زشت و زیبا

 هدیه‌ای برای ولایت‌پذیری 

امروز عصر توفیق داشتیم در جلسه قرآنی که هر هفته در منزل یکی از دانشجویان قدیمی‌ام برگزار می‌شه شرکت کنیم. آقای حجة‌الاسلام دکتر حسینی یمین آیاتی از سوره‌ی مبارکه بقره رو در مورد طالوت و ارتباط اون با ولایت‌پذیری و اوضاع امروز تفسیر کردند. جلسات استاد حسینی یمین بسیار پرباره و سال‌هاست که از درس‌های مورد علاقه‌ی بنده بوده. میزبان این جلسه این کتابچه رو هم که حاوی سوره‌ی مبارکه‌ی فتح، دعای ۱۴ صحیفه، دعای فرج و دعای توسله و به زیبایی و با سلیقه طراحی شده به حضار هدیه دادن که خدا از ایشان قبول کنه.

 یادبود کودکان میناب در سانفرانسیسکو، آمریکا

کنایه برایان کراسنشتاین، خبرنگار و فعال رسانه‌ای آمریکایی

ترامپ: جهان اکنون بیش از هر زمان دیگری به ما احترام می‌گذارد.
فرانسه، حریم هوایی خود را به روی ارتش ما می‌بندد.
ایتالیا، پایگاه هوایی خود را در اختیار ارتش ما نمی‌گذارد.
اسپانیا، پایگاه‌هایش را به روی نیروهای ما می‌بندد.
لهستان، از ارائه‌ی سامانه‌های موشکی به ما خودداری می‌کند.
ترامپ اصلاً نمی‌فهمد «احترام» یعنی چه!

 هواپیماهای آمریکایی که در عملیات نجات خلبان در ایران نابود شدند، هر کدام بیش از ۱۰۰ میلیون دلار ارزش داشتند.

 سفرنامه دکتر مری از آمریکا  
 @drmaryusa

آلمانی‌ها میرن تو منفی

‌به‌خاطر جنگ ایران، 5/13 درصد جمعیت بزرگسال آلمان در ماه مارس ۲۰۲۶ (همین ماه گذشته) وضعیت حساب بانکی‌شون منفی شده! این بالاترین آمار در پنج سال گذشته است و نسبت به ماه قبل‌تر امسال یعنی ماه فوریه 5/12 درصد افزایش داشته!
‌در آلمان با توجه به اینکه بیش از ۹۲ درصد جمعیت شاغلین کارمند و حقوق بگیر هستند بانک این امکان رو به افراد می‌ده که اگر حساب بانکی‌شون صفر شد تا مقدار مشخصی با توجه به میزان حقوق و اعتبار مالی‌شون باز هم بتونند خرج کنند و ماه بعد با سودش بپردازند. به این می‌گن وضعیت منفی.

حمله‌ی صدها هزار زنبور به شهری در جنوب اسرائیل!
اتفاقی که به گفته‌ی خود اهالی تا حالا سابقه نداشته و زندگی و کار مردم رو دچار اختلال کرده.
در متن خبر نوشته بود زنبورها به مردم هم حمله می‌کردن.
به نظرتون بریم براشون بخونیم بزن که خوب می‌زنی؟

