فاجعه در جزیره و سکوت دردناک

کودک‌همسری، رمز جنجال‌ها و آشوب‌های رسانه‌ای فمنیست‌های دوآتشه و هواداران زن زندگی آزادی بود. بستری که به خصوص در دهه‌ی ۹۰ بر طبل آن کوبیده می‌شد تا تمهیدات یک انقلاب زنانه در سال‌های ۱۴۰۰ فراهم شود. وقوع برخی پدید‌ه‌های نادر در برخی مناطق حاشیه‌نشین و مرزی ایران سبب می‌شد تا فمنیست‌های کم‌سواد آن را چماق کرده بر سر حاکمیت و مردم بکوبند.

حالا دست شیطان از آستین اربابان این طیف بیرون آمده و افشای راز و رمز تاریک خانه‌های اپستین مثل معجزه‌ای است که نجاست این فرومایگان را علنی و آشکار کرده است.

این رسوائی ماجرائی است با ابعاد و اضلاع پیچیده که کمتر کسی می‌تواند انسان باشد و از شنیدنش خون گریه نکند؛ ربودن کودکان و تجاوز و شکنجه اگرچه اقداماتی است که تنها می‌تواند از کودک‌کش‌های حرفه‌ای کراوات‌زده بربیاید، اما شگفت‌آور اینجاست که این جنایت پر دامنه، کوچ‌ترین واکنشی را از سوی سردمداران زن ـ زندگی ـ آزادی، سلبریتی‌ها و بقیه‌ی نان به نرخ روز خور‌های فضای مجازی بر نیانگیخته است.

جزیره‌ی رسوائی

غیر از لهو و لعب، تجاوز، قتل‌های توام با شکنجه، زنده‌گیری کودکان و گرفتن خون آنان، اپستین به‌عنوان عاملی برای جمع‌آوری اطلاعات از افراد قدرتمند عمل می‌کرده است.

شاید تصورش برای انسان وحشتناک باشد، بخش عمده‌ی این کودکان یا به‌خاطر گرفتن خون تازه و نوشاندن آن به مشتری‌های این جزیره که عمدتاً از افراد مشهور هستند و نیز استفاده از اعضای بدن آنان در همان کودکی و نوجوانی کشته شده‌اند، و بخش دیگری از آنها بعد از سال‌ها بهره‌کشی جنسی و حضور در مناسک شیطانی، تبدیل به برده‌های جنسی شده‌اند.

ننگی که برای همیشه بر پیشانی مردم آمریکا خواهد ماند؛ این که اسرائیل دوست و متحد آمریکا، دختران آمریکائی را می‌دزدیده تا بتواند از ارتباط آنان با سردمداران و رجال سیاسی و مقامات آمریکائی عکس و فیلم تهیه کند تا به خوبی قادر باشد سیاست‌های حاکم بر آمریکا، به‌خصوص سیاست‌های خارجی این کشور را مدیریت کند؛ و در کشف ابعاد این جنایت همه جانبه علیه معصوم‌ترین لایه‌ی جامعه یعنی نوزادان و کودکان، نه خواننده‌ای علیه حکومت‌شان ترانه می‌خواند نه صدایی از فمنیست‌های دوآتشه در‌می‌آید؛ و اگر این ظلم و خیانت آشکار به حاکمیت یک کشور نیست پس چیست؟

پیشکش کودکان به مولوخ

پرونده‌ی جفری اپستین، میلیاردر یهودی آمریکایی، تنها یک پرونده‌ی فساد اخلاقی نبود؛ بلکه پرده‌برداری از باج‌گیری ساختارمند بوده است. جزیره‌ی شخصی او به مثابه‌ی معبدی مدرن برای انحطاطی عمل می‌کرد که در آن قدرتمندترین چهره‌های سیاسی و اقتصادی جهان، با تعرض به کودکان و نوجوانان، پیوندی ناگسستنی با شبکه‌ای تاریک ایجاد می‌کردند. آیینی که در آن شفقت وجود ندارد و تنها وفاداری به شبکه جنایت اهمیت دارد. حال ببینیم ماجرای معبد اپستین دقیقاً چه بوده است.

