شهر شادی

اﻟﻮ... اﻟﻮ آبجی ﺳﻤﯿﺮا چه ﺷﺪ، ﺑﻬﺸﻮن دوﺑﺎره زﻧگ زدی؟

ـ آره داداش ولی...

ﺻﺪای ﺳﻤﯿﺮا ﺗﻮی گﻮش رﺿﺎ ﺿﻌﯿﻒ می‌شود. رﺿﺎ دﺳﺘگﺎه کارت‌خوان را ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺻﻤﺪ که کنار در ورودی ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ می‌سپارد و از ﺣﺼﺎر ورودیﺷﻬﺮ ﺷﺎدی ﺑﯿﺮون می‌رود. گﻮﺷی را ﻗﻄﻊ می‌کند و دوﺑﺎره ﺷﻤﺎره می‌گیرد. ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای چند ﺑﻮق دوﺑﺎره ﺻﺪای ﺳﻤﯿﺮا از پشت‌گوشی ﺷﻨﯿﺪه می‌شود ولی ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ که جمله‌اش را ﺑﻪ رﺿﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﻦ ﺻﺪای ﻧﺎ اﻣﯿﺪش ﺣﺎل رﺿﺎ را می‌گیرد.

ـ داداش رﺿﺎ ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاره ﻋﺰﯾﺰم... ﺑﺎﺑﺎی پﺮوﯾﻦ ﻫﯿچﺟﻮره راه ﻧﻤﯿﺎد ﻣﺪام ﻣیگه کار رﺿﺎ در ﺷﺄن دﺧﺘﺮم ﻧﯿﺴﺖ... ﺧﻮﻧﻪ اجاره‌ای ﺟﺎی دﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ!

ـ ولی اﯾﻨﺎ که دﻟﯿﻞ نمی‌شه آبجی ﺳﻤﯿﺮا!

ـ چی ﺑگم واﻻ... ﻣﻦ میگم ﯾﻪ ﻣﺪت بیﺧﯿﺎلﺷﻮن ﺑﺸﻮ داداش... ﺷﺎﯾﺪ پروین از ﺳﺮت ﺑﯿﻔﺘﻪ... ﻣﻦ ﺧﻮدم می‌گردم ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب کهﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮات پیدا میکنه... رﺿﺎ گوشه‌ی ﻟﺒﺶ را ﺑﻪ دﻧﺪان می‌گیرد. ﺗﺤﻤﻞ ﺷﻨﯿﺪن ﺑﻘﯿﻪی ﺟﻤﻠﻪی ﺳﻤﯿﺮا را ﻧﺪارد. دﺳﺘﺶ را روی ﺻﻔﺤﻪ گوشی می‌زند و ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ می‌کند. شقیقه‌هایش ﺗﯿﺮ می‌کشند. ﻋﺮق ﺳﺮدی روی گردنش به خیسی می‌نشیند. ﺻﺪای ﺟﯿﻎ و ﻓﺮﯾﺎد بچه‌هایی روی ﻗﺼﺮ ﺑﺎدی و ترامپولین ﺷﺎداﻧﻪ می‌پرند ﺗﻮی ﺳﺮش ﺳﻮت می‌کشد. زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﺳﺴﺖ می‌شود. چﻪ ﻓﺮﻗی می‌کند کﻪ ﺷﻐﻠﺶ چﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻬﻢ اﯾﻦ اﺳﺖ که ﺳﺮ ِ ﻣﺎه ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺟﺎرهﺧﺎﻧﻪ را ﺟﻮر کندچرا با این که در ﺷﺎدی کار می‌کند.ولی ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏمی روی دﻟﺶ سنگینی می‌کند؟

اﯾﻦﻫﺎ ﺳﺆال و ﺟﻮابی ﻫﺴﺘﻨﺪ که ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻣﺮور می‌کند. ﻫﺮ چه فکر می کند خانواده‌ی پروﯾﻦ ﻫﻢ چندان وﺿﻊ ﻣﺎلی ﺧﻮبی ﻧﺪارﻧﺪ. ﻫﻢ اﺟﺎرهﻧﺸﯿﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻫﻢ پدرش ﺑﻨﺎی گچکار ﺳﺎختمانی اﺳﺖ. پس اﯾﻦ حرف‌ها دﻟﯿلی ﺑﺮای ﻗﺎﻧﻊ کردن رﺿﺎ و ﺧﻮاستگاری پروین ﻧﯿﺴﺖ. ﺻﺪای کودکانه‌ی دﺧﺘﺮکی که گوشه پیراهنش را می‌کشد، رﺿﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮدش می‌آورد.

