پیک‌نیک در فاطمی
فائقه بزاز
به نظر می‌رسد مردم هنوز بی‌خیال سیزده‌بدر نشده‌اند و امتداد این رسم کهن را به فضای انتخاباتی کشانده‌اند. هم فال است و هم تماشا. هم می‌شود سوژه رسانه‌ها شد و جلوی دوربین‌های عکاسان خبری، فیگور انتخاباتی گرفت و هم به نوعی شانس خود را برای بهتر دیده شدن امتحان کرد. اگر چه عده‌ای معتقدند لازم است مسئولان برای خجسته‌گی برخی مردم چاره‌ای بیندیشند اما باز هم این بدفرهنگی به شخصیت خودمان بر می‌گردد. این که تا چه میزان می‌توان با مطرح کردن خودمان برای شوخی هم شده یا برای انعکاس برخی دغدغه‌ها و کاستی‌ها مثل بیکاری و بی‌پولی مردم آن هم بدون پشتوانه منطقی و بی‌حساب و کتاب در التیام بخشیدن به دردهای اجتماعی مؤثر بود. آیا این به منزله مسخره‌بازی و زیر سؤال بردن امور اجرایی و مملکت‌داری در سطح کلان نیست و آیا حق‌الناسی را متوجه ما نخواهد کرد؟
روانشناسان می‌گویند که خندیدن به خصوص نوع غیر طبیعی آن در حقیقت عکس‌العمل ما به یک نوع ترس است. مثلا خندیدن ما به اتفاقات دوربین‌های مخفی یا برخی حوادث در واقع تسلای خودمان با خنده است. اما باید بپذیریم که همه مشکلات ما با خندیدن و به مسخره بازی شاید به صورت مقطعی التیام بخش باشد اما موثر نیست و مشکلات ما را حل نمی‌کند و حضور لمپن‌ها، خواننده‌ها، کراواتی‌ها، کم سوادها، زنان بدحجاب یا کودکانی که توسط پدرانشان به این سمت و سو هدایت شده‌اند حاکی از تلخی این جریان است و بیشتر به نظر می‌رسد این مانورها یک نوع دهن‌کجی اجتماعی به شئونات مملکت‌داری و انتخاب اصلح در این زمینه است.
...