دیدار یار

نفسم در سینه حبس شده بود.

چشمانم سیاهی می‌رفت. دستم را روی زخم بازویم گذاشتم. تیر می‌کشید...

فریادی از اعماق وجودم آماده‌ی برآمدن بود، اما دندان‌هایم را به هم فشردم. صورتم را جمع کردم.

فشار جمعیت دردم را دوچندان کرده بود.

اما من بازنمی‌گشتم من آمده بودم او را ببینم.

اصلاً من برای او جانم را می‌دهم چشمانم را در جمعیت چرخاندم با جایی که او بود فاصله‌ی زیادی داشتم یک لحظه از شدت درد حس کردم الان است، نقش زمین شوم، که دستان آشنایی مرا در آغوش گرفت و از میان جمعیت خارج کرد.

احمد بود.

با دیدن چشمان مهربان و نگرانش یاد آن روز‌ها افتادم.

صدای تیر و تفنگ فضا را پر کرده بود.

بوی خون و باروت

بوی جدایی و غم

غبار مرگ همه جا را فرا گرفته بود.

صدای مردم، اما خاموش‌شدنی نبود.

آهنگ صدایشان برایم آشنا بود.

نزدیک به چهارسال کارمان طرح شعار و چاپ اعلامیه بود.

روی وانت کهنه‌ی میو‌ه‌فروشی ایستاده بودم صدایم را بلند کردم و مشتم را بیشتر فشردم «مرگ بر شاه.»

ـ نگاهم که به مأموران رژیم افتاد فریاد زدم:

- با خون خود نوشتم از جان خود گذشتم یا مرگ یا خمینی

صدای جمعیت همراهی‌ام می‌کرد «یا مرگ یا خمینی»

زمان متوقف شد.

خود را در آغوش احمد دیدم.

غرق در خون بودم.

دست راستم را حس نمی‌کردم.

احمد مرا بر روی دستش گرفته بود.

گرمی چیزی را بر روی صورتم حس کردم.

اشک‌های احمد بود که از چشمانش می‌ریخت.

به چشمانش نگاه کردم لبخندی زدم با صدایی که از ته گلویش خارج می‌شد گفت: «محمدعلی فقط بیدار بمون»

فقط چشماتو نبند. الان می‌ریم بیمارستان.

توروخدا محمدعلی توروخدا تورو جون امام.

نام امام را که شنیدم سرم را تکان دادم و دستش را فشردم.

به چشمانش نگاه کردم.

یاد خاطرات‌مان افتادم یاد شعارنویسی‌هایمان در کوچه پس‌کوچه‌های تهران

یاد شکنجه شدن‌مان در پیش چشم هم‌دیگر همان موقع که چندنفری بر سرش می‌ریختند.

یکی با لگد، دیگری با کشیدن ناخن‌هایش و آن یکی با پاشیدن نمک به روی زخم‌های تازه‌اش.

من را از سقف آویزان کرده بودند می‌چرخاندند صدای خنده‌های گوش‌خراش‌شان را هنوز به یاد دارم. یکی‌شان که مازیار نام داشت بلند بلند می‌خندید و می‌گفت: «تماشا کن دوستتو ببین. تا حالا صدای فریاداشو شنیده بودی؟» بعد سیگار نیمه روشنش را به تنم می‌زد. آن‌قدر می‌فشرد تا تمام وجودم بسوزد. کفش‌هایی داشت به سفتی سنگ. با همان کفش‌ها می‌رفت روی قفسه سینه‌ام. شب‌ها من و احمد کنار هم با سر و بدن خونین می‌نشستیم و از خدا طلب صبوری می‌کردیم او قرآن را از حفظ می‌خواند و من زیارت عاشورا را.‌

می‌گفت: محمدعلی شرمنده‌ام من باعث شدم تا توی این دردسر بیفتی.

راست می‌گفت او مرا به دردسر انداخت. دردسر عشق...

من امام را نمی‌شناختم او بود که روزی خندان با عکسی در دستش وارد شد.

ـ بالأخره عکسشو گیر آوردم. ببین پسر این آقای نورانی امامه.

بعد عکس را بوسید و روی قلبش گذاشت.

از آن پس کارمان شد روح خدا زندگی‌مان شد او و دیدنش تمام آرزویمان شد.

روزی که به خانه‌ی احمد ریختند من هم آنجا بودم.

اگر اعلامیه‌ها را پیدا می‌کردند حتماً ما را می‌کشتند...

نفسم در سینه حبس شده بود.

چشمانم سیاهی می‌رفت. دستم را روی زخم بازویم گذاشتم. تیر می‌کشید...

فریادی از اعماق وجودم آماده‌ی برآمدن بود، اما دندان‌هایم را به هم فشردم. صورتم را جمع کردم.

فشار جمعیت دردم را دوچندان کرده بود.

