چند خط درباره مینی سریال"تظاهر کردن"

خلاصه‌ی اثر

پیت و مدی متوجه می‌شوند که فرزندشان در زمان تولد و در بیمارستانی که در آن به دنیا آمده با فرزند خانواده‌ای دیگر جابه‌جا شده است. حالا آنها باید با این مشکل بزرگ رو‌به‌رو شوند.

درباره‌ی اثر

تظاهر کردن یک مینی‌سریالی اقتباسی است که به سفارش شبکه‌ی ITV انگلستان و به کارگردانی کیت هیویت و بر اساس رمانی از جی. پی. دیلینی ساخته شده است. مجموعه‌ای کوتاه در ژانر درام معمایی که با وجود معمولی بودنش مخاطب را تا آخرین لحظه پای تلویزیون میخ‌کوب می‌کند.

تظاهر کردن با وجود بازیگرانی مثل جیمز نورتون در نقش پیت رایلی، نیام الگار در نقش مدی ویلسون، جیمز مک‌آردل در نقش مایلز لمبرت و جسیکا براون فیندلی در نقش لوسی لمبرت، داستانی سرگرم‌کننده و جذاب از دو خانواده را به تصویر می‌کشد که با مشکلی بزرگ رو‌به‌رو می‌شوند.

پیت و مدی از طریق بیمارستانی که فرزندشان در آن به دنیا آمده، در می‌یابند کودکی که بیشتر از جان‌شان دوستش دارند، در واقع فرزند آنها نیست. حالا آنها باید فرزند خود را طبق قانون به مایلز لمبرت و همسرش لوسی بسپارند و پسری را که آنها بزرگ کرده‌اند تحویل بگیرند. اما علاقه‌ی شدید پیت به فرزندش این کار را برای او سخت کرده است. از سوی دیگر این موضوع برای لوسی نیز از خانواده‌ی دیگر محال به نظر می‌رسد.

مایلز لمبرت و لوسی برخلاف پیت و مدی متمول و ثروتمند هستند. آنها در یک ویلای ساحلی زندگی می‌کنند و شغل و درآمد بسیار خوبی دارند. برخلاف آنها مدی یک سرآشپز است و پیت مدتیست به‌خاطر نگهداری از پسرشان شغل نویسندگی را کنار گذاشته و تمام مدت در اختیار فرزندش است و با بزرگ‌تر شدن پسرشان، به‌تازگی قصد دارد کارش را به‌عنوان یک نیروی فنی آغاز کند.

نویسنده دو زندگی کاملاً متفاوت با یکدیگر را به تصویر می‌کشد تا مخاطب را در مقام انتخاب قرار دهد. شاید به این طریق بیننده نیز حق داشته 

باشد تا انتخاب کند کدام گزینه برای پسر‌ها بهتر است؟!

اولین جرقه‌های هولناک داستان زمانی اتفاق می‌افتد که پیت و مدی به خانه‌ی مایلز و لوسی می‌روند تا برای آینده تصمیم بگیرند. زیبایی و شکوه خانه‌ی مایلز در برابر زندگی جمع و جور و نسبتاً فقیرانه‌ی پیت، او را مسحور می‌کند. او از خود می‌پرسد‌: آیا می‌تواند با چنین مردی مقابله کند؟ و بدون شک جواب یک «نه» بزرگ است. پس گاردش را در مقابل او باز می‌کند. چون احساس می‌کند بازی شروع نشده را باخته است. در ابتدا همه چیز خوب به نظر می‌رسد. مایلز خیلی دوستانه و خوب برخورد می‌کند. اما رفتار لوسی کمی سرد و شک برانگیز است. هر دو خانواده تصمیم می‌گیرند فرزندانی را که تابه‌حال بزرگ کرده‌اند نزد خود نگه دارند؛ اما به‌خاطر قرابت و وابستگی خونی با فرزند اصلی خود از حال او نیز بی‌خبر نباشند و مانند دوست با یک‌دیگر رفت‌وآمد داشته باشند.

اما همه‌چیز انقدر خوب پیش نمی‌رود. رفته‌رفته مایلز میهمان هر روزه‌ی خانواده‌ی پیت و مدی می‌شود. او هر روز صبح با هدیه‌ای گران‌قیمت برای پسر واقعی‌اش که با پیت و مدی زندگی می‌کند؛ دم در خانه‌ی آنها سبز می‌شود و آنها را غافل‌گیر می‌کند. پیت خیال می‌کند او هم حق دارد برای پسرش شور و اشتیاق داشته باشد پس مانع حضورش نمی‌شود. از سوی دیگر پیت باید سر کار تازه‌اش حاضر شود و ترافیک بالای کاری مدی اجازه نمی‌دهد فرزندشان را برای چند ساعت به او بسپرد؛ پس از رابطه‌ی دوستانه‌ای که بین دو خانواده شکل گرفته استفاده کرده و پسرشان را برای چند ساعتی به لوسی می‌سپارد که از قضا این چند ساعت به چند روز تبدیل می‌شود. کم‌کم سر و کله‌ی مایلز و فضولی‌هایش در محیط کار مدی پیدا شده و در مورد گذشته‌ی او که یک دوره‌ی افسردگی پس از زایمان را پشت سر گذاشته و حتی قصد انتحار داشته، تحقیق می‌کند. حالا او می‌خواهد ثابت کند خانواده‌ی پیت و مدی والدین مناسبی برای هیچ‌یک از دو پسر نیستند. پس باید هر دو فرزند را خود و همسرش نگه دارند. چون با یکی رابطه‌ی خونی دارد و دیگری را خود بزرگ کرده است.