ـ ﻋﻤﻮ ﺑﯿﺎ پﺸﻤک درﺳﺖ کن... ﻋﻤﻮ چرا نمیای پشمک درست کنی... با پولی که ﺑﻬﺘﻮن دادم!

رﺿﺎ گوشی را ﺗﻮی ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش می‌گذارد و از ﺟﯿﺐ دﯾگﺮش اﺳکﻨﺎس ده‌تومانی ﻣچاله شده‌ای ﺑﯿﺮون می‌کشد. اﺳکﻨﺎس را روﺑﺮوی دﺧﺘﺮک می‌گیرد.

ـ ﺑﯿﺎ ﻋﻤﻮ اﯾﻦ پوﻟﺖ... ﺑﺎ اﯾﻦ نمی‌شه پﺸﻤک ﺧﺮﯾﺪ پنج ﺗﻮﻣﻦ دیگه ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎری!

ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻋﻤﻮ ﺷﻤﺎ درﺳﺖ کﻦ ﻣﻦ ﻣیرم می‌یارم.

دﺧﺘﺮک ﺑﺎ اﻧگﺸﺖ اﺷﺎره و گردنی کشیده ﺑﻪﻃﺮف چندﻧﻔﺮی که کنار فنس‌های ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی ﺑﺴﺎط پیک‌نیکشان را پهن کرده‌اند، ﻧﺸﺎن می‌دهد.

ـ ﻋﻤﻮ ﺑﻪ ﺧﺪا اوﻧﺎﻫﺎ ﺑﺎﺑﺎم اوﻧﺠﺎس داره ﻣﻨﻮ می‌بینه ﺷﻤﺎ درﺳﺖ کن ﺑﻘﯿﻪﺷﻮ ﺑﺎﺑﺎم ﺣﺴﺎب می‌کند.

رﺿﺎ که شد یگر ﺑﺎ ﺣﺮفﻫﺎی ﺧﻮاﻫﺮش دل و دﻣﺎغ ﻫﯿچ کاری ﺑﺮاﯾﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ ﻫﺮ چه می‌کند که دﺧﺘﺮک را از ﺳﺮ ﺧﻮدش ﺑﺎز کند ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪارد.

ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮو ﺑﻘﯿﻪﺷﻮ ﺑﯿﺎر ﺗﺎ درﺳﺖ کنم. ﺷﺎدی ﺗﻮی چشم‌های درﺷﺖ دﺧﺘﺮک ﺑﺮق می‌زند و درحالی‌که به سمت خانواده‌اش می‌دود می‌گوید.

ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻋﻤﻮ اﻻن ﻣﯿﺎرم.

رﺿﺎ از ﻣﯿﺎن ﺷﻠﻮغی ورودی ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی رد می‌شود و ﺧﻮدش را پشت دﺧﻞ دکه‌ی کوچک کنار پارک می‌رساند. کلید ﺑﺮق دﺳﺘگﺎه را می‌زند و کﻤی ﺷکر ﺗﻮی اﺳﺘﻮاﻧﻪی وﺳﻂ ﻇﺮف روحی می‌ریزد. ﺑﺎ چرﺧﺶ ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ دانه‌های شکرآب می‌شوند و نخ‌های می‌پیچد. دﺳﺘﺶ ﺗﻮی ﻧﺎزک چﻮب دور اﺑﺮﯾﺸﻢ ﻧﺦ، چون کﻪ می‌دهد ﺷکﻞ را داری دﻧﺒﺎﻟﻪ ﺻﺪای دﺳﺘگﺎه کﻪ ﺑﻠﻨﺪ می‌شود، مشتری‌ها یکی‌یکی ﺑﻪ دکﻪ ﻫﺠﻮم می‌آوردند.

ـ آﻗﺎ ﯾﻪ پشمکم ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﯾﻦ.

ـ آﻗﺎ دو ﺗﺎ ﺑﺪه ﺑﻪ اﯾﻦ بچه‌ها.

ـ آﻗﺎ ﯾﻪ دوﻧﻪ ﺑﺮا ﻣﻦ ﺑﺰﻧﯿﺪ. رﺿﺎ ﻫﻨﻮز چند ﻣﺸﺘﺮی را کﻪ ﺗﻮی ﺻﻒ پﺸﻤک اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ راه ﻧﯿﻨﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ که ﺑﺎﺑﺎ ﺻﻤﺪ باعجله ﺑﻪﺳﻤﺘﺶ می‌آید.

