دختری از اهل‌بیت
حسنی احمدی
مروان با غرور وارد مسجد شد و در کنار حسین‌بن‌علی که در میان یارانش نشسته بود جایی برای خود پیدا کرد و نشست. در دلش نقشه‌هایی داشت می‌خواست به فرمان معاویه دختر زینب را برای یزید خواستگاری کند. عبدالله‌بن‌جعفر به او گفته بود که بزرگ خاندان حسین‌بن‌علی است و او آمده بود تا در میان جمع دختر را خواستگاری کند. کمی که گذشت رو به حسین کرد وگفت: معاویه به من امرکرده است دختر عبدالله‌بن‌جعفر ار برای پسر او یزید خواستگاری کنم در مقدار مهر هر چه پدرش معلوم کند حرفی نیست دستور دارم قرض‌های پدرش را هم ادا کنم و این وسیله صلحی است باشد میان دو قبیله و افتخاری برای طرفین. نظر من هم این است و تعجب می‌کنم که یزید مهریه می‌دهد و هر شرطی را می‌پذیرد با اینکه او کسی است که هرچه اراده کند می‌تواند به دست بیاورد کسی هم‌کفو او نیست، اینک از شما می‌خواهم جواب مساعدی بدهید یا اباعبدالله که سزاورا باشد.
حسین آرام و زیر لب ذکر می‌گفت تا سخنان مروان تمام شد. سپس رو به مروان کرد و گفت: حمد می‌کنم خدا را که ما را برای خود اختیار کرده است و بر خلق خود امام قرار داده است. ای مروان سخنی چند گفتی ما هم شنیدیم اما درباره مهر گفتی که هرچه پدرش بخواهد حرفی نیست من قسم می‌خورم هرگز راضی نمی‌شویم زیاده از پانصد درهم که سنت حضرت رسول است مهر بخواهیم اما آنچه گفتی که قرض پدرش را ادا می‌کنی کی و چه وقت رسم بوده که زنان ما قرض‌های شوهران و پدرانشان را بپردازند اما اینکه گفتی میان دو قبیله صلح خواهد شد دوستی و دشمنی و جنگ و صلح ما اهل‌بیت از برای خداست و اگر خویشی نسبی نتوانست میان دو قبیله صلح دهد چگونه خویشی سببی می‌تواند. اما اینکه گفتی عجب است که یزید مهر بدهد کسانی که از یزید و پدرش و جدش خیلی بهتر و بالاتر بوده‌اند مهر داده‌اند و می‌دهند و بدون مهر ازدواج درست نیست اما اینکه گفتی که یزید همسری است که کسی هم‌کفو او نیست، هرکه پیش از این کفو او بوده بعد از این هم هست و سلطنت پدرش شرافتی برای او نمی‌سازد اما اینکه گفتی مایه فخر و مباهات طرفین است مایه افتخار اوست نه ما.
حسین لحظاتی سکوت کرد و بعد گفت: ای گروه حاضران شاهد باشید من عقد کردم کلثوم دختر عبدالله را برای پسرعمویش قاسم‌بن‌محمدبن‌جعفر به مهر پانصد درهم و مزرعه خود راخارج از مدینه را به آن‌ها هدیه کردم.
مروان که پاسخ خود راگرفته بود خجول شد. دختری از اهل‌بیت محمدم را چه به ازدواج با یزید.
منبع: جلاءالعیون، صفحه 331
پاسخ به شبهات
منظور از «يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ» (۴۲، قلم) به معنی: «روزی که یک ساق نمایان می‌شود و مؤمنان برای سجده فرا خوانده می‌شوند» چیست؟ آیا خدا ساق پا دارد؟
پاسخ:
در هیچ کجای آیه نیامده که فقط یک ساق پا دیده می‌شود و آن هم ساق پای خداوند سبحان است [که اعضا و جوارح ندارد]. بلکه اولا سخن از «مطلق ساق» است، نه پای کسی؛ ثانیا سخن از انسان است و نه خداوند متعال. پس اگر معنای ساق، پا فرض شود نیز به انسان برمی‌گردد، نه به خداوند سبحان.
