بچه‌های تپه‌ی بی‌بی‌مهرو

حبیب از پنجره‌ی تاکسی به بیرون نگاه می‌کند. پسر کوچکی کنار خیابان در حال فروختن آب‌معدنی است. پسر او را یاد اسکندر می‌اندازد.

ـ سرک وزیر اکبرخان!

راننده به محض شنیدن صدای مسافر کنار خیابان، توقف می‌کند. مرد در صندلی جلو می‌نشیند. راننده بی‌مقدمه می‌گوید: «هر روز اذانِ خُفتن را که می‌دهد، می‌روم مسجد وزیر اکبرخان، مائده‌ی رحمانی است. افطار می‌کنیم با خرما و چای. باز نماز را به جماعت می‌خوانیم. شام دیشب اُزبکی‌پلو بود. کل ماه مبارک را مائده‌ی رحمانی می‌دهند.» مرد به راننده می‌گوید: «خدا خَیر و خَیراتی‌شان را قبول کند.» حبیب می‌داند اسکندر با خواهر کوچکش هر شب به آن مسجد می‌روند و افطاری هر شب‌شان را به خانه می‌برند. اسکندر ماه‌رمضان را دوست دارد. با زبان کودکانه‌اش به حبیب گفته بود: «بسیار بابرکت است.» اسکندر در کودکی مرد خانه‌اش شده است. وقتی پدرش کنار خیابان با چرخ‌دستی‌اش انبه می‌فروخت، همراه جنبش روشنایی شهید شد و از آن روز خانه‌شان به تاریکی نشست.

با صدای ناگهانی انفجار، راننده‌تاکسی تعادل فرمان ماشین را از دست می‌دهد. مواد منفجره مثل گردباد همه‌چیز را از جایش می‌کَند. تاکسی با سرعت به ماشین جلویی می‌خورد. همه‌جا سیاه و پر از دود می‌شود. دود مواد منفجره باز ابر‌های سفید کابل را، سیاه‌پوش می‌کند. بر چشم به هم زدنی کابل به عزا می‌نشیند.

حبیب چشم که باز می‌کند، خودش را روی آسفالتی داغ می‌بیند. درد از سرش شروع می‌شود و با سرعت در تمام بدنش می‌پیچد. خون از سینه‌ی زخمی‌اش بیرون می‌زند و آسفالت داغ را داغ‌تر می‌کند، ولی نه به داغی حادثه‌ی انفجار. راننده و مسافرش هر دو از در و پنجره‌ی ماشین به بیرون آویزان شده‌اند. راننده دیگر نمی‌تواند به مسجد وزیر اکبرخان برود. حبیب زیر دست‌وپا تکانی به خودش می‌دهد و چشم می‌دواند به اطراف. پرچم بزرگ تپه‌ی بی‌بی‌مهرو را می‌بیند. انگار پرچم هم از انتحاری پشت‌سرهم کابل، گریبان چاک کرده است. بدنش داغ می‌شود و درد باز در تمام بدنش می‌دود. دستش را روی کتف و سینه‌ی زخمی‌اش می‌گذارد و سعی می‌کند از کنار ماشین بلند شود. آسفالت خیابان وزیر اکبرخان تکه‌تکه شده، مثل بدن مردمی که بی‌جان و نیمه‌جان کف خیابان افتاده‌اند. شیشه‌های ساختمان‌ها و مغازه‌ها از ترس ریخته‌اند، درست مثل اجساد مردان، زنان و کودکان. خون حبیب به جوش می‌آید. با خودش می‌گوید: «باز کدام قابیل برای کشتن هابیل‌ها آمده است؟» تازه مزه‌ی خون را در دهانش حس می‌کند. روزه‌ی پنجمین روز ماه‌رمضانش، افطار می‌شود؛ آن‌هم نه با خرما و چای سبز دم‌کرده‌ی مادرش دم افطار، بلکه با طعم و مزه‌ی خون در اول صبح.

حبیب دلش می‌گیرد که نمی‌تواند برخیزد و برای شبکه‌ی پرس‌تی‌وی تصویربرداری کند. دوربین هم که ندارد، پس با چشمانش تصویر می‌گیرد. چشمانش را می‌چرخاند و تار می‌بیند و پلک‌های خاکی‌اش را روی هم می‌گذارد. می‌داند تا دقایقی دیگر خبرنگاران شبکه‌ی پرس‌تی‌وی خواهند آمد. گوشش را تیز می‌کند و صدای ناله و فریاد مردم را می‌شنود. بوی گوشت جزغاله تمام ریه‌اش را پر می‌کند. باز هم چشمانش را به سختی باز می‌کند و نگاهی می‌اندازد به ساختمان‌ها و مغازه‌هایی که حالا ویرانه‌ای بیش نیستند. احساس می‌کند صدای کسانی را که زیر آوار مانده‌اند، می‌شنود. هر کس عزیزش را صدا می‌کند و گوش‌های حبیب پر می‌شود از اسامی و بیشتر از همه کلمه‌ی «مادر» را می‌شنود.

