مگر مي شود سگ با اين وفاداريش نجس باشد؟
ـ در قرآن و روايات از نجاست سگ سخني به ميان
نيامده است؟!
ـ قرآن با نام بردن از سگ اصحاب کهف، از اين
حيوان تمجيد کرده است!
ـ حضرت عليعلیهالسلام مردم را به يادگيري
ده خصلت ارزنده سگ و به کار بستن اين خصائص در زندگي توصيه فرمودهاند.
پاسخ
منابع دین ما ۴تاست که عبارت است از:
قرآن، روایات، عقل و اجماع.
در این میان قرآن کريم مانند قانون اساسی است
که در احکام فقهي معمولا به کليات بسنده کرده است و تبيين و تفسير آن را به پيامبر
اکرم و امامان معصومعلیهالسلام سپرده است، «وَ أَنْزَلْنَا إِلَيْکَ الذِّکْرَ لِتُبَيِّنَ
لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ؛ اي پيامبر ما ذکر بر تو نازل کرديم تا براي مردم
آنچه را بر ايشان نازل شد (نحل / 44)
در روایات متعدد با صراحت نجاست سگ بیان شده
است. مثلا:
سَأَل أَبَا عَبْدِاللَّهِ (ع) ... قُلْتُ لَهُ:
الْکَلْبُ؟ قَالَ: لَا. قُلْتُ: أَلَيْسَ هُوَ سَبُعٌ؟ قَالَ: لَا وَ اللَّهِ إِنَّهُ
#نجسٌ؟ لَا وَ اللَّهِ إِنَّهُ نَجَسٌ.»(وسائل / جلد 1 / صفحه ۲۲۶)
در روایت دیگر آمده:
راوي حکم سگ را از امامصادقعلیهالسلام سؤال
کرد، حضرت فرمود: پليد و نجس است، از اضافه آبي که آشاميده نبايد وضو گرفته شود، آن
آب را بريز و (ظرف) را بار اول با خاک و سپس با آب بشوى.» (وسائل / جلد ۱ / صفحه ۴۱۵)
نکته
نجاست عبارت است از چيزي که به کار بردن آن
در نماز و طواف و تغذيه، جایز نیست.
نکته مهم
هرچند در اسلام سگ حيواني نجس است، اما اين
سبب نشده تا حقوق او بهعنوان يک حيوان، نقض شود.
البته رعايت حقوق سگ هم به اين نيست که به آن
دست بزني، و او را مونس و همبازي خود قراردهي! بلکه با رسيدگي به آب و غذايش و آزار
نرساندن به او، حقوقش را رعايت کردهاي.
پيشوايان و بزرگان مذهبي ما، با اينکه عقيده
به نجاست سگ دارند، اما ظلم به اين حيوان را روا ندانسته، حق و حقوقي براي آن قائل
شدهاند. با مطالعه در آثار دانشمندان اسلامي اين مسئله بهروشني قابل درک است.
در کتب فقهي آمده است: اگر شخصى، به مقدار وضو
گرفتن آب داشته باشد، و بترسد که اگر با آن وضو بگيرد، خودش یا سگش دچار تشنگى شود،
بر او واجب است که تيمم کند و آب را براي نوشيدن سگ نگهدارد. «وکذا الحيوان اذا کان
کذلک وان کان کلبا» (جواهرالکلام / جلد ۵ / صفحه ۱۱۴)
حتی صاحب جواهر، میگوید اگر تنها برای یکی
از گوسفند یا سگ آب و غذا وجود دارد، اولویت با سگ است: «قد يقال باولوية الکلب لامکان
ذبح الشاة بخلاف الکلب» (جواهرالکلام / جلد 36 / صفحه ۴۳۷)
در متون روايي ما، روايات فراواني هستند که
توجه به حقوق سگ را ـ به عنوان يک حيوان ـ تأييد ميکنند. در بعضي از روايات از اذيتوآزار
سگ منع شده، در دستهاي ديگر به اطعام و سيرابکردن سگ توجه شده است. علاوه بر اين
رواياتي هستند که قاتل سگ را ملزم به پرداخت ديه ميکند.
نگهداري سگ براي امور عقلایی مانند نگهباني
و شکار، استفاده پليس و نيروهاي امداد اشکالی ندارد، اما نگهداری بدون مورد آن کراهت
شدیدی دارد.
در بعضي از روايات آمده است که خانهاي که در
آن سگ است، ملائکه وارد نمیشوند و نماز خواندن در چنين خانهاي مکروه باشد. (الفقیه
/ جلد 1 / صفحه ۲۴۶)