عیدی ما یادت نره!
سارا غریبان
همیشه با خودم فکر می‌کنم، نیمه پاییز که رد می‌شود، روزها از پس هم می‌گذرند تا به اسفند برسیم. اولین ماهی قرمز که دمش را برای من تکان می‌دهد، حس می‌کنم، همه دنیا با هم فریاد می‌زنند، زندگی شروع شد!
این ماراتن خرید و خرید و تمیزی و هیجان آن‌قدر لذت بخش است، که تا پایان سوت مسابقه ادامه دارد. سوت مسابقه را توپچی‌ها در لحظه شروع سال نو می‌زنند. از اولین خاطره‌هایی که از اولین سالهای زندگی‌ام، دارم، اسفندهایش پر رنگ‌تر است.
این روزها که خودم بیشتر عیدی می‌دهم تا عیدی بگیرم، رنگ و بوی نوروز برایم عوض شده، یادش بخیر، زمانی‌که حتی قدم به طاقچه مادربزرگ نمی‌رسید تا اسکناس‌های نوی لای قرآنش را ببینم، باید آن‌قدر منتظر می‌ماندم تا وقتش می‌شد.
دقیقا یادم نمی‌آید که با پول‌های عیدی چه می‌کردیم، تنها چیزی که یادم می‌آید شمردن هر روزه آن‌ها بود. هر روز صبح نوروز، در حال و هوای بین خواب و بیداری، مبلغ شمرده شده دیروز یادم می‌آمد. از ترس گم شدن، سریع از جایم بلند می‌شدم و شروع به شمردن دوباره آن می‌کردم. یک سری محاسبات پیچیده هم داشتم، دید و بازدیدهایی که هنوز باقی مانده بود، را حساب می‌کردم. مقدار عیدی که تا پایان نوروز جمع می‌شد را محاسبه می‌کردم.
از میان تمام سالهای کودکی، یک سال به خصوص برایم پررنگ‌تر است. فکر کنم ۷ یا ۸ ساله بودم. مزه شیرین عیدی جمع شده سالهای قبل خیلی خوب زیر دندانم باقی مانده بود. تفاوت مهمی که آن سال، با دیگر سالها برایم داشت، هدفمندی پس‌انداز عیدی بود. آن سالها دوچرخه دنده‌ای تازه به بازار آمده بود و هر که در کوچه داشت، از احترام خاصی برخوردار بود!
...