طبق نظر بسیاری از دانشمندان تعدادی از خدایان با صورت گوساله و پیکر انسان در تاریخ ادیان و کتاب‌های مقدس وجود دارند که پرستش آنها قبل و بعد از ظهور ادیان ابراهیمی در نقاط مختلف غرب آسیا و آسیای صغیر رواج داشته است. شاخص‌ترین این خدایان اهریمنی به نام «مولوخ» بوده است که گوساله‌ی معروف سامری در عهد عتیق، به احتمال قوی نمادی از همین خدای ساختگی است. مولوخ به دو صورت گاو شاخ‌دار و بال‌دار و همچنین جغد در آثار تمدن فنیقی ثبت شده است.

پرستندگان مولوخ، مجسمه‌ی عظیم او را می‌ساختند و مشهورترین آیین تقدیم به مولوخ، قربانی و تقدیم «نوزاد» به او بوده است. به این مفهوم که در زیر این مجسمه و درون پیکره‌ی خالی او، آتشی بزرگ می‌افروختند، تا زمانی که کل مجسمه از گداختگی به‌صورت سرخ در می‌آمد. بعد کودک نوزاد بی‌گناه را در دستان مجسمه می‌گذاشتند تا جزغاله شود و بوی گوشت آن به مشام مولوخ برسد!

40 سال ممنوعیت از سوی پروردگار

طبق روایت عهد عتیق، و تأیید قرآن کریم، خداوند به‌واسطه‌ی نافرمانی‌ها و بهانه‌گیری‌های مستمر بنی‌اسراییل در اجرای فرامین الهی، ورود به سرزمین مقدس را تا ۴۰ سال بر آنان ممنوع می‌کند و سرگردانی آن‌ها در بیابان آغاز می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین گناهان بنی‌اسراییل که خشم الهی را برانگیخت، گرد آمدن این قوم در غیاب موسی‌علیه‌السلام حول «گوساله سامری» و پرستش آن بود. طبق نظر برخی پژوهندگان عهد عتیق، گوساله سامری، مظهر همین «مولوخ» بوده است.

در آیه‌ی ۲۱ باب ۱۸ کتاب لاویان در عهد عتیق از زبان یهوه می‌خوانیم:

«و کسی از ذریت خود را برای مولوخ از آتش مگذران و نام خدای خود را بی‌حرمت مساز. من یَهُوَه هستم.» این نشان می‌دهد که ذبح و سوزاندن فرزند پای بت مولوخ، رسمی‌ ریشه‌دار در بین کاهنان بعل بوده است.

گفتنی است پیامبر عظیم‌الشأن عبرانیان، حضرت الیاس(ایلیا)‌علیه‌السلام یکی از بزرگ‌ترین مبارزان علیه کیش پرستش «بعل» در میان بنی‌اسراییل و کنعانیان بوده است که ماجرای تحدّی او با کاهنان بعل، داستان معروفی در کتاب مقدس عبرانی است.

ریشه‌های عمیق فساد اپستینی میان الیت

مسأله‌ی تکان‌دهنده این‌جاست که امروزه، که یکی از مهم‌ترین پرستشگاه‌های مولوخ، در قلب ایالات متحده قرار دارد. مجسمه بزرگ درشهر مونته ریوی کالیفرنیا، در مکانی موسوم به «درختزار بوهمی» واقع شده است. این مکان هر سال و در اواسط ماه ژوئیه محل گردهمایی شخصیت‌های بانفوذ و تعیین‌کننده هنر، موسیقی، فرهنگ، سیاست و اقتصاد در آمریکاست که در مراسمی ‌مخفی آیینی شیطانی با عنوان سوزاندن یا پاکسازی وجدان شرکت می‌کنند که در واقع نوعی مناسک برای سنگدلی، قساوت و کشتن وجدان توسط «الیت» پنهان و عیان حاکم بر دنیاست.

به‌عنوان مثال در ماه ژوئیه سال ۱۹۳۳، در جریان رویداد بزرگ موسوم به نمایشگاه جهانی شیکاگو، تصاویری روی نوار سلولوئیدی دوربین‌های فیلم‌برداری سیاه و سفید ضبط شد که به‌صورتی عیان و واضح، داستان قدیمی ‌«کودک‌کُشی» را روایت می‌کرد. این‌جا صحنه‌ی بزرگ‌ترین «نمایش» زنده‌ی یهودی تا همین امروز بوده است. این نمایش با عنوان عاشقانه‌ی یک ملت در میدان بزرگ سرباز شهر شیکاگو در عصر روز ۳ ژوئیه ۱۹۳۳ برگزار شد. این نمایش با حمایت سازمانی موسوم به «آژانس یهودی فلسطین»، و در روزی که در تقویم آمریکا «روز یهودی» نام داشت برگزار شد و بیش از ۱۲۵.۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند.

در واقع ‌می‌توان نتیجه گرفت جوامع آمریکایی ـ اسرائیلی در هم تنیده شده این پیوستگی برای دو کشوری که از لحاظ قدمت و تمدن هر دو تازه تأسیس شده و فاقد پیشینه‌های کهن هستند، غیر قابل انکار است.

ردپای فساد

کودک، جزیره، فریب، این‌ها کلیدواژه‌هایی است که ذهن‌ها را به‌سمت کارتون‌ها والت‌دیسنی یا فیلم‌های‌هالیوودی ‌می‌رساند. جزیره‌ای به ظاهر زیبا و جذاب و رنگ‌آمیزی ساختمان‌هایش، جشن و شادی کودکان با لباس‌های پر چین و شکن، ما را به ناآگاهی و جهلی ‌می‌رساند که برخی قربانیان را که در سودای رسیدن به شهرت هستند، با سر به این «تله عسل» انداخته است. چرا که کنار کودکان ربوده شده دختران نوجوانی هم بوده‌اند که در حسرت مادلینگ این مسیر را انتخاب کرده‌اند. همان پینوکیوهایی که ‌می‌خواستند سکه بکارند تا به درخت آرزو برسند. و رابط رسیدن به این زندگی به ظاهر پر زرق و برق روباه مکاری است که با اغفال پینوکیو صاحب سیرک را راضی ‌می‌کند تا با نمایش‌هایش پول بیشتری به جیب بزند. کودکان اغفال‌شده‌ای که بعدتر در چاه غفلت غرق شده تبدیل به الاغ ‌می‌شوند.

داستان پینوکیوی دیزنی تنها داستان شبیه به جزیره اپستین نیست. فیلم‌ها و انیمیشن‌های زیادی دیده‌ایم که ‌می‌توانیم نقاط عطف‌شان را با ماجرای اپستین، جزیره‌ی سیاهش، کودک‌خواری، هم‌جنس‌گرائی، بهره‌کشی و برده‌داری نوین و... پیدا کنیم. در واقع ردپای بی‌اخلاقی‌ها و فساد همه جانبه‌ی این قوم گمراه در آثارشان نیز عیان و مشهود است و از طرح و انتساب آن به خود ابائی نداشته‌اند.

جنگ با ایران هدیه‌ای به مولوخ

باید توجه کرد که ماجرای این جزیره و اعمال انجام شده در آن موضوعی فراتر از یک جنایت اخلاقی و انسانی است و شکل امنیتی ان از اهمیت زیادی برخوردار است.

اپستین انقدر از لابی‌های قدرتمند برای باند بازی‌های کثیفش برخوردار بوده که توانسته چندین مرحله از معرکه‌های قضائی و پلیسی بگریزد. حال باید توجه داشت آیا ‌می‌توان به سادگی خودکشی یا حتی قتل او را در زندان باور کرد؟ به‌خصوص که به‌تازگی تصویری از مردی در اسرائیل دیده شد که به این مرد شباهت زیادی دارد.

به فرض هم که اپستین سقط شده باشد آیا این پرونده امنیتی با تمام شدن عمر این مرد پایان گرفته و دیگر هیچ جنایتی علیه زنان دختران و کودکان یا حتی انسانیت در شرف وقوع نیست؟

به‌خصوص که این جماعت در حال آماده شدن برای جنگ با ایران هستند. جنگی که هدف اصلی آن خدمت به مولوخ است.