اما من بازنمی‌گشتم من آمده بودم او را ببینم.

اصلاً من برای او جانم را می‌دهم چشمانم را در جمعیت چرخاندم با جایی که او بود فاصله‌ی زیادی داشتم یک لحظه از شدت درد حس کردم الان است، نقش زمین شوم، که دستان آشنایی مرا در آغوش گرفت و از میان جمعیت خارج کرد.

احمد بود.

با دیدن چشمان مهربان و نگرانش یاد آن روز‌ها افتادم.

صدای تیر و تفنگ فضا را پر کرده بود.

بوی خون و باروت

بوی جدایی و غم

غبار مرگ همه جا را فرا گرفته بود.

صدای مردم، اما خاموش‌شدنی نبود.

آهنگ صدایشان برایم آشنا بود.

نزدیک به چهارسال کارمان طرح شعار و چاپ اعلامیه بود.

روی وانت کهنه‌ی میو‌ه‌فروشی ایستاده بودم صدایم را بلند کردم و مشتم را بیشتر فشردم «مرگ بر شاه.»

ـ نگاهم که به مأموران رژیم افتاد فریاد زدم:

- با خون خود نوشتم از جان خود گذشتم یا مرگ یا خمینی

صدای جمعیت همراهی‌ام می‌کرد «یا مرگ یا خمینی»

زمان متوقف شد.

خود را در آغوش احمد دیدم.

غرق در خون بودم.

دست راستم را حس نمی‌کردم.

احمد مرا بر روی دستش گرفته بود.

گرمی چیزی را بر روی صورتم حس کردم.

اشک‌های احمد بود که از چشمانش می‌ریخت.

به چشمانش نگاه کردم لبخندی زدم با صدایی که از ته گلویش خارج می‌شد گفت: «محمدعلی فقط بیدار بمون»

فقط چشماتو نبند. الان می‌ریم بیمارستان.

توروخدا محمدعلی توروخدا تورو جون امام.

نام امام را که شنیدم سرم را تکان دادم و دستش را فشردم.

به چشمانش نگاه کردم.

یاد خاطرات‌مان افتادم یاد شعارنویسی‌هایمان در کوچه پس‌کوچه‌های تهران

یاد شکنجه شدن‌مان در پیش چشم هم‌دیگر همان موقع که چندنفری بر سرش می‌ریختند.

یکی با لگد، دیگری با کشیدن ناخن‌هایش و آن یکی با پاشیدن نمک به روی زخم‌های تازه‌اش.

من را از سقف آویزان کرده بودند می‌چرخاندند صدای خنده‌های گوش‌خراش‌شان را هنوز به یاد دارم. یکی‌شان که مازیار نام داشت بلند بلند می‌خندید و می‌گفت: «تماشا کن دوستتو ببین. تا حالا صدای فریاداشو شنیده بودی؟» بعد سیگار نیمه روشنش را به تنم می‌زد. آن‌قدر می‌فشرد تا تمام وجودم بسوزد. کفش‌هایی داشت به سفتی سنگ. با همان کفش‌ها می‌رفت روی قفسه سینه‌ام. شب‌ها من و احمد کنار هم با سر و بدن خونین می‌نشستیم و از خدا طلب صبوری می‌کردیم او قرآن را از حفظ می‌خواند و من زیارت عاشورا را.‌

می‌گفت: محمدعلی شرمنده‌ام من باعث شدم تا توی این دردسر بیفتی.

راست می‌گفت او مرا به دردسر انداخت. دردسر عشق...

من امام را نمی‌شناختم او بود که روزی خندان با عکسی در دستش وارد شد.

ـ بالأخره عکسشو گیر آوردم. ببین پسر این آقای نورانی امامه.

بعد عکس را بوسید و روی قلبش گذاشت.

از آن پس کارمان شد روح خدا زندگی‌مان شد او و دیدنش تمام آرزویمان شد.

روزی که به خانه‌ی احمد ریختند من هم آنجا بودم.

اگر اعلامیه‌ها را پیدا می‌کردند حتماً ما را می‌کشتند...

اصلاً به قصد کشتن‌مان آمده بودند. مادر احمد هراسان و پریشان امام رضاعلیه‌السلام را صدا می‌کرد. ضامن آهو ضامن جان‌مان شد.

چهارماهی ما را در حبس نگه داشتند هر روز شکنجه‌های شدید و کینه‌های قدیمی ما را شکسته‌تر و نحیف‌تر از قبل می‌کرد، اما توسل‌هایمان به اباعبدالله ما را سرپا نگه می‌داشت.

وقتی که از ما چیزی نیافتند رهایمان کردند. مادرم مرا نمی‌شناخت. می‌گفت: «باور نمی‌کنم تو پسر من باشی چی به سرتون آوردند؟ خدا لعنت‌شون کنه با جوونم چه کردن؟»

به سختی آرامش کردم.

