وقتی کسی نیست جز او

معصومه کرمی

با پا پتویی را که رویم هست پس می‌زنم. چه عرقی کردم. پلک چشم راستم را باز می‌کنم. نور، چشمم را می‌زند. دوباره می‌بندم. یادم می‌افتد خانه خاله‌ام. همانطور چشم بسته در رختخواب می‌نشینم. با دست دنبال روسری‌ام می‌گردم پیدایش می‌کنم. روی سرم می‌اندازم. به آرامی چشمانم را باز می‌کنم، نگاهی به ساعت دیواری می‌اندازم، 9 صبح را نشان می‌دهد. یادم می‌افتد جز من و خاله کسی در خانه نیست، خنده‌ام می‌گیرد. روسری را از سرم درمی‌آورم. چندسالی است شوهر خاله فخری، اکبر عمو فوت کرده. بوی آبگوش زیره می‌زند زیر دماغم. گرسنه می‌شوم. دیشب دیروقت رسیدم. خاله بعد از فوت عمو برای گذران زندگی قالی می‌بافد، برای همین به خانه کسانی می‌رود که دار قالی دارند. انگار که رفته. دیشب گفت که صبح زود می‌رود. پرسید: چی برای ناهار درست کنم؟ به یاد دورهمی‌های قدیم گفتم: آبگوشت زیره. دست و پایم را کش می‌دهم، خمیازه‌ای می‌کشم، بلند می‌شوم. رختخوابم را جمع می‌کنم و گوشه اتاق می‌گذارم. هنوز همان قالی دستباف خاله کف اتاق پهن است. به طرف آشپزخانه می‌روم، همه چیز مرتب است، قابلمه آبگوشت با شعله کم می‌جوشد.

خاله صبحانه‌ام را آماده داخل سینی گرد بزرگی وسط آشپزخانه گذاشته. به طرف ظرفشویی می‌روم، دست و صورتم را می‌شویم. این‌جا از کولر خبری نیست. حتی پنکه هم. سینی را برمی‌دارم به هال برمی‌گردم در ورودی را باز می‌کنم تا هوایی به داخل بیاید. چشمم به ماشین بابای مونا دوستم می‌افتد. قرار بود با هم بیاییم، او داروی گیاهی جمع کنه، من هم خاله را ببینم اما دقیقه آخر، برنامه‌اش عوض شد و نیامد. منم که دلم به ماشین خوش بود کلی اعصابم به هم ریخت اما مونا با کلی حقه‌بازی و التماس ماشین پدرش را برایم گرفت، می‌گفت: ماشین به کسی نمی‌ده. یک جیپ صحرایی بود. در عوض به او قول دادم که داروهای گیاهی کویر لوت جمع کنم و برایش ببرم.

رشته تحصیلی او طب سنتی است و با این علف‌ها کلی داروی گیاهی دست می‌کند. هر وقت ببینمش دستش می‌اندازم. آخه با این همه داروی درجه یک کی می‌آید پودر علف بخورد. اما او می‌گوید: تو نمی‌فهمی! هرکدوم از اینا هزارتا خاصیت دارن.

...