از سوی دیگر پیت و مدی هر چه دست و پا می‌زنند تا شایستگی خود را ثابت کنند، بیشتر در باتلاقی که مایلز برایشان ایجاد کرده فرو می‌روند. چون او ثروتمند است و با وجود وکلای قوی و باسابقه‌ای که دارد، از بهترین مشاوره‌ها برخوردار است و تأیید شدن بدون قید و شرط او توسط همسرش این کار را بسیار راحت‌تر کرده است. حال آن‌که پیت و مدی در مواردی با یکدیگر دچار عدم تفاهم هستند. موضوع دیگر این است که مدی نمی‌تواند با پسر بیولوژیک خود تنها باشد و غیر از دوربین‌های مداربسته‌ای که در خانه‌ی مایلز او را زیرنظر دارند؛ لوسی نیز حتی یک دقیقه از ایشان فاصله نمی‌گیرد.

اما همه چیز به این شکل نمی‌ماند. حس خبرنگاری در وجود پیت بیدار شده و در می‌یابد باید خودش دست به کار شود وگرنه کسی کمکش نخواهد کرد. او به محل تولد مایلز رفته و در پی خانواده‌ی گذشته‌ی او می‌گردد و مادرش را که در یک رستوران کار می‌کند؛ پیدا می‌کند. او در آنجا برای اولین بار تصویر نوه‌ی پیرزن که پسر مایلز است را به او نشان می‌دهد و او را باخبر می‌کند که پسرش نام برادر خود را که در حادثه‌ی آتش‌سوزی جان باخته روی پسرش گذاشته است و از او می‌خواهد تا در دادگاهی که به خواست مایلز برگزار شده حاضر شود و همه‌ی حقیقت را بیان نماید.

نقطه‌ی عطف داستان با ورود مادری که از همه چیز باخبر است؛ شکل گرفته و برای اولین بار چهره‌ی خندان و بی‌خیال مایلز به شکلی عصبی و پرخاشگر تبدیل می‌شود و با افتادن نقاب از صورتش، پروژه‌ی پایان تظاهر کلید می‌خورد.

مدی نیز به‌عنوان همسر پیت با دیدن آثار کبودی روی بدن لوسی بیشتر به او شک کرده و سعی می‌کند او را برای حرف زدن ترغیب کند. تا شاید بتی که از مایلز در برابر قانون ساخته شده، شکسته شود و همه در یابند او انسان درستکاری که نشان می‌دهد، نیست. اما لوسی قصد صحبت کردن ندارد. تا جایی که احساس می‌کند بچه‌ها در خطرند. مایلز در ابتدا پسرش را که نزد پیت است برای چند ساعت می‌دزدد و بعد او را به پیت پس می‌دهد. اما در قدم بعدی فرزند پیت را که نزد لوسی و خودش زندگی می‌کند تهدید کرده و سعی دارد لوسی را برای گرفتن پسرشان از پیت و مدی ترغیب کند. درست اینجاست که لوسی با ارسال یک پیام کمک به مدی از او استمداد می‌طلبد و نجات می‌یابد. اما مایلز در یک تصادف کشته شده و از پرتگاه سقوط می‌کند.

چرا در تمام مدت فیلم همه قصد تظاهر دارند؟ آیا صداقت گزینه‌ی بهتری نیست؟

مایلز به مهربانی، دلسوزی برای بچه‌ها و پدر و همسر خوب بودن تظاهر می‌کند تا هیولای درونش را که موجب مرگ برادرش شده، پنهان کند و کسی نفهمد او یک موجود حسود و روانیست که حتی تحمل محبت همسرش به فرزندشان را ندارد.

لوسی تظاهر به آرامش و متابعت از همسرش می‌کند تا او را آرام نگه دارد و مایلز نفهمد کسی که بچه‌ها را در بیمارستان عوض کرده خودِ لوسی بوده، چون از جان پسرش در زندگی با مایلز بیمناک بوده و می‌خواسته او در کنار یک خانواده‌ی عاشق بزرگ شود.

مدی تظاهر می‌کند، چون هنوز نتوانسته خاطرات افسردگی‌اش را از یاد ببرد و هنوز خودش را تنها می‌بیند و احساس می‌کند آنچنان که باید مادر خوبی نیست.

تنها فردی که تظاهر نمی‌کند و خودِ خودش است، پیت رایلی است. چون هیچ‌وقت نه ظلمی به دیگران کرده و نه اشتباهی از وی سر زده تا از آن فرار کند. پس صداقت را انتخاب کرده و بهترین نتیجه را می‌گیرد.

کلام آخر‌

این مینی سریال از آن دست داستان‌های پرکششی است که کافیست خود را به جریانش بسپاری تا از لذت اتفاق‌های پر هیجان و زیبای آن بهره‌مند شوی. شخصیت‌پردازی به خوبی در آن به انجام رسیده و تمام نقش‌ها می‌توانند قوص شخصیتی خود را به موقع کامل کنند. از سوی دیگر بازیگران انگلیسی مثل همیشه در صدر قرار دارند و بهترین و طبیعی‌ترین شکل ممکن از نقش‌آفرینی را ارائه داده‌اند.