زلف و قیچی

نیلوفر حاج قاضی

جوانی دنیایی است آکنده از زلف و گیسو و مو! کوچک‌‌تر که بودم سنتی‌تر هم بودم و موی بلند حکم سادگی و پاکی داشت. درست مثل ابروهای دخترانه و دست نخورده. اما به تدریج سنت‌هایی که ریشه در اصالت‌های داشتند رنگ باختند و به دست فراموشی سپرده شدند. مثل همان موهای بلند تا کمر که شاعران در وصفش بسیار سروده‌اند. مو مکمل روست. از اسباب زیبایی است و این حکم میان دخترها حکایتی بس شگرف دارد. موی بلند دخترانه مثل رگ حیات است که اگر تیغی به آن بخورد انگار آدم از هستی ساقط شده است. به همین خاطر است که اکثر دخترها در این سن و سال دغدغه گیسو دارند و این که گیسوانشان حتما از نوع کمند باشد برای همین هم به انواع ترفندهای معجزه‌گر متوسل می‌شوند تا با موهایی ضخیم و براق خودی نشان بدهند!

عشق مو بلند کردن و تبدیلش به کمند میان دخترها غوغا می‌کند. عشق این‌که با موهای خود بازی کنی، آن را به دست باد بسپاری و عکس بگیری یا ببافی و با کش‌های رنگی مهارش کنی.

اما مدتی که می‌گذرد دختر مو بلند، به درویشی که رنج ریاضت را به عافیت ترجیح داده تبدیل می‌شود. اینجاست که تحت‌تأثیر سرکوفت‌های مادر و بهانه‌های او مبنی بر خوب نشستن مو در حمام ـ که برخی بزرگ‌ترها به آن گربه مال می‌گویند ـ تصمیم می‌گیری موهایت را مطابق مدل‌های روز کوتاه کنی تا کمی هوا به کله‌ات بخورد.

بعد کلی استخاره و بکنم یا نکنم روی صندلی آرایشگاه قرار می‌گیری و به عکس‌های کوپ خیره می‌شوی تا این تنوع کمی آرامت کند اما هنوز دو دلی و خانم آرایشگر است که تو را برای تصمیمت تشویق می‌کند و می‌گوید: موهات رو که کوتاه کنی تیپت عوض میشه و موهات هم جون می‌گیره. یک لحظه پشیمان می‌شوی و می‌خواهی از دست قیچی فرار کنی اما پیش‌بند نایلونی که بیخ گلویت گره می‌خورد مانع می‌شود. بعد هم تماس تیغه سرد قیچی رو پشت گردنت حس می‌کنی؛ اولین ردیف موها از بیخ گردن کوتاه می‌شود، بعد ردیف دوم و... و سقوط تکه‌‌های مو روی پیشبند . آن‌‌وقت مرارتی که برای بلند کردن موها طی سال‌های مدید کشیده بودی به یادت می‌آید. ولی دیگر فایده ندارد. موهای زیر پایت روی موزائیک‌های کف سالن خودنمایی می‌کنند. دیگر چاره‌ای نیست. باید مدتی جلوی محارم هم روسری سر کنی تا دوباره موهایت بلند شوند و یک نفس راحت بکشی. یادت هم می‌ماند که دیگر سمت آرایشگاه نری.

...