طاها عزیزی‌خواه، دانشجوی ۲۳سالهای بود که از همان سالهای نخستین زندگی، دل در گرو مسجد و معنویت داشت. از ده سالگی مکبر و مداح مسجد محل بود و چنان با اخلاق و پاک‌دامن که همگان زبان به تحسینش گشوده بودند. پدرش با چشمانی اشک‌آلود از او یاد می‌کند: «طاها عصای دست من و مادرش بود. هیچ‌گاه از چارچوب شرع و اخلاق خارج نشد و همیشه به فکر مردم و فقرا بود.»
مادرش، مریم عادلی، با وجود غم از دست دادن فرزند، استوار و مقاوم ایستاده است. او از روز‌های کودکی طاها می‌گوید: «از وقتی که طاها به مهدکودک می‌رفت، دل‌مهربان و چشم‌پاکش زبان‌زد بود. همیشه کنارم بود تا غم و ناراحتی را از چهره‌ام بزداید.»
آن روز آخر
غروب روز حادثه، طاها برای رفتن به باشگاه از خانه خارج شد. آخرین بار که مادرش را دید، به او قول داد: «یک ساعت دیگر برمی‌گردم.»، اما این وعده هرگز محقق نشد. وقتی خبر آتش‌سوزی مسجد به گوش مادر رسید، دلشوره تمام وجودش را فرا گرفت. با شتاب به مسجد رفت، اما با منظره‌ای هولناک روبه‌رو شد: سقف سیاه شده، قرآن‌های سوخته و اثری از طاها نبود.
ساعات بعد، با جست‌وجوی بی‌امید در بیمارستان‌ها و پایگاه‌های مختلف، سرانجام دریافتند که طاها در میان شهدای حادثه مسجد است. مادر با بغضی فروخورده می‌گوید: «اجازه ندادند حتی صورتش را ببینم. فقط از روی لباس‌هایش او را شناختند.»
پدر؛ نماد صبر و استقامت
پدر طاها، محمدرضا عزیزی‌خواه، با وجود درد جسمانی و رنج فراق، شکرگزار است که فرزندش به شهادت رسید. او با آرامش و وقار می‌گوید: «طاها بار‌ها به من گفته بود که شهید خواهد شد. حالا که به آرزویش رسیده، خدا را شکر می‌کنم. بچهٔ ما ثمرهٔ ۲۵ سال زندگی‌مان بود؛ از دستمان رفت، اما با افتخار و سربلندی رفت.»
مسجد؛ صحنهٔ فداکاری و جنایت
در مسجد سیدالشهدا، هنوز ردپای آن حادثهٔ هولناک مشهود است. حجت‌الله گودرزی، از بسیجیان حاضر در صحنه، روایت می‌کند: «مردم نبودن، یه عده اغتشاشگر بودن. اغتشاشگران با لگد و چماق به در مسجد حمله کردند. ما که فقط چند جوان بسیجی بودیم، توان مقابله نداشتیم. آنها داخل ریختند، شکستند و سوزاندند. مگر یک جوان بسیجی چه گناهی کرده بود که در خانهٔ خدا زنده‌زنده سوخت؟»
چند لحظه سکوت می‌کند. انگار تصاویر دوباره از جلوی چشمش می‌گذرند. بعد آرام‌تر، شمرده‌تر ادامه می‌دهد:
«وقتی اومدن داخل… زدن، شکستن… رفتن پایین مسجد، این کارِ مردم نیست. این مسجد با پول مردم ساخته شده؛ هزار تومن، هزار تومن. مردم شاید مستضعف باشن، ولی دلشون با مسجده، کسی که قرآن مسجد رو آتیش می‌زنه، مردم نیست. مردم نماز می‌خونن، قرآن می‌خونن، آتیش نمی‌زنن.»
چند ثانیه سکوت. نگاهش روی دیوار‌های سوخته می‌ماند و در نهایت، با صدایی آرام، اما پر از سؤال می‌گوید:
«مگه یه بچهٔ بسیجی چی کار کرده بود؟»
پیام مادر به مسئولان و مردم
مادر طاها در پایان با صدایی محکم و رسا از مسئولان می‌خواهد به وضعیت معیشتی مردم رسیدگی کنند و میان اعتراض مسالمت‌آمیز و اغتشاش تمایز قائل شوند. او می‌پرسد: «چرا باید مسجد، خانهٔ امن خدا، به آتش کشیده شود؟ چرا خون پاک جوانانی مثل طاها پایمال می‌شود؟»
سخن آخر
این روایت، تنها یک خبر نیست؛ قصهٔ عشقی است که در دل آتش متولد شد و در یاد‌ها جاودانه ماند. طاها عزیزی‌خواه، دانشجوی شهیدی که از آغوش مادر تا شعله‌های مسجد، راهی سراسر ایثار و فداکاری پیمود و نامش برای همیشه در تاریخ این سرزمین ثبت شد.
خبرگزاری دانشجو