ـ رﺿﺎ ﺑﯿﺎ... ترامپولین پﺎره ﺷﺪه ﯾﻪ پسر اﻓﺘﺎده ﺗﻮش، فکرکنم دﺳﺖ و پﺎﺷکﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ! ﺑﯿﺎ ﺑﺮو ﺑﺒﯿﻦ چﻄﻮر ﺷﺪه ﻣﻦ ﺧﻮدم اﯾﻨﺠﺎ رو میگر دونم. رﺿﺎ نچ کش‌داری می‌کشد و پشمک پف‌کرده ﺗﻮی دﺳﺘﺶ را سمتی پرت می‌کند.

ـ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﺎﻧﺲ... از درو دﯾﻮار داره ﺑﺮام می‌باره.

ﺻﺪای ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﯾکی از مشتری‌ها ﺑﻠﻨﺪ می‌شود.

ـ اِ... آﻗﺎ چرا پشمک و می‌اندازی دور... اﻋﺼﺎب ﻧﺪاری ﺧﺐ ﻧﯿﺎ ﺳﺮکار!

ﺻﺪای گریه‌ی دﺧﺘﺮکی ﺑﻠﻨﺪ می‌شود.

ـ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ پشمکم و میﺧﻮام!

رﺿﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از پشت دﺧﻞ پﺸﻤکﺳﺎزی ﺑﯿﺮون می‌آید و ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ترامپولین‌ می‌رود. ﻣﺮدم دور ترامپولین ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف می‌زنند. ﯾکی از ﻣﯿﺎن ﺟﻤﻌﯿﺖ داد می‌زند.

ـ زﻧگ ﺑﺰﻧﯿﻦ اورژاﻧﺲ ﺑﯿﺎد... ﺑﻨﺪه ﺧﺪا انگار ﺑﺪﺟﻮری دﺳﺖ و پاش شکسته!

دیگری می‌گوید: اﯾﻦ ﺗﺮاﻣﺒﻮﻟﯿﻦ از ﺑﺲ پوﺳﯿﺪه ﺑﻮده اﯾﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده! «رﺿﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺗﻪ دﻟﺶ ﺧﺎلی می‌شود. ﯾﺎد ﺗﻌﻤﯿﺮ ﺗﺮاﻣﺒﻮﻟﯿﻦ که ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد می‌افتد. چند ﺑﺎر ﺑﺎﺑﺎ ﺻﻤﺪ ﺗﺄکید کرده ﺑﻮد که ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﺷﻮد ولی او ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻦ کار را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ. ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺧﺮج ﺗﻌﻤﯿﺮ ترامپولین کرایه‌ای را ﺑﺪﻫﺪ و ﻫﻢ ﺧﺴﺎرت دست‌وپای شکسته پسرکی را که از درد ﺑﻪ ﺧﻮدش می‌پیچد و ﺗﻮی ﺑﻨﺪﻫﺎی پاره و ﺻﻔﺤﻪی چروکیده ترامپولین گیرکرده اﺳﺖ.

پسرک ﻣﻮ ﻓﺮﻓﺮی ﺑﺎ درد، داد می‌زند:» آی پام... آی پام... وای دﺳﺘﻢ. «زن ﻣﯿﺎنﺳﺎﻟی کﻪ از ﻫﻤﻪ نزدیک‌تر ﺑﻪ آنﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ چشمانش را تنگ‌ می‌کند و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ دﻟﺴﻮزاﻧﻪای می‌گوید:» دﺳﺖ ﺑﻬﺶ ﻧﺰﻧﯿﻦ ﺗﺎ آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﺑﯿﺎد...

ﻣﻦ زﻧگ زدم ﺑﯿﺎن... ممکنه دﺳﺖ و پایش آﺳﯿﺐ ﺟﺪی دﯾﺪه ﺑﺎﺷﻪ آﺗﻞ ﺑﺨﻮاد...

