاطر من معذرت خواست. انگار که ما مقصر بودیم. دست آخر هم به من گفت ناراحت نباش. همین! و یک یقه پاره شده برای‌مان ماند و یک عالمه عذرخواهی! او خودش از پس کارش بر می‌آید. اسبابش را جمع می‌کند و می‌رود یک جای دیگر، خب راست می‌گویند سر و صدایشان زیاد است.

...