اگرچه در میان اعضای بدن، پاها مصداقی از «ساق» می‌باشند، اما معنی «ساق»، «پا» نیست، بلکه آن چیزی است که انسان متکی به آن ایستاده است و با آن به سوی مقصد و مقصود حرکت می‌کند. لذا اندیشه‌ها، اعتقادات، باورها، امیدها، دلبستگی‌ها، تکیه‌گاه‌ها... و مسیرها، همه مصداق «ساق» هستند.
بنابراین، آیه می‌فرماید که در آن روز، تمامی این «ساق‌ها»، اعتقادات، ایستگاه‌ها، تکیه‌گاه‌ها، امیدگاه‌ها و...، کشف می‌شود، یعنی از پس پردۀ اذهان و دل‌ها بیرون می‌ریزد و آشکار می‌گردد.
شبهه
در آیه 34 سوره فاطر می‌خوانیم: «وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلاَّ خَلا فیها نَذیرٌ». از طرف دیگر آیه 6 سوره‌ی یس این‌گونه بیان می‌دارد که «لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُون». به عبارتی، از طرفی می‌فرماید هر امتی نذیری داشته است و از طرف دیگر می‌فرماید پدران این قوم انذار داده نشدند؟ این تعارض بین این دو آیه چگونه حل می‌شود؟
پاسخ:
منظور آیه این است که انذار کننده آشکار و پیامبر بزرگی که آوازه‌ی او همه‌جا پیچده باشد، برای برخی از امت‌ها نیامده بود، وگرنه در هر زمانی حجت الهی برای مشتاقان و طالبان وجود دارد، و اگر می‌بینیم دوران میان حضرت مسیح‌علیه‌السلام و قیام پیامبر اسلام‌صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را دوران فترت شمردهاند، نه به این معنا است که مطلقا حجت الهی برای آن‌ها وجود نداشت، بلکه فترت از نظر قیام پیامبران بزرگ و اولوالعزم است.
در پایان لازم است به این نکته توجه شود که آنچه که گفته شد، بنابر نظر مشهور است که «ما» در آیه ششم سوره یس را «مای نافیه» گرفته است؛ اما برخی «ما» را به معنای «الذی» و موصول و برخی به معنای مصدری و «کما» گرفته‌اند. اگر این تفسیر پذیرفته شود، اساسا اشکال مطرح شده در تناقض دو آیه به وجود نخواهد آمد و معنای آن این‌گونه خواهد بود:
تا بترسانی افرادی را که پدرانشان نیز ترسانده شده بودند؛ اما آنان همچنان در غفلت به سر می‌بردند.
حقوق عامه مردم
حجت‌الاسلام و المسلمین قرائتی
یکی از حقوق عامه این است که مردم، همه باید قانون‌مدار باشند. دور
نزدیم، رِندبازی درنیاوریم. جمهوری اسلامی که درست شد، اولین دفعه امام‌خمینی در
قم، ظاهرا خیابان چهارمردان بود که آمد رأی بدهد. رفت رأی خود را انداخت. فیلم‌بردارها
نتوانستند از افتادن رأی فیلم بگیرند. به امام گفتند آقا شما یک بار دیگر یک رأی
بیندازید که ما از آن صحنه فیلم بگیریم. فرمود من یک رأی بیشتر ندارم .شما نگرفتید مقصر خودتان هستید. حق مردم است. حق من
بیشتر از یکی نیست.
دوم، امام 14 سالی که عراق بودند بعضی شب جمعه‌ها کربلا می‌رفتند.
امام به بعضی مستحبات چه زیبا می‌رسید. وقتی از پاریس آمدند، چند روز که اینجا
بودند، گفتند منم چند روز در تهرانم زیارت نرفتم. برویم زیارت حضرت عبدالعظیم.