بعد از رهایی از شکنجه، بیماری تنفسی گریبانم را گرفته بود. هر روز صبح از موهایم می‌گرفتند و به‌سمت حوض زندان می‌بردند. سرم را زیر آب می‌کردند و بعد از اینکه دست و پا زدنم تمام می‌شد سرم را بیرون می‌آوردند. چند باری بیهوش شدم. اما با کتک زدن مرا به هوش می‌آوردند.

پرده‌ی خاطرات را از ذهنم کنار زدم. صدای احمد از گوشم عبور می‌کرد و به جانم می‌نشست.

ـ مگه بهت نگفتم نیا مگه مجبور بودی الان من نبودم زیر دست و پا خفه می‌شدی می‌مردی من چه خاکی به سرم می‌کردم؟ جواب خانواده‌تو چی می‌دادم؟

خندیدم و دستانش را بوسیدم.

ـ آره مجبور بودم...

تو که بهتر از همه می‌دونی من کل این چند سالو منتظر این لحظه بودم باید ببینمش، حتی اگه بین جمعیت بمیرم.

سرش را از سر تأسف تکان داد. خندید و گفت:

«برادر من. ساواک نتونست تو رو بکشه اینا که چیزی نیست اختیار با توئه ولی حواست به خودت باشه»

ـ چشم.

بلند شدم و به‌سمت جایگاه سخنرانی‌اش رفتم نفسم را پر صدا بیرون دادم و با هر مشقتی بود خودم را به نزدیکی او رساندم. مردم مانند موج‌های دریایی خروشان به هر طرف کشیده می‌شدند. فریاد می‌کشیدند و شعار می‌دادند ـ روح منی خمینی بت‌شکنی خمینی.

زمان متوقف شد درست مثل زمانی که تیر خوردم دیگر صدا‌های اطراف را نمی‌شنیدم. انبوه جمعیت و دردم را حس نمی‌کردم حتی گرمی اشک روی صورتم را نمی‌دانستم بخندم یا گریه کنم، اما من او را دیدم ابهت او مرا تسخیر کرده بود نگاه نافذش همان نگاهی که شاه را آواره و فراری کرد همان نگاهی که ۳۰ میلیون جمعیت را عاشق و شیفته‌ی خود کرد دستانش استقبال مردم را پذیرا می‌شد به درختی تکیه داده بودم و با فاصله در سکوت او را تماشا می‌کردم نگاهی به جمعیت انداختم آیا کسی هست در این جمع که از من عاشق‌تر باشد؟ هستند همان کسانی که جان خود را فدا کردند همان کسانی که لیاقت داشتند.

همانی که من نداشتم. یادم است پیکر شهدا را از خیابان‌ها جمع می‌کردیم تعداد زیادی مرد و زن و حتی کودکان بی‌گناه... چه شب‌ها که با لباس خونی به خانه می‌رفتیم.

به او نگاه کردم زیر لب خدا را شکر کردم که توانستیم ظلم و استبداد را از کشور خارج کنیم.

تصمیم گرفتم جلوتر بروم شاید بتوانم دستانش را در دستانم بگیرم و او را در آغوش بگیرم.

وارد جمعیت شدم موج جمعیت مرا به هر سویی می‌کشید و نیرویی مرا به‌سمت جلو حرکت می‌داد. هرچه نزدیک‌تر می‌شدم ضربان قلبم تندتر می‌شد. احمد را میان آن انبوه نیافتم چشمانم را بستم و خود را به دست تقدیر سپردم مثل یک رویا مثل یک حالتی در بین مرگ و زندگی. گویی میان آن دریا موسی عصایش را بر زمین کوبیده بود و آن را شکافته بود. من موسی خود را می‌دیدم. او که تلاش مرا دیده بود با اشاره‌ای راه را برایم باز کرد. شنیده بودم او به همه توجه دارد.

آهی از سر آسودگی کشیدم.

دستان مهربان امام بر سر من بود زبانی برای سخن گفتن نداشتم گویی از همان اول نمی‌توانستم صحبت کنم خواستم بگویم امام دوستت دارم خواستم بگویم جانم به فدایت نتوانستم... زبانم بند آمده بود.

همان چند ثانیه برای من به‌اندازه‌ی تک‌تک لحظات خوب زندگی ارزشمند بود. موج جمعیت مرا از او دور کرد.

دیگر نمی‌دیدمش. هنوز بین زمین و آسمان معلق بودم. باور نمی‌کردم کابوس چند ساله‌ی استبداد و استعمار تمام شده و رؤیای شیرین آزادی و استقلال جایش را گرفته است.

باور نمی‌کردم.

امام من رهبر من رهبر جهان اسلام دست مهربانی بر سرم کشید با خود زیر لب گفتم: «یا مرگ یا خمینی.»