لطفاً ً ﺑﻬﺶ دﺳﺖ ﻧﺰﻧﯿﻦ! «ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف او ﺣﺘی رﺿﺎ ﻫﻢ ﺟﺮأت ﻧﺰدﯾک ﺷﺪن ﺑﻪ پسرک و دﺳﺖ زدن ﺑﻪ او را پیدا‌ نمی‌کند. از ﻫﻤﺎن ﻓﺎﺻﻠﻪ می‌گوید:» ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎﺑﺎت کجان ﻋﻤﻮ... ﺷﻤﺎرهﺷﻮﻧﻮ ﺑﺪه زﻧگ ﺑﺰﻧﻢ ﺑﻬﺸﻮن ﺑﯿﺎن... کجان ﺗﻮ پارک ﻫﺴﺘﻦ ﺑﺮم دﻧﺒﺎلﺷﻮن؟ «پﺴﺮک ﺑﺎ گﺮﯾﻪ می‌گوید:» ﺧﻮﻧﻤﻮن ﻧﺰدﯾک پارک ﺧﻮدم ﺗﻨﻬﺎ اوﻣﺪم! «بیچاره ﻣﻨﻮ می‌خواستی ﻣیاوﻣﺪی... کجا بدبختی...»‌ای می‌گوید: لبی زﯾﺮ رﺿﺎ ﺻﺪای آژﯾﺮ آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ کﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی ﻧﺰدﯾک می‌شود، ﺷﻨﯿﺪه می‌شود. ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺰدﯾک چهار ﺻﺒﺢ اﺳﺖ. رﺿﺎ از روی صندلی‌های ﻓﻠﺰی راﻫﺮوی ورودیاورژاﻧﺲ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻠﻨﺪ می‌شود. کمرش را راﺳﺖ می‌کند.

دردی ﻻی ﺗﻤﺎم ﻋﻀﻼت پشت کتف‌هایش می‌پیچد. چشم‌هایش می‌سوزند. بی خوابی و ﺧﺴﺘگی دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﻢ می‌دهند و کلافه‌ای می‌کنند. از ﺳﺮ ﺷﺐ کﻪ پﺴﺮک ﻣﻮﻓﺮﻓﺮی را ﺑﻪ اورژاﻧﺲ رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ پدر پﺴﺮک که ﺣﺎﻻ دیگر اﺳﻤﺶ را ﻫﻢ می‌دانست، ﻣﺪام دﻧﺒﺎل دکتر و اﻧﺠﺎم توصیه‌های او ﺑﻮدﻧﺪ. دکتر آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا کمر پسرک را آﺗﻞﺑﻨﺪی کﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ چﻨﺪ ﻣﺴکﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ که از رﻓﺘﺎرﻫﺎی پدر پسرک ﻣﻮﻓﺮﻓﺮی ﺑﻪ ﻧﻈﺮ نمی‌رسید آدم ﺑﺪی ﺑﺎﺷﺪ ولی دل‌شوره‌ی اﯾﻦ کﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪی عکس و آزمایش‌ها چه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؛ دﺳﺖ از اﻓکار رﺿﺎ نمی‌کشد. ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﻪ پایان ﻣﺎﺟﺮای اﻣﺸﺐ ﻓکر می‌کند ﻋﺮق ﺳﺮدی رو پیشانی ﺑﻠﻨﺪش می‌جوشد.

رﺿﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو ﻧگاه می‌کند. ﺳﺎﻣﺎن که کت و ﺷﻠﻮار ﺷﯿکی ﺑﻪ ﺗﻦ دارد را دوﺑﺎره ﺟﻠﻮی اﺗﺎق دکتر می‌بیند. ﻣﺮد دﺳتی ﻻی ﻣﻮﻫﺎی ﺟﻮگندمش می‌کشد و از ﻫﻤﺎن اﻧﺘﻬﺎ ﺑﻪ او ﻧگﺎﻫی می‌اندازد. ﺑﺎ دﺳﺖ اﺷﺎره می‌کند که آرام ﺑﺎﺷﺪ و روی ﺻﻨﺪلی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ. رﺿﺎ دوﺑﺎره ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ برمی‌گردد به ﺻﻨﺪلی تکیه می‌دهد و ﺑﻪ دمپایی‌های پلاستیکی که ﺗﻮی پاﻫﺎﯾﺶ زار می‌زنند ﺧﯿﺮه می‌شود.

اگﺮ آﺳﯿﺐ ﺟﺪی کﻤﺮ پﺴﺮ را درگﯿﺮ کﺮده ﺑﺎﺷﺪ چﻪ؟ اگﺮ او ﻣﻘﺼﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮد کار ﺑﻪ کجا می‌کشد؟ اگر ﻣﻘﺼﺮ ﺑﻮدن او ﺛﺎﺑﺖ ﺷﻮد حتماً ً ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی را پلمب می‌کنند!

اگر پدر پروین اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد دیگر رﺿﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺳﻤﯿﺮا ﺑﺎﯾﺪ پروین را ﻓﺮاﻣﻮش کند. از ﺷﺒی کﻪ پﺮوﯾﻦ بچه‌های ﺧﻮاﻫﺮش را ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺷﺎدی آورده ﺑﻮد و رﺿﺎ ﻗﻼﺑﺶ پﯿﺶ او گیر کردﺮد چند ماهی می‌گذرد. او در اﯾﻦ ﻣﺪت چند ﺑﺎر دیگر پروین را دﯾﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ او ﺳﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪاش را بازکرده ﺑﻮد. اگرچه پروین یک دﺧﺘﺮداﻧﺸﺠﻮ ﺑﻮد ولی از وﻗتی ﻓﻬﻤﯿﺪ رﺿﺎ ﻫﻢ ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ ﻣﻬﻨﺪسی ﻋﻤﺮان دارد ولی، چون کﺎر گﯿﺮش ﻧﯿﺎﻣﺪه ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه اﺳﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻮر دﯾگﺮی رﺿﺎ را ﺗﺤﻮﯾﻞ‌ می‌گرفت. از رﻓﺘﺎر و حرف‌هایش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد او ﻫﻢ ﺑﻪ رﺿﺎ ﻋﻼﻗﻪ پیدا کرده اﺳﺖ.

رﺿﺎ دﺳتی ﻻی ﻣﻮﻫﺎی کﻮﺗﺎﻫﺶ می‌کشد و ﻧﻔﺲ پری ﺑﯿﺮون می‌دهد. دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ اورژاﻧﺲ برمی‌گردد و کنار ﺗﺨﺖ ﺳﺎﻣﺎن که ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ اﺳﺖ می‌نشیند. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﺨﺖﻫﺎی اورژاﻧﺲ که دورﺗﺎدور ﻣﺤﻮﻃﻪای کوچک ﻗﺮار دارﻧﺪ پر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻮر پرﺳﺘﺎرﻫﺎ ﺟﻨﺐوﺟﻮش و ﺷﻠﻮغی اﺳﺖ. کرده روﺷﻦ را ﻓﻀﺎ ﺑﻪﺷﺪت ﻣﻬﺘﺎبی ﻻمپ‌ها و دکترهای وﺳﻂ ﻣﺤﻮﻃﻪ که پشت ایستگاه روی صندلی‌ها ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ، ﻓﻀﺎ را ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ روﺷﻦ کﺮده اﺳﺖ. رﺿﺎ روی ﺻﻨﺪﻟی پلاستیکی کنار ﺗﺨﺖ می‌نشیند. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺗﺨﺖ می‌چسباند. ﻣﺜﻞ ﺳﻨگی که ﺗﻮی ﻣﺮداب ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺧﻮاب ﻓﺮو می‌رود.

ﻫﻨﻮز چشمانش کاﻣﻼ ً گﺮم ﻧﺸﺪه اﺳﺖ کﻪ دﺳﺘی روی شانه‌اش می‌خورد.

ـ آﻗﺎ رﺿﺎ پاشید ﺑﺮﯾﺪ ﻣﻨﺰل اﺳﺘﺮاﺣﺖ کﻨﯿﺪ... ﺧﺪا رو شکر گفت ﯾﻪ ضرب‌دیدگی ساده است! ﻣﺸکﻞ ﺟﺪی پیش ﻧﯿﻮﻣﺪه!

رﺿﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪا و ﻣﻔﻬﻮم ﺣﺮﻓی کﻪ ﺷﻨﯿﺪه اﺳﺖ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ می‌پرد. دﺳتی روی ﺻﻮرﺗﺶ می‌مالد ﺗﺎ ﺧﻮاب را ﻓﺮاری دﻫﺪ.

ـ راﺳﺖ میگید... ﺧﺐ ﺧﺪا را شکر.

ـ ﺑﻠﻪ... دکتر عکس و سیتی را دﯾﺪ... ﺧﺪا را شکر ﻣﺴﺄﻟﻪی ﺟﺪیای اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎده.

ﺻﺒﺢ ﻣﺮﺧﺺ میشه.

رﺿﺎ دﺳﺖ ﺗﻮی ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش ﻓﺮو می‌کند و ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪگی می‌گوید:» ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ می ﻣﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﻣﺮﺧﺺ ﺑﺸﻦ ﺑﻌﺪ ﻣیرم. «ﻣﺮد ﻣﯿﺎنﺳﺎل روی ﺻﻨﺪلی کنار ﺗﺨﺖ می‌نشیند.

