آخرین روزهای بهار

همه جا شلوغ و بهم ریخته بود میز‌ها پر بودند از پیش‌دستی، ظرف غذا، میوه و کاغذ‌های رنگی خانه بوی عطر و شیرینی و غذا می‌داد آخر‌های شب بود همه رفته بودند فقط صدای خانم جان از آشپزخانه می‌آمد و تلق‌وتلوق ظرف‌ها.

ولش کن خانم جون فردا می‌شوییم خسته‌ایم...

خانم جان ظرف‌ها را زیر آب گرفت و گفت:

نه مادر از قدیم گفتن ظرف شب مونده بدهکاری میاره. بعدش سوسک می‌کنه مادر...

مهین حوله را روی سرش انداخت و با خنده گفت.

شما هم با اعتقادات‌تون؛ و مرطوب‌کننده را ریخت روی دست‌هایش.

تخم جن حسابی انداخت تو خرج ما رو به هر کس رسیده بود دعوت کرده بود.

اوووو کو تا خرج حالا بذار عروسش کنی جهاز بدی اون موقع حسابی اشک می‌ریزی.

من نه دختر شوهر میدم نه جهاز میدم.

حالا می‌بینیم.

صدای خنده و گپ و گفت خانم جان و مهین بهار را از اتاقش بیرون کشید. با آن لباس صورتی کوتاه و کفش‌های عروسکی قرمز موهایش را فر داده بود گونه‌ها و لب‌هایش قرمز و درخشان بود.

مهین تا بهار را دید توپید به او.

باز تو رفتی سر وسایل من پاک کن لبات رو.

خانم جان تا چشمش به بهار افتاد با همان دست‌های کفی محکم زد روی سینه‌اش.

آخخخ این که الان عروس شده دورش بگردم.

بهار خندید و دو طرف لپ‌هایش چال افتاد. چشم‌های مشکی براقش با آن پیشانی بلند. ۵ سالش بود. توی دوران کرونا به دنیا آمده بود در آن قرنطینه‌ها و چفت و بست‌ها. مهین خوب یادش بود که چطور نه ماه تمام از خانه بیرون نرفت هر روز همه جا را ضدعفونی کرد و تنهایی کشید که مبادا مبتلا شود و بمیرد و... چه غصه‌ها کشیده بود تا بهار را در اتاق عمل گذاشتند روی سینه‌اش.

برای عروسی خاله لعیا کفش پاشنه بلند بخر برام.

مهین خسته بود و بی‌حوصله دل و دماغ گوش دادن به حرف‌های بهار را نداشت غرید سمتش.

باشه حالا برو لباساتو در بیار بگیر بخواب.

نه با همین می‌خوابم.

باز شروع کردی؟ گفتم برو.‌

نمی‌خوام نمی‌خوام همش من و اذیت می‌کنی. من با همینا می‌خوابم.

دخترک پاهایش را می‌کوبید زمین و تور‌های صورتی لباسش تکان می‌خوردند. عاشق لباسش بود تمام پاساژ‌های شهر را گشته بودند تا آن چیزی را که دلش می‌خواست پیدا کردند با کفش‌های وِرنی قرمز. وقتی لباس را پیدا کردند ذوقش دیدنی بود دامنش را می‌بوسید و به صورتش می‌کشید.

ـ خیلی دوسش دارم مامان.

مهین کف پاهایش می‌سوخت سرش درد می‌کرد می‌دانست بهار کوتاه بیا نیست خودش را پرت کرد روی مبل و چشم‌هایش را بست قلبش سنگین شده بود. ابراهیم قرار بود بیاید، اما نیامده بود. همیشه‌ی خدا زیر حرف‌هایش می‌زد فراموش کار بود و بی‌اهمیت. چقدر به در چشم دوخته بود. یک سال پیش که طلاق گرفتند حضانت بهار را خودش به عهده گرفت با هزار دوندگی می‌دانست اگر بهار پیش پدرش بماند آخر یک کجا فراموشش می‌کند. نئشگی و خماری ابرهیم هیچ‌وقت معلوم نبود.

باید منو بذاری رو پات. برام لالایی بخون.

ساکت شو بهار تو دیگه بزرگ شدی برو بگیر بخواب. خستم.

بذار... بذار... بذار...

خانم جان بهار را بغل کرد.

مامان خسته است من می‌خونم.

نه مامان. مامان...

صدا بلند بود و وحشتناک دوید پشت شیشه خانم جان سر جایش توی رختخواب نشسته بود و وحشت‌زده نگاهش می‌کرد نزدیک صبح بود.

ـ چی بود مادر زلزله است؟

ن.. ه

و سراسیمه دوید سمت درب ورودی. نمی‌دانست چه کند فقط می‌دوید که بفهمد چه شده. آژیر ماشین‌ها بلند و پشت سر هم بود داد و فریاد و صدای آدم‌هایی که از دور انگار می‌دویدند و فریاد می‌زدند؛ و در یک لحظه...

توی سر و صدا‌ها چشم‌هایش را باز کرد هنوز نگاهش تار بود سرش درد می‌کرد یک طرف صورتش انگار استخوان‌هایش خردشده باشد سنگینی می‌کرد.

این طرف... یکی اینجا زندست.

صدای پارس سگ‌ها می‌آمد.

ـ خانم؟ خانم میتونید صحبت کنید؟ کس دیگه‌ای هم با شما توی خونه بود؟

نگاهش را از زیر هاله‌ی درد و اشک و خون دوخت به صورت مردی که بالای سرش نشسته بود مانند این بود که از بلندی آویزانش کرده باشند.

مرد لباس قرمز پوشیده بود فقط همین را می‌توانست خوب درک کند. رنگ قرمز را دوست داشت.

ـ خانم می‌تونید جواب بدید؟‌

نمی‌توانست، دلش می‌خواست، اما نمی‌شد. صدای سگ‌ها آدم‌های وحشت‌زده‌ای که به این طرف و آن طرف می‌دویدند ماشین‌ها نمی‌توانست درک کند چه شده. خوابش می‌آمد. فقط دور و نزدیک می‌شنید... موشک... موشک... اسرائیل...

ـ یکی اینجاست یک زنه.

بویی شیرین مثل بوی کیک تولد زیر دماغش نشست صدا‌ها توی سرش تکان می‌خوردند.

مرد را از زیر آوار بیرون کشیدند سرش له شده بود. کم‌کم داشت درک می‌کرد آنها آتش‌نشان بودند ساختمان آوار شده بود زیر آوار مانده بودند و... به یکباره از جایش پرید چیزی یادش آمده بود چیزی ترسناک هیچ کجای بدنش درد نمی‌کرد به یک‌باره گر گرفت. دوید سمت زن آتش‌نشان و با صدایی که به زجه شبیه بود از عمق قلبش فریاد کشید.

بهار...

و بی‌اراده از تل آجر و آهن بالا رفت.

همان لباس صورتی تنش بود پر از خون، یکی از دست‌هایش به مویی بند و از بدنش آویزان شده بود موهایش با خون سرش قاطی شده بود و به صورتش چسبیده بودند؛ و شئی‌ای به تیزی یک مداد در چشمش فرو رفته بود. قلبش می‌سوخت زبانه می‌کشید. یارای گریه کردن نداشت حسی شبیه عذاب‌وجدان سنگین و عمیق در وجودش انگار می‌خزید. صدای بهار در گوشش پیچید.

نه لالایی بخون بزار رو پات...

بی‌اراده پاهایش را دراز کرد دخترش را گذاشت روی پاهایش و...

لالا لالا گل زیره بچم خوابش نمی‌گیره.

پیکر بی‌جان دخترک روی پا‌های مادرش تکان می‌خورد و صورتش رو به آسمان مات مانده بود.

کاش لااقل براش لالایی خونده بودم. من با این عذاب‌وجدان تا آخر عمرم چطور زندگی کنم؟

با خودش حرف می‌زد. خانم جان را هم آوردند نیمه‌جان بود تمام تنش انگار له شده باشد با برانکارد یکی شده بود به زحمت نفس می‌کشید. چشمش که به مهین افتاد نفس عمیقی کشید.

آخخخ زنده‌ای؟

و لبخند محوی زد و تمام. فقط تحمل کرده بود که دخترش را زنده ببیند.