میزان بازداشت‌ها در کرانه باختری به شدت افزایش یافته. آنچه در این بازدداشت‌های اخیر به چشم می‌آید حضور بیش از پیش زنان و کودکان و جوانان است. همین موضوع نشانه‌ای از تبدیل بازداشت به ابزاری برای سرکوب جمعی است که جامعه را هدف قرار داده است.
حریم خانه‌ها، حریم خصوصی زنان و حتی قداست محیط دانشگاه دیگر مانعی در برابر این بازداشت‌ها نیست، که شبانه و در ایستگاه‌ها و با روش‌هایی انجام می‌شوند که ابتدایی‌ترین حقوق انسانی را نقض می‌کنند.
دانشجویان دختر تحت تهدید دائمی
به گزارش خبرگزاری بنفسج در بیش از دو سال اخیر، بازداشت دانشجویان دختر دیگر یک رویداد استثنایی نیست، بلکه احتمال رخ دادن آن در هر لحظه وجود دارد، چه با اتهام آماده یا حتی بدون هیچ اتهامی. ده‌ها هزار دانشجو در فلسطین زیر تهدید دائمی زندگی می‌کنند؛ نه تنها از آزادی خود محروم می‌شوند، بلکه مسیر تحصیلی‌شان مختل شده و از حق طبیعی‌شان برای تحصیل و زندگی امن نیز محروم می‌گردند.
وضعیت کنونی بازداشت‌ها نیز ؛ با افزایش سیاست‌های انفرادی، شکنجه، رفتارهای غیرانسانی و محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی از گذشته خشن‌تر است.
داستان سلام کسّاب: از صندلی دانشگاه تا زندان‌های اشغالگر
امروز به داستان سلام رزق‌الله سلمان کسّاب، دانشجوی دانشگاهی که از صندلی تحصیل به زندان اشغالگران منتقل شد، می‌پردازیم؛ یکی از ده‌ها دانشجویی که به دلیل فلسطینی بودن، قیمت آزادی و تحصیل خود را می‌پردازند.
سلام، ۲۰ ساله، اهل شهر قریوت در جنوب نابلس، دانشجوی سال سوم رشته تجارت و بازاریابی دیجیتال دانشگاه بیرزیت بود. او دختری پر آرزو بود که برای آینده‌ای پر از علم و فعالیت آماده می‌شد، تا اینکه در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، پیش از امتحانات پایانی، توسط نیروهای اشغالگر بازداشت شد.
ساعت یک بامداد، حدود بیست سرباز و سه سرباز زن وارد خانه خانواده کسّاب شدند، بدون هیچ اطلاع قبلی و با خشونت زیاد. روی در خانه برگه‌ای نصب شد که روی آن نوشته بود: «هشدار داده شد ». خانواده مجبور شدند بدون حرکت در اتاق پذیرایی بنشینند و به صورت هدفمند مورد بازجویی قرار گرفتند، گویی اطلاعات از قبل آماده شده بود.
مادرش می‌گوید: «اسمم را صدا زدند… حس کردم همه چیز درباره ما را می‌دانند». پس از دقایقی، سلام با دست‌بند و چشم‌بند از خانه خارج شد، بدون اینکه اجازه وداع با خانواده‌اش را داشته باشد و در عرض چند دقیقه از دانشجو به زندانی تبدیل شد.
بازداشت بدون اتهام روشن و شرایط سخت
سلام ابتدا به بازداشتگاه سالم و سپس به زندان دامون منتقل شد، جایی که تا امروز در آن به سر می‌برد. اطلاعات درباره وضعیت او به سختی به خانواده می‌رسد؛ یا از طریق ملاقات‌های محدود و یا از طریق اخبار سایر زندانیان.
اتهام او «تحریک» اعلام شده است، اتهامی کلیشه‌ای که علیه بسیاری از زندانیان فلسطینی استفاده می‌شود. جلسات دادگاه او بارها به تعویق افتاده و باعث شده در بازداشت نامحدود و بدون چشم‌انداز مشخص باقی بماند، همانند اغلب زندانیان و زندانیان زن فلسطینی.
مجازات به خاطر نماز
زندانیان زن، از جمله سلام، در شرایط بسیار سختی نگهداری می‌شوند: ازدحام شدید، کمبود غذا، کمبود لباس، سرمای شدید، فقدان حریم خصوصی و سرکوب مداوم. سخت‌ترین بخش تجربه سلام، مجازات او به دلیل نماز خواندن بود. بعد از ادای نماز ظهر و عصر در حیاط زندان، دست‌بند و چشم‌بند به او زده شد و به انفرادی منتقل شد؛ بدون امکان ارتباط با دیگران یا دسترسی به نیازهای انسانی اولیه.
سلام از طریق وکیلش می‌گوید: «اگر انفرادی شدنم به خاطر مراقبت از نمازهایم بوده است، پس چه پاداش بزرگی است برای مراقبان واقعی».
مقاومت و روحیه بالا
با وجود همه مشکلات، سلام همچنان روحیه بالایی دارد، لبخند می‌زند و برای اطرافیانش امید ایجاد می‌کند. حسن عبادی، وکیل او که به زندان دامون رفت، می‌گوید: «با وجود همه سختی‌ها لبخند بر لب داشت… قوی و آرام، روحیه اطرافیان را بالا می‌برد».
مادرش درباره خلا ایجاد شده در خانه می‌گوید: «سلام در میان همه محبوب بود… نبودش ما را شکسته است».
سلام کسّاب تنها یک شماره در پرونده‌های بازداشت نیست؛ او دانشجو، دختر، خواهر و انسانی است که به دلیل فلسطینی بودن از زندگی طبیعی خود محروم شده است، مانند ده‌ها زندانی زن دیگر. هدف این سیاست‌ها شکستن روح و جسم زندانیان زن است، اما اراده آنها در برابر آن شکست‌ناپذیر است.
با وجود محدودیت‌ها، سلام همچنان نماز می‌خواند، شعر می‌خواند و امید را در میان زندانیان پخش می‌کند. داستان او شاهد زنده‌ای است بر اینکه روح آزاد را نمی‌توان زندانی کرد.