وقتی حصار تنهایی‌ام شکسته شد
ماه‌منیر داستانپور
قسمت سوم
به‌سختی خودم را که تقریبا از ترس رو به سنکوب هستم؛ جمع‌وجور کرده و با پاهایی لرزان به سمت در می‌روم. چشمم به لبخند مادرانه مهین‌خانم می‌افتد، انگار قوت‌قلب می‌گیرم و آرامش به رگ و پی روحم سرازیر می‌شود. خدا را شکر که او را در این غربت دارم. از آشناهای قدیم مادرم است و اگر نبود انقدر مراعاتم را در پرداخت مخارج نمی‌کرد و شاید تا به حال با این اوضاع درب‌وداغان فکر و خیال، تبدیل به یک راسکولنیکوف شده بودم. البته که هر جنایتی، مکافات مخصوص به خودش را هم دارد و من شکر زیادی می‌خورم از حد مجاز پا آن‌ورتر گذاشته و برای خودم دردسر درست کنم.
ـ مادر خوبی؟
نمی‌دانم چطور جوابش را بدهم. اگر بگویم خوبم که دروغ گفته‌ام و اگر از حضور یک روح در خانه‌ام حرفی بزنم؛ بدون شک رأی به دیوانگی‌ام می‌دهد. پس سری به علامت مثبت تکان می‌دهم و سعی می‌کنم افکارش را از رنگ پریده‌ام منحرف کنم.
ـ دستتون درد نکنه بابت قرمه‌سبزی! من که همیشه شرمنده شمام!
ـ این چه حرفیه مادر؟ توام عین پسر خودمی! اومدم بهت بگم مادرت زنگ زد. میگه هرچی شماره‌تو گرفته، جواب ندادی؛ نگران شده. یه زنگ بهش بزن مادر!
خیالش را که از تماس با مادر راحت می‌کنم؛ از پله‌ها برمی‌گردد پایین! چقدر اصرار کردم با این پادردش از پله‌ها بالا نیاید و باز به‌خاطر من...
نگاهی به تلفن همراهم می‌اندازم که ده تماس از دست رفته را ثبت کرده! خودم نمی‌خواستم با مادر حرف بزنم. جسارتش را نداشتم که از آنچه اتفاق افتاده با او گفتگو کنم. تنها کسی که از همان اول حمایتم کرد و پشتم ایستاد تا به‌دنبال پرورش استعداد و رسیدن به آرزویم بروم مادر بود و حالا نمی‌دانم چطور از آنچه بر من گذشته برایش بگویم. همه خانواده از پدر و مادر، عمو و سارا را منتظر به ثمر رسیدن فیلم‌نامه‌ام گذاشته بودم و حالا بعد از رد شدنش؛ مجبورم فروشندگی کنم تا از پس خرج‌ومخارجم برآیم.
غمگین و افسرده، روی صندلی می‌نشینم که یک‌باره...
ـ کجایی عمو؟ اصلا تو باغ نیستیا! کشتیات غرق شده یا بارِ ابریشمتو دزدا غارت کردن؟
از دیدنش بدنم مورمور می‌شود. اما انگار تا حرف‌هایش را نشنوم؛ دست از سرم برنخواهد داشت.
ـ تو فکر و خیال خودم بودم. شما یه چیزی می‌خواستی بگی که اومدی اینجا دیگه! بگو، می‌شنوم.
ـ نه دیگه نشد! آره من یه چیزایی می‌خوام بهت بگم اما باید شیش‌دونگ حواست بهم باشه که درست بنویسیش. یه قلم کاغذ بردار، من میگم تو بنویس.
فعلا مجبورم حرف‌هایش را گوش کنم؛ تا راهش را بگیرد و برود. به هر حال پابرهنه وارد حصار تنهایی‌ام شده و افکارم را به هم ریخته! پس باید ببینم چه برای گفتن دارد. چه واقعی باشد که یعنی من هم‌صحبت یک روح شده‌ام؛ چه غیرواقعی باشد که یعنی به اختلال اسکیزوفرنی مبتلا هستم و خود از آن خبر ندارم.
ـ رو اعلامیه‌‌م دیدی نوشته بود همسری وفادار و مادری دلسوز! رو اعلامیه هیچ آدمی اصل ماجرا رو نمی‌نویسن. مثلا روی اعلامیه من باید می‌نوشتن: «زنی بدبخت که سال‌ها مصیبت را به‌خاطر همسر بودن و مادر شدنش تحمل کرد و دم بر نیاورد تا عاقبت، شوهرش او را به کشتن داد.»
جرقه‌ای ذهنم را روشن می‌کند. نکند ماجرا جنایی باشد!؟ اما انگار او خط فکرم را می‌خواند.
ـ نه پسرجون، پلیسیش نکن. شوهرم منو نکشته! ولی یه جورایی باعث مرگم شده! حالا گوش کن برات میگم. من و منصور پونزده سال با هم زندگی کردیم. اولا آدم خوبی بود. به قول قدیمیا سرش به راه بود و دلش به چاه! از بچگی پیش عموش خیاطی می‌کرد. کارشم خوب بود. اما وقتی عموش مُرد؛ ورثه کارگاهشو فروختن و دست منصور خالی موند. یه مدت پیش این و اون کار کرد تا آخر گفت این‌طوری فایده نداره. رفت با هزار جور قرض و بدهی یه کارگاه کوچیک زد که خودش بدوزه؛ مشتریای قدیمی عموش که عین همین آقا نادر شما فروشگاه لباس داشتن؛ جنساشو بفروشن. چند ماه اول اوضاع خوب بود و چرخ زندگی می‌چرخید. تا اینکه یهو جنس خارجی کاسبیشو تخته کرد. تو فروشگاه همین آقا نادر دیدی غیر از جنس ترکیه‌ای تازه اونم از نوع بنجلش چیز دیگه‌ای داشته باشه؟
حرفی برای گفتن نداشتم. راست می‌گفت؛ نادر خودش هم می‌دانست جنس‌های بنجل و بی‌کیفیت ترکیه‌ای را به مردم می‌فروشد و برای این شق‌القمر خیلی هم به خود افتخار می‌کرد. تازه مرا هم مثل یک طعمه بسته بود سر قلاب تا به خاطر دو شاهی شکل و شمائلی که داشتم مردم را به خرید اجناسش مجبور کند. بدتر از آن خود من بودم که همه‌چیز را می‌دانستم و برای گذران زندگی سکوت را بر اعتراض ترجیح داده بودم.
ـ منصور موند و یه کوه قرض و بدهی! خونه و زندگی و هرچی داشتیم فروخت تا زندان نیوفته! ولی وقتی دستش از مال دنیا خالی شد؛ انگار دلشم خالی شده باشه؛ امیدش به زندگی هیچ‌وپوچ شد. برای اینکه بتونیم اون خونه رو اجاره کنیم برامون گلریزون گرفتن! میگن پول چرک کف دست، اگه هست برای هیچ‌کس آرزو نمی‌کنم دستش از این چرک پاک بشه! مرد وقتی پول نداره، کار نداره، دیگه عزتم نداره! عزتش که بره، غیرتشم میره! منصور که نشست کنج خونه و کم‌کم گرفتار مواد شد. من به جاش رفتم پی یه لقمه نون! وقتی تو این شهر دانشگاه رفته‌ها بیکارن، کی به من که به زور یه دیپلم گرفته بودم کار می‌داد؟ کارم شده بود بشوروبسابِ خونه زندگی مردم! خیالم راحت بود نه بچه‌هام چیزی از این ماجرا فهمیدن، نه در و همسایه! می‌خواستم منصورو ببرم کمپ ترک کنه. می‌خواستم دوباره زندگیمو روبه‌راه کنم. حتی نمی‌ذاشتم از خونه بره بیرون، نمی‌خواستم همسایه‌ها وضعشو که هر روز بدتر می‌شد ببینن. تا اینکه یه روز وقتی برای خرید موادش رفته بودم پارک، مأمورا از راه رسیدن و اون ساقی از خدا بی‌خبر که خیال می‌کرد گیر افتادنش تقصیر منه؛ یه مشت حواله صورتم کرد که خورد تو دماغم. حالم خوش نبود. دنیا رو سرم می‌چرخید. باید تا پلیسا نیومده بودن سراغم در می‌رفتم. رفتم تو خیابون که یهو اون ماشین و راننده حواس‌پرتش فرