
آیا فرزندان ما زیبایی و ارزش زن را در سادگی و عزت نفس میبینند یا در زرق و برق و پیروی از مد؟
در یکی از نشستهای مادرانه، وقتی صحبتها از درس و بازیگوشی پسران گذشت، به موضوع جالبی رسیدیم: نگاه پسران به ظاهر مادرانشان. یکی از مادران با خنده تعریف میکرد که پسر نوجوانش همیشه به او تذکر میدهد چرا رنگ لاک و رژ لبش هماهنگ نیست یا چرا مانیکورش مرتب نشده است. مادر دیگری هم این موضوع را تأیید میکرد. من در سکوت و با تعجب گوش میدادم و در دل خود پرسیدم: «فرزندان ما چه چیزی را ملاک زیبایی میدانند؟»
چند روز بعد، این سؤال را به شکلی ساده از پسرم پرسیدم: «مامان را چطور دوست داری؟ همینطور ساده با چادر و بدون آرایش؟ یا مثل خیلی از مادران با لباسهای رنگی و آرایش کامل؟» او بیدرنگ جواب داد: «مامان، تو همینطور قشنگی. نه لاک میخواهی، نه رژ لب.»
پاسخ او برایم یک درس مهم داشت. فرزندان آنچه را در خانه میبینند و تجربه میکنند، معیار خود قرار میدهند. اگر ما مادران، ارزش زن بودن را تنها در ظاهر و مد تعریف کنیم، فرزندانمان نیز زیبایی را همان خواهند دانست. اما اگر در هر سنی عزت نفس، آرامش، یادگیری و هنر را دغدغهی اصلی خود کنیم، همین معیار در ذهن پسران و دخترانمان نهادینه خواهد شد.
پسر چنین خانهای در آینده، همسرش را بهخاطر اصالت، دانش و شخصیتش دوست خواهد داشت و معیار سالمی برای یک زندگی مشترک سالم خواهد داشت. دختر چنین خانهای نیز خواهد آموخت که کرامت زن در عزت نفس و رشد فکری و هنری اوست، نه در پیروی از مدهای زودگذر.
واقعیت این است که هنوز مردانی هستند که ملاک زن بودن را در رنگ و ظاهر میبینند، نه در اصالت و فرهیختگی. اما رسالت ما مادران این است که نسلی تربیت کنیم که زن را فراتر از ظاهر ببیند؛ نسلی که زیبایی را در هویت، اندیشه و عزت نفس بشناسد.
«وقتی فرزندانمان زیبایی را در سادگی و عزت نفس بیاموزند، نسل آینده، زن را با کرامت خواهد شناخت.»
معصومه جمشیدی