رهگذران بین اجساد و بدن‌های تکه‌تکه روی زمین می‌دَوند. مردی که پیراهن و تنبان سفیدش سرخ‌شده و خون از گوشش شُره می‌کند، بالای سر حبیب می‌ایستد و بلندبلند می‌گوید: «موتر تانکرِ آب بوده، پر از مواد منفجره بود و خودش را به دیوار سفارت جَرمنی زده.» حبیب چشم می‌دواند و شانه‌ی تخم‌مرغ پاره‌ای را می‌بیند. شانه‌ی تخم‌مرغ آن‌طرف خیابان کنار درختی افتاده است. حبیب می‌ترسد و چشمانش را می‌بندد. تخم‌مرغ‌های سفید با خون اسکندر ارغوانی شده‌اند. دلش می‌خواهد بلند شود و دنبال اسکندر بگردد و او را سالم روی تپه‌ی بی‌بی‌مهرو ببیند.

حبیب، اولین‌بار اسکندر را روز جمعه روی تپه‌ی بی‌بی‌مهرو دیده بود. بچه‌ای هشت‌نه‌ساله که با پیراهن و تنبان قهوه‌ای‌اش داد می‌زد: «تخم! دانه ده روپیه.» تپه‌ی بی‌بی‌مهرو تفریح‌گاه سرسبزی که روز‌های جمعه شلوغ‌تر از همیشه است. بچه‌ها برای شناکردن در استخر روبازش، ساعت‌ها صف می‌ایستند. حتماً اسکندر هم دلش می‌خواست جای کارکردن، برود در استخر شنا کند. یا با پدر و مادرش روی چمن‌هایش بنشیند و از همان تخم‌ها غذایی درست کند و بعد برود پی بازی‌اش.

حبیب آن روز اسکندر را دیده بود که به‌طرف مردی می‌رفت تا به او تخم‌مرغ بفروشد. نصف شانه‌ی تخم‌مرغ را فروخته بود. حبیب صدایش کرده بود: «لالاجان بیا پیش‌تر!» پسر با اکراه کمی جلو آمده و با سر پایین گفته بود: «چی شده کدام گپی است؟» حبیب سعی کرده بود با لبخند به پسرک نزدیک شود. دست اسکندر را گرفته و با مهربانی گفته بود: «گپی نیست تُخم می‌خوام.» پسرک تخم‌مرغ‌ها را درون پلاستیکی گذاشته و به‌سمت حبیب گرفته بود. حبیب اسکناسی نو از کیف پولش بیرون کشیده و پرسیده بود: «پدرجانت چی می‌کند؟ صنف چندم هستی؟» پسرک با لبخند حبیب لبخند کم‌جانی زده و با ناراحتی گفته بود: «صنف دومم، پدرجانم در جنبش روشنایی کشته شد.» حبیب می‌دانست که شهدای جنبش روشنایی که برای اعتراض به تبعیض نژادی صورت گرفته بود و، اما داعش ناجوانمردانه با انتحاری، خانواده‎های زیادی را به سوگ عزیزان‌شان نشاند. اسکندر از همان‌روز، با حبیب دوست شده و گفته بود: «نان‌آور خانه‌ام و پنج خواهر دارم که سه تایشان خُوردتَرک هستند.» از آن‌روز عاشق روح بلند اسکندر شده بود.

حبیب با صدای دو مردی که گریه می‌کنند، به خودش می‌آید. مردم از هر ماشینی برای بردن زخمی‌ها استفاده می‌کنند. تویوتای سفیدی که از خون سرخ شده پر از زخمی است. دو مرد، کودکی را برمی‌دارند که دست‌هایش قطع شده است. مرد‌ها شانه‌شان می‌لرزد. کودک بی‌دست، لباس قهوه‌ای به تن دارد. حبیب چشمانش را باز می‌کند و می‌بندد و زیرلب ذکر می‌گوید. دلش کمی روضه می‌خواهد، روضه کودکان کربلا را. صورتش از هُرم اشک‌هایش گرم می‌شود. حالا حبیب هم دلش می‌خواهد زنده نباشد. جگرخون می‌شود برای اسکندر‌های سرزمین داغ‌دیده‌اش.