ثواب زیارت کربلا دارد. یا مثلا فرض کنید که به بعضی از امامزاده‌هایی که حالا ان‌شاءالله
راجع به امامزاده‌ها هم یک حرفی خواهیم داشت. باید مواظب افکار عامه و حقوق عامه
بود. مسجد آقا ایستادند، یک نفر آمد فرادی نماز بخواند. حالا گاهی اوقات رسم است، چون مسجد کنار گاراج است، یکی ماشینش می‌رود،
یکی هواپیمایش تأخیر دارد، نمی‌تواند منتظر جماعت و دعاها و این‌ها باشد. می‌خواهد
نمازش را بخواند سوار شود برود. یک جایی طوری نیست. اما نه در آرامشی نماز است،
پیش نماز هم است، نماز هم طولانی نیست که بگویی حالا کسی تنهایی نماز بخواند. اگر
توهین به پیش نماز و مردم باشد این حقوق عامه است. یعنی یا من آقا را قبول ندارم،
یا این جماعت را قبول ندارم، یا امتی را قبول ندارم.
این مسئله مهمی است. قانون‌مداری یعنی از ترس پلیس نباشد، من قانون را
دوست دارم. من یک چیزی را برای خودم اتفاق افتاد چند بار هم گفتم. من اول از تکرار
وحشت داشتم. بعد دیدم که خود خدا تکرار کرده است، سوره حمد تکرار است، ذکرها،
دعاها.
چون یک وقتی آدم می‌خواهد آموزش دهد، یک وقتی می‌خواهد پرورش دهد.
آموزش یک بار گفتی یاد گرفت بس است، دفعه دوم غلط است. مثل این که دو کراوات روی
هم ببندی. برای چه؟ کراوات یکی است. حالا آن‌هایی که می‌خواهند بزنند. ببینید یک
وقتی نمی‌خواهیم آموزش دهیم، می‌خواهیم رشد کند، می‌خواهیم این حرف‌هایی که می‌زنیم
در وجودش جا بیفتد و نهادینه شود، این را باید تکرار کرد.
*****
گفتگو کلید سلامت زندگی مشترک
حجت‌الاسلام و المسلمین تراشیون
برخی از عوامل هستند که انسان را در نگاه همسر نامحبوبی از اون دوست‌داشتنی بودن می‌اندازه و می‌دونید یکی از ویژگی‌های زندگی مشترک این که زن و شوهر باید یکدیگر را دوست بدارد و در نظام روایات دینیمون در برخی از قرآن هم می‌بینیم این را به‌عنوان یکی از اهداف و سلامت‌های زندگی مشترک بیان می‌کنند بالأخره زن و شوهر به یکدیگر محبت بکنند، محبوب یکدیگر باشند دوست‌داشتنی باشن ولی خب برخی موانع گاهی اوقات منجر به این میشه که انسان دوست‌داشتنی نباشه طرف مقابل این‌گونه که باید و شاید از این خوشش نیاد بله یکی از عوامل اون نقدهای مزمن نقدهای مکرر نقدهای آزاردهنده‌است که منجر میشه انسان از محبوبیت بیفته و این ما خیلی می‌بینیم در زندگی مشترک و شاید دلایلی هم داره شاید یکی از دلایلی که تو خانواده‌ها و نقدها آزاردهنده میشه اینه که مکالمات ما کوتاه شده وقتی مکالمه بین زن و شوهر کوتاه میشه نتیجه‌ش این میشه که تو این مدت زمان کوتاه ما مجبوریم معمولا اون اولویت‌ها را بگیم و دقیقا یکی از اولویت‌ها و رفتارهای آزاردهنده طرف مقابل که این شکل و شمایل نقد پیدا می‌کنه و میگه آقا هر وقت با من داری صحبت می‌کنی داری به من نقد می‌کند ادبیات ادبیات چکشی زمان کوتاه ولی اگر این زمانی بشه طولانی‌تر بشه اون لابلای نقد گم میشه لاتینی از نکاتی که ما می‌گیم امروز ضرورت داره در محیط خانواده‌ها شکل بگیره اینه که ما بخوایم فرصت‌هایی را برای گفتگو بگذاریم در زندگی‌های مشترکمون بشینیم حرفای همدیگه رو بشنویم گفتگوهای همدیگر بالأخره جهت‌دهی بکنیم درباره موضوعات مختلف با همدیگه سخنگ این ظرفی که این وجود داره و آمار هم وقتی ما نگاه می‌کنیم واقعا نگران‌کننده است و وقتی آمارهای در کشورمون بیان می‌کنند معمولا بین هفده تا بیست و سه دقیقه میگن ارتباط کلامی زوج‌های ایرانی به این مرز رسیده، نتیجش اینه که ما دائم یا باید به همدیگه امر و نهی بکنیم. به قولی خانمی بود می‌گفت که آقای تراشیون من هروقت با شوهرم صحبت می‌کنم داره شلوارش بالا می‌کشه داره میره. خب این دیگه در این فرصت فقط باید بهش بگه نون بخره گوش یادت نره یعنی دیگه چیز دیگه‌ای اتفاق میفته زمانی نیست بله وقتی مکالمه کوتاه میشه همین در حد ضرورت مجبوریم یه امر و نهی کنیم یا نقد کنیم یا خواسته‌هامون رو بگیم یا مثلا یه موقعی فکر منفی افکار منفی داریم اون‌ها رو بیان بکنیم برای همین دیگه باید یه مقداری امروز بالأخره در خانه تلاشی بشه که این میزان مکالمه طولانی بشه. چرا اسلام میگه قهر چیز بدی است بین زن و شوهر؟ و واقعا حقیقت اینه که هر یک نوع ضعف انسانی یعنی انسان‌هایی که نمی‌تونن حرفاشون رو بزنن نمی‌تونن خوب گفتگو بکنن نمی‌تونن نقاط مشترکی که درباره اون می‌تونن صحبت بکنن پیدا بکنن اینا رو به قهر میارن و ما وقتی نگاه می‌کنیم در آموزه‌های اسلامی بین زن و شوهر جایی توصیه به قهر نشده و حالا ممکنه یه آیه قرآن ما داریم در اون آیه تعبیر فهجروهن نه به معنای فقهروهن ناراحتی بکند در همین حد که گفتگو رو ببندیم و اتفاقا معمولا تو مشاوره‌ها اون چیزی که آدم بهش می‌رسه اینه که بدترین حالت در میان زوج‌ها اون زمانی که این گفتگو منقطع بشه حرف رو نزنیم ادامه پیدا بکنه نیمه همین قهر یعنی تو دیگه حق نداری با من حرف بزنی، این مشکل حل نمیشه مشکل حالا به تعبیر امروزی استندبای میشه یه حالت خواب و بیداری قرار می‌گیره کوچک‌ترین تلنگری این دوباره مارو بیدارمی‌کنه و مشکل در زندگی بزرگ‌تر از قبل یعنی همیشه زن و شوهر توی برزخی قرار دارند که متأسفانه گرایششون به این جدایی بیشتر میشه، چون صحبت نمی‌کنم با هم. مشکلاتی زندگی مشکلاتی در وجود داره زندگی مشترک ما حتی تو زندگی‌های اجتماعی موقع مقام معظم رهبری الدر دانشگاه‌ها می‌فرمودند از کرسی‌های آزاداندیشی قرار بدیم بله و واقعا تو دانشگاه‌ها انگار ترس هنوز وجود داره، که ما این صندلی‌ها برای دانشجویان عزیزمون قرار بدیم اجازه بدیم صحبت کنن اجازه بدید حرف بزنن ولو یه جاهای حتی بوی کفر بده این صحبت، ولی اولین مراحل برای شناخت یعنی تا اون حرف نزنه من نمی‌دونم زاویه نگاه اون چیه دقیقا به پاسخ بدم لذا نباید ترسید.