تلفیقی از عشق و ایثار

مرضیه عاطفی

از ازل در جامِ جانش داشت عشقِ لم‌یزل

قاسم‌بن‌المجتبی‌علیه‌السلام، فرمان‌پذیرِ بی‌بدل

متن بازوبند او تلفیقی از ایثار و عشق

شد رجزهای گوهربارش خودِ خیرالعمل

در مرامش حفظِ ناموس ارجحیت داشت و

شد برای اهل عالم، غیرتش ضرب‌المثل

سمبلِ از جان گذشتن بود و با اذن عمو

گفت بسم‌الله را و شد هماوردش اجل

با غضب ابرو گره می‌کرد و می‌چرخاند چشم

مثلِ بابایش حسن‌علیه‌السلام در صحنه جنگ جمل

سیزده‌ساله ست اما در مسیرِ رزم او

سخت جان دادند؛ بی تیر و سپر شیرانِ یل

یکه می‌تازید و افتادند فورا یک به یک

آن حرامی‌های باقی‌مانده از لات و هُبل

بسکه با شیرینیِ طعم شهادت شد عجین

از لبِ شمشیر او می‌ریخت در میدان، عسل

بد نظر خورد و تنش شد نیزه‌باران و نماند؛

محض لب‌های عمو یک جایِ سالم لااقل

رفت اما کاشکی می‌ماند تا جای پدر

چشم‌های عمه زینب‌سلام‌الله‌‌علیها را بگیرد رویِ تل!

*******

شب عاشورا

غروبی لخته‌لخته صبح را در خود به غارت برد

چه پیش آمد که تاریکی، کواکب را اسارت برد

بگو آن بی‌حیا از تو مگر غیر از کرامت دید

که هم انگشت و هم انگشترت را با جسارت برد

چه رزقی زرفروش پَست از بازار گرمت داشت

چقدر او گوشواره با خودش بهر تجارت برد

چه بايد گفت با طفلت اگر از سرخی‌ات پرسد؟

گرفت آيينه را خون يا كه رنگت را حرارت برد؟

سرت انشگشترت پیراهنت عمامه‌ات را آه…

یکی با فکر گندم دیگری حرص عمارت

از آن بالا که می‌بینی بگو طفلت کجا مانده‌ست

که آرام دل از زینب نگاه بی‌قرارت برد

به خون فریاد زد گر دین نداری باش آزاده

سپاه کوفه اما آبرو از این عبارت برد

غزل مصرع به مصرع واژه‌واژه قتلگاه توست

من آن هیچم، نگاهت بود، شعرم را زیارت برد

فاطمه معصومی

*********

مهیای خطر‌

پدر آرامش دنیا، پدر فرزند أعطینا

پدر خون خدا اما، پسر مجنون پسر لیلا

به کم قانع نبود اکبر، لبالب گشت از دلبر

به یکدیگر رسید آخر، لب رود و لب دریا

پسر دور از پدر می‌شد، مهیای خطر می‌شد

پدر هی پیرتر می‌شد، پسر می‌بُرد دلها را

در اين آشوب طوفانی، مسلمانان مسلمانی

مبادا اینکه قرآنی بیفتد زیر دست و پا

پسر زخمی، پدر افتاد، پسر در خون، پدر جان داد

پسر ناله، پدر فریاد، میان هلهله، غوغا

پسر از زخم آکنده، پسر هر سو پراکنده

پدر چون مرغ پرکنده،از این صحرا به آن صحرا

که دیده این‌چنین گیسو چنین زخمی شود پهلو؟

و خاک‌آلوده‌تر از او به غیر از چادر زهرا

حمیدرضا برقعی

***********

من پُر از آهم‌

پر از اشکم پر از شوقم پر از دردم پر از آهم

من امشب هیچ کس را غیر بابایم نمی‌خواهم

من آن گنجم که در ویرانه‌ای کردند مستورم

منم یاقوت سرخی که نگینِ خاتمِ شاهم

به آتش می‌کشم این شهر را با آه سوزانم

پدر جان سربلندت می‌کنم با عمر کوتاهم

تنت در بین گودال و سرت کنج تنور افتاد

بیا آغوش من ای یوسف افتاده در چاهم

کجا بودی که همراهت عمویم را نیاوردی

دلم می‌خواست برگردید بالای سرم با هم

به دستم سلسله دارم به پایم آبله دارم

بغل کن دخترت را خسته ام من، خسته از راهم

برای خود نمی نالم، به حال عمه می‌سوزم

اگر چه زخم دارم، درد را راندم زِ درگاهم

شبی از ناقه افتادم بماند که چه شد اما

دگر پاهای من بابا نمی‌آیند همراهم‌

مجتبی شکریان

*************

فرمانروای ملک خون‌

گویی فلق درخون نشسته بود آن روز

روزی که درجام شفق، گل کرد خورشید

بر ریگ داغ نینوا می‌سوخت جان‌ها

من درشگفتم چُون تحمل کرد خورشید

آن دم که مرگ از مستی‌اش پیمانه پیمود

با جام خون درساغرش مُل کرد خورشید

گویی عطش فرمانروای ملک خون بود

یا با عطش گویی تعامل کرد خورشید

ایا نمیشد پشت ابری محو میشد؟

میشد ولی گویی تغافل کرد خورشید

ان دم که بر زیر گلویی تیر می‌خورد

تیروکمان خویش را شل کرد خورشید

وقتی عمودی فرقِ ماهی می‌شکافید

او چُون نگه بر زلف و کاکل کرد خورشید؟

وقتی سری بالای نیزه پیش می‌رفت

بس ظلم‌ها بر روی چون گل کرد خورشید

ای کاش در آسمان می‌مرد و می‌افسرد

روزی که این غم را تحمل کرد خورشید

عبدالله دهستانی