این خامنه‌ای بود که به ما شوق خطر داد
اسباب و وسایلِ زندگی من ساده است؛ مخصوصاً اگر با سبک و سیاقِ پرطمطراق ما ایرانی‌ها مقایسه شود.
در نشیمنِ خانه‌ام، جز یک تخته فرشِ لاکی، یک کاناپه، دو مبل تکی و یک کنسول، چیز دیگری به چشم نمی‌آید. در سالن غذاخوری هم لنگه‌ی همان فرش را دارم؛ روی آن میزی است و شش صندلی که گرداگردش نشسته‌اند و البته یک کنسولِ قدیمی، که همین اواخر در یک عصر آرام تابستانی، با اهل خانه دسته‌جمعی رنگش کردیم تا با سایر وسایل همدل‌تر شود.
از ظروف آشپزخانه هم بهره‌ی چندانی از تجمل ندارم؛ تنها به چند وسیله‌ی برقی برای رفاه و طبخ غذای سالم بسنده کرده‌ام. باقی زندگی هم خلاصه می‌شود در تخت‌خواب‌ها، چند کمد لباس، مقداری اسباب‌بازی و البته، بسیار کتاب؛ که این‌ها تقریباً تمام دارایی یازده ساله‌ی زندگی مشترک خانواده‌ی شش‌نفره‌ی ماست.
از بین همین اسباب ساده، برخی را خیلی دوست دارم؛ آن‌قدر که همیشه به همسرم می‌گفتم هر وقت به ایران برگشتیم، این‌ها را با خودم می‌آورم؛ مثلاً همین کنسول نشیمن را.
یکی دو روز اول جنگ، بی‌نهایت مستأصل و پریشان بودم. بودن همسرم در ایران، آن هم در شرایطی که هیچ راه ارتباطی با او نداشتم، داشت مرا از پا درمی‌آورد. بارها به سرم زد کل زندگی را اینجا رها کنم و با بچه‌ها برگردم؛ نه ترس از جنگ داشتم و نه ترس از مرگ، شاید هم هنوز درکی از آن نداشتم. اما چیزی که دست و پای مرا بسته بود، همین اسباب به‌ظاهر ساده و دوست‌داشتنی زندگی‌ام بود؛ همان‌ها که روزی آرزوی بردن‌شان به ایران را داشتم حالا سد راه رفتنم شده بودند.
خانه‌ی ما استیجاری است و قبل از برگشتن، بایستی قرارداد را فسخ می‌کردم و خانه را تمیز و سالم و خالی از وسیله به صاحب‌خانه تحویل می‌دادم به علاوه سه ماه اجاره پیشکی! از هزینه‌ها که بگذرم، با خود فکر می‌کردم با این همه وسیله چه کنم؟ نه جایی برای دور ریختن‌شان داشتم و نه زمانی برای فروختن‌شان. اصلاً جمع کردن‌شان خودش کلی طول می‌کشید؛ بماند که دلم به برخی از آن‌ها بدجور گره خورده بود. عاشق منبت‌های ظریف روی کنسول بودم...
حس عجیبی بود؛ من پاگیر اسبابی شده بودم که روزگاری با دست خودم و به خیال رفاه، برای داشتن‌شان هزینه‌های گزاف پرداخته بودم. «خسرالدنیا و الآخره» شنیده‌اید؟ انگار سعادت دنیا و آخرتم را به اسباب خانه‌ام باخته بودم.
یاد آن حکایت افتادم، مردی که می‌خواست حسین‌ بن علی‌علیه‌السلام را در کربلا یاری کند، اما منتظر مانده بود تا کوزه‌هایی که ساخته، روی بام زیر آفتاب خشک و آماده‌ی فروش شود؛ و بعد برود که دیگر جا مانده بود...
از آن روزهای اول جنگ، اسبابِ خانه‌ام را به چشم کوزه‌ای می‌بینم که مرا از یاری حسین زمان عقب نگه داشت. البته که کوزه‌های حقیقی، نه اسباب منزل، بلکه نگرش من به دنیا و سبک زندگی‌ام بوده و هست.
چیزی که مدت‌هاست به تغییرش علاقه‌مندم اما در آن عاجزم. ساده‌زیستی را بسیار دوست دارم ولی در مقام عمل، کمیتم شدید لنگ می‌زند. اما بعد از شهادت آقا، آن امام شهیدم، امیدوارم بتوانم تغییر رویه دهم و کوزه‌های زندگی‌ام را، چه اسباب تجملی باشد و چه هر تعلق دیگری، یکی‌یکی بشناسم و پیش از آنکه مانع رشدم شوند، بشکنم‌شان.
در چهلم رهبرم زیر لب زمزمه می‌کنم: «این خامنه‌ای بود که به ما شوق خطر داد»؛ که خطر واقعی، جهاد با نفس و تغییر عادت‌های اشتباه ماست.

دکتر ــ موتا ــ Eitaa  
مشاهدات و تجربه‌های یک مادرِ دندان‌پزشک ساکن آلمان

سال شصت و یکم ـ شماره 2941