«سلام می‌کنم به همشهریان محترم شبکه‌ی ایران‌وایر، همان‌طور که ملاحظه می‌کنید امروز چهارشنبه انفجار مهیبی کابل، پایتخت افغانستان را لرزاند. متأسفانه محل اقامت سفیر ایران هم از این انفجار بی‌نصیب نبوده است.» حبیب در میان سروصدای مردم و ماشین‌ها، با صدای خبرنگار شبکه ایران‌وایر در پیاده‌رو به خودش می‌آید. با تمام دردی که دارد گوش می‌کند و روی زمین کمی خودش را به‌طرف آنها می‌کشد.

ـ ایران‌وایر انفجار مرگبار کابل را به مردم عزیز افغانستان تسلیت می‌گوید.

حبیب با همین جمله عمق فاجعه را می‌فهمد. می‌داند که دست‌کم صدخانواده داغدار شدند. نگران حال مادرش می‌شود. مادرش هم از داغ جوان بی‌نصیب نماند. کمی سرک می‌کشد و خبرنگار خبرگزاری همایون‌افغان را هم آن‌طرف خیابان می‌بیند که میکروفن را نزدیک دهانش برده و می‌گوید: «این بمب در موتَر تانکرآب کارگذاشته شده که بیشتر سفارت‌خانه‌ها و دفاتر خبرگزاری‌های خارجی نزدیک آن قرار دارند.» حبیب چشم می‌دواند و زن خبرنگاری را می‌بیند که دارد از زنان و دخترانی که سراسیمه و وحشت‌زده می‌دوند، عکس می‌گیرد. او به ماشین تکیه می‌دهد و به خون شَتک‌زده روی تخم‌مرغ‌های شکسته نگاه می‌کند، تخم‌مرغ‌های ارغوانی اسکندر. با خودش می‌گوید: «امشب فامیل اسکندر افطاری نخواهند داشت و به‌جای اُزبکی‌پلو، خون و اشک و آه روی دسترخوان خواهند ماند.» زنی ضجه می‌زند و می‌گوید: «خدایا خودت یک آرامی به وطنم بیار!» صدای زن در گوش حبیب می‌پیچد و درد هم بیشتر در دل و اندرونش پیچ‌وتاب می‌خورد.

چشمانش مدام بسته می‌شوند. خودش را در جشن فارغ‌التحصیلی رشته‌ی روابط 

‌بین‌الملل دانشگاه‌شان می‌بیند. مادرش را می‌بیند که با شال سفید و گل‌های زنبقی‌اش که در جای‌جای شال روییده، دانه‌های سفید تسبیح را در دستانش می‌چرخاند. کنار در خانه نشسته است و انتظار می‌کشد تا حبیبش بازگردد. صدای تلفن مردی که بی‌جان کنار حبیب افتاده است، بلند می‌شود. حبیب یاد کار‌ها و تلفن‌هایش می‌افتد. از شدت درد نمی‌تواند اطرافش را ببیند، تعداد اجساد و زخمی‌ها کم‌تر شده است. دارند به کمک‌شان می‌آیند. پلیس و آتش‌نشان‌ها همه‌جا دیده می‌شوند. چشمانش بی‌اختیار بسته می‌شوند و به یاد دوستانش در پرس‌تی‌وی می‌افتد، مایا ناصر و فرهاد تقدسی که سال‌های قبل در حملات انتحاری شهید شدند. حبیب هم همیشه دوست داشت مرگش، شهادت باشد.

چشمانش را باز می‌کند. پشت تویوتای سفید و سرخی که اسکندر را با خودش برده بود، بغل بقیه‌ی زخمی‌ها بالا و پایین می‌پرد. به تپه‌ی بی‌بی‌مهرو چشم می‌دوزد و دوباره چشمانش را به‌آرامی می‌بندد و عجیب احساس سبکی می‌کند. اسکندر را در آغوش زنی می‌بیند که پسرک او را بی‌بی‌مهرو صدا می‌زند. حبیب هم بی‌بی‌مهرو را می‌شناسد. زن شجاعی که سال‌ها پیش، وقتی انگلیس آن روباه مکار پیر، به افغانستان حمله کرده بود، برای سربازان هم‌وطنش نان می‌پخت. حبیب برای اسکندر دست تکان می‌دهد و اسکندر هم با دو بال بهشتی‌اش لبخندزنان پرواز می‌کند؛ پرواز بر فراز تپه‌ی بی‌بی‌مهرو.