ـ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺷﻤﺎ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ.

رﺿﺎ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻧﺰدﯾک می‌شود و ﻣِﻦﻣِﻦکﻨﺎن می‌پرسد:» آﻗﺎ ﯾﻌﻨی ﺑﺮم... ﺷﻤﺎ شکایتی از ﻣﺎ ﻧﺪارﯾﺪ؟ «پدر ﺳﺎﻣﺎن اﺑﺮو ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾک می‌کند:» شکایت چی؟ «ـ آﺧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺻﻤﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ گﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺮاﻣﺒﻮﻟﯿﻦ پوﺳﯿﺪه ﻣﻦ دﺳﺘﻢ ﺧﺎﻟی ﺑﻮد کوﺗﺎه اوﻣﺪم.

ﻣﺮد نگاهی ﺑﻪ پسرش می‌اندازد. از روی ﺻﻨﺪلی ﺑﻠﻨﺪ می‌شود و کتش را در می‌آورد.

ـ ﺧﺐ پسر ﺟﻮن اﯾﻦ کوتاهی ممکن ﺑﻮد کار دﺳﺖ ﺧﻮدت و ﻣﺮدم ﺑﺪه... اﻣﺮوز که ﺑﻪ ﺧﯿﺮگذشت ولی ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻤنی ﺷﻬﺮ ﺷﺎدیﺗﻮن ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﻪ.

رﺿﺎ ﺳﺮش را زﯾﺮ می‌اندازد.

ـ چشم آقا

ـ آﻗﺎ رﺿﺎ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد ﺗﺤﺼﯿﻞکﺮده ﺑﺎﺷی چقدر ﺳﻮاد داری؟ چقدر درآﻣﺪ داری؟

ـ خیلی ﻧﯿﺴﺖ آﻗﺎ... ﻫﻤﯿﻦﻗﺪر که دﺳﺘﻤﻮن ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﻪ. ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ ﻋﻤﺮان دارم ولیکﻮ کار!

ـ ﺑﺎﺷﻪ... ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ... ﻣﻦ ﺷکﺎﯾﺘی ﻧﺪارم ﺑﺮﯾﺪ ﺑﻪ کار و زﻧﺪگیﺗﻮن ﺑﺮﺳﯿﺪ!

رﺿﺎ دکمه ﺑﺎز پﺎﯾﯿﻦ پﯿﺮاﻫﻨﺶ را می‌بندد و ﺑﺎ دودلی می‌گوید:» پﺲ اگر کاری داﺷﺘﯿﺪ زﻧگ ﺑﺰﻧﯿﺪ. ﺷﻤﺎره ﻣﻨﻮ ﺑﺰﻧﯿﺪ ﺗﻮی گوشیﺗﻮن. ﻣﺮد گوشی گران ﻗﯿﻤﺘﺶ را از ﺟﯿﺐ کتش ﺑﯿﺮون می‌کشد و روﺷﻨﺶ می‌کند.

ـ بگید ﺑﺰﻧﻢ.

رﺿﺎ ﺷﻤﺎره را می‌دهد و ﻫﻤﯿﻦ که خداحاقظی می‌کند و از اورژاﻧﺲ ﺑﯿﺮون ﺑﺮودﺻﺪای تک‌زنگ گوشی‌اش ﺑﻠﻨﺪ می‌شود. ﻣﺮد ﻣﯿﺎنﺳﺎل کمی ﺟﻠﻮ می‌آید.

ـ اﻻن ﺷﻤﺎره ﻣﻨﻢ اﻓﺘﺎد روگوشی ﺷﻤﺎ... اگه ﯾﻪ روز ﺗﺼﻤﯿﻢ گرفتین دیگه ﺗﻮ ﺷﻬﺮﺷﺎدی کار نکنید ﺷﺮکت ﻣﺎ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﻧﯿﺮو داره... ﺑﯿﻤﻪ، ﺣﻘﻮق و ﻣﺰاﯾﺎ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮن کﺎر ﺣﺴﺎب میشه.ﻟﺒﺨﻨﺪ گوشه‌ی ﻟﺐ رﺿﺎ ﺷکاف برمی‌دارد. بی‌اختیار نگاهش به پنجره می‌افتد.ﻫﻮا در ﺣﺎل روﺷﻦ ﺷﺪن اﺳﺖ و ﻓﻀﺎی ﺑﯿﺮون اورژاﻧﺲ را ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﻣﺸﺨﺺ می‌کند.