از گوشه و کنار تاریخ
ماجرای اعدام گروه کثیری از خلبانان در جنگ تحمیلی
جنگ تحمیلی سوم از سوی اسرائیل و آمریکا به ایران اسلامی تحمیل شده و رزمندگان در عرصه‌ی میدان و دیپلماسی مشغول مبارزه هستند اما برخی با شتاب‌زدگی اصرار دارند تمام جزئیات میدان و مذاکرات رسانه‌ای شود. برشی کوتاه از خاطرات یکی از رزمندگان دفاع مقدس و اهمال در بازتاب اسرار نظامی در جنگ تحمیلی 7 ساله می‌تواند ما را متوجه این بزنگاه حساس کند که اطلاعات جنگ و مذاکرات جزو اسرار نظامی است و به نفع میدان نیست.
در قسمتی از کتاب خاطرات مرحوم جواد شریفی‌‌راد، معلم و سرتیم خنثی‌سازی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با عنوان «حرفه‌ای» آمده است:
«زمان جنگ شهرها، هواپیماهای عراقی در خیابان خاوران توی یک فرش‌شویی بمب انداخته بودند و عمل نکرده بود. رفتیم بمب را در آوردیم.همه چیز درست بود ولی خرج کمکی آن را نزده بودند. و این یک اشتباه نبود.
ما برای ارائه‌ی گزارش فرمی داشتیم که باید بعد از خنثی کردن بمب پر می‌کردیم.
توی فرم برای نوشتن جا گذاشته بود: چرا بمب عمل نکرده؟
گاهی وقت‌ها واقعاً دلیلی پیدا نمی‌کردیم. اوایل که به مأموریت خنثی‌سازی می‌رفتیم، جلویش خط می‌کشیدیم و گاهی وقت‌ها هم می‌نوشتیم: خداخواسته...
عمل نکردن این بمب‌ها طبیعی نبود. ذهنم درگیر بود. در راه برگشت به تهران توی همین فکرها بودم. رفتم دفتر ستاری، فرمانده‌ی آن زمان نیروی هوایی.
به ستاری گفتم اتفاقی افتاده که خیلی عجیب و غریبه. هشت تا بمب بوده که دوتاش عمل کرده. من الان ۶ ست فیوز دارم. تفسیر دقیقش اینه که این پیم‌ها رو نکشیدن و روشون مونده...
قرار بود قضیه بین من و او بمونه. تا یک مدت طولانی بمب‌ها این‌طوری بودند و عمل نمی‌کردند.
افتادیم دنبال این که هواپیماهای عراقی از کدام پایگاه در عراق پرواز می‌کنند؟ فهمیدیم که این هواپیماها از پایگاه شعیبیه عراق می‌آیند.
به این نتیجه رسیدیم که یک گروه بزرگ در این پایگاه دارند اقداماتی می‌کنند که این بمب‌ها عمل نکنند. در یک فاصله ۳۰ تا ۴۰ روز این اتفاق در جاهای مختلف کشور پشت سر هم تکرار شد.
تا اینکه در یکی از سخنرانی‌های رسمی، یکی از مسئولان کشور آمد و قضیه را اعلام کرد. گفت: «اسلام این‌قدر نفوذ کرده که ما توی پایگاه‌های هوایی عراق فلان می‌کنیم، بهمان می‌کنیم. کاری می‌کنیم که بمب‌هایشان عمل نمی‌کنند!»
از آن به بعد دیگر اتفاق عمل نکردن بمب‌ها، نیفتاد. دیگر پیم بمب‌ها رویشان نبود. معلوم بود در شعیبیه اتفاقی افتاده که روش نصب بمب در پایگاه عوض شده.
سه چهار ماه بعد، پالایشگاه اصفهان را بمباران کردند. بچه‌های ما هم یک میراژ عراقی اف – ۱ را زدند. مطلع شدم خلبانش با صندلی ایجکت کرده.
هواپیما از شعیبیه آمده بود. کنجکاو شدم بروم و آن خلبان عراقی را ببینم.
به مترجم گیر دادم ماجرای بمب‌های عمل نکرده را بپرسد.
خلبان گفت: «من نمی‌دونم چی‌شده ولی چند وقت پیش، صدام یه گروه خیلی زیادی رو توی پایگاه ما اعدام کرد. یه گروه بزرگی رو به جرم خیانت و توطئه علیه صدام اعدام کردند.»
ظاهراً این‌ها گروهی در ارتش عراق بودند که دست به دست هم داده بودند و این کار را اداره می‌کردند و حدود ۷۰ نفر در آن ماجرا اعدام شده بودند.
مدتی بعد یک روز ستاری را در پایگاه خودمان دیدم و گفتم: «مگر قرار نبود آن موضوع بین خودمان بماند؟»
گفت: «من توی شورای عالی امنیت ملی این موضوع را مطرح کردم؛ آن‌وقت این خبر فوق سری رو آوردن توی سخنرانی جلوی همه‌ی مردم گفتند.»
با آن اعلام توی سخنرانی، آن‌ها هم لو رفته بودند و اعدام شده بودند و قضیه هم تمام شده بود.
یکی از ساده‌ترین حدس‌ها این بود که آدم‌های آن گروه، این پیم‌های ضامن را از یک جایی می‌آوردند یا اضافه داشتند. همان پیم‌های اضافی را تحویل واحد عملیات می‌دادند که یعنی ما تحویل دادیم ولی در مسلح کردن بمب استفاده نمی‌کردند. آدم‌هایی بودند که دل‌شان نمی‌خواست بجنگند. واقعاً خیلی وقت‌ها عراقی‌ها نمی‌جنگیدند؛ حالا به هر انگیزه‌ای بود. به هر صورت پرونده‌ی آن ماجرا هم خیلی تلخ تمام شد.»
مگر در ایران گوجه‌فرنگی نمی‌روید؟
روزنامه «دیلی رکورد» در واکنش به برگزاری جشن‌های 2500 ساله در ایران نوشت: «دربار ایران، امروز یکی از پرتجمل‌ترین و پرخرج‌ترین دربارهای جهان است. شگفت‌انگیز است در کشوری که فقر در هر جای آن به چشم می‌خورد، زمامداران آن به خود اجازه می‌دهند، این‌چنین بی‌پروا میلیاردها ریال خرج برپا کردن خیمه و خرگاه کنند و یا گران‌ترین رستوران جهان، ماکسیم را به خدمت بگیرند.»
شهرت آشپزهای ایرانی از مرز و بوم این کشور گذشته است. هیچ خارجی نیست که یک‌بار غذای ایرانی را چشیده باشد و با تحسین از آن یاد نکند.
پس چرا میلیون‌ها دلار به رستوران ماکسیم پول دادند که حتی سالاد گوجه‌فرنگی را از فرانسه وارد کند؟ آیا در ایران گوجه‌فرنگی نمی‌روید؟
تفرقه بینداز و حکومت کن
عده‌ای از چرچیل خواستند که سیاست را برای آنان تعریف کند. چرچیل از آن‌ها خواست تا خروسی بیاورند.
سپس دایره‌ای کشید و خروس را در آن انداخت و گفت خروس را بدون آنکه از دایره خارج شود بگیرید.
هر چه تلاش کردند نتوانستند و خروس از دایره بیرون می‌رفت.
آخر از چرچیل خواستند که این کار را خود انجام دهد.
چرچیل خروسی دیگر کنار خروس اول گذاشت و این دو شروع به جنگیدن کردند!
آنگاه چرچیل دو خروس را از گردن گرفت و بلند کرد.
و گفت این سیاست است.
و این همان سیاستی است که انگلستان قرن‌هاست از آن بهره می‌برد.
«تفرقه بینداز و حکومت کن».
بروید آدم انتخاب کنید
یک روز وقتی که مدرّس از مجلس به خانه بازمی‌گشت، عدّه‌ای از مردم به در منزل مدرّس ریخته با سروصدای زیاد گفتند: «آقا! این چه لایحه‌ای بود که امروز تصویب شد؟ خلاف مصلحت است.» مدرّس پاسخ داد: «اگر بیست رأس اسب و الاغ و یک آدم را در مجلسی جمع کنند و از آن‌ها بپرسند که ناهار چه می‌خورید، جواب چه می‌دهند؟» همه گفتند: «جو!» مدرّس گفت: «آن یک نفر هم ناچار است سکوت کند. این وکلایی که شما انتخاب کرده‌اید شعورشان همین است بروید آدم انتخاب کنید.»
ابله‌ترین شخص تهران!
روزی ناصرالدین شاه به کریم شیره‌ای، دلقک دربار گفت نام ابلهان عمده‌ی تهران را بنویس!
کریم گفت به شرط آنکه نام هر کسی را بنویسم عصبانی نشوی و دستور قتل مرا صادر نکنی!
کریم اول لیست اسم ناصرالدین شاه را نوشت!
ناصرالدین شاه عصبانی شد و خطاب به کریم گفت:
«اگر ابلهی و حماقت مرا ثابت نکنی میرغضب را احضار می‌کنم تا گردنت را بزند!»
کریم گفت: «مگر تو پنجاه هزار تومان به پرنس مَلکُم خان نداده‌ای که برود در پاریس آن را نقد کند و بیاورد؟»
ناصرالدین شاه گفت: «بلی همین‌طور است.»
کریم گفت: «من تحقیق کرده‌ام،
پرنس همه‌ی املاک و اموال خود را در این مملکت نقد کرده و زن، فرزند و دلبستگی هم در این دیار ندارد،
اگر آن وجه را به دست آورد و دیگر به مملکت برنگردد و تو نتوانی به او دست یابی چه می‌گویی؟»
ناصرالدین شاه گفت: «اگر او این کار را نکرده و آن پول را پس بیاورد تو چه خواهی گفت؟»
کریم شیره‌ای گفت: «آن وقت نام شما را پاک می‌کنم و نام او را در اول لیست می‌نویسم.»
سال شصت و یکم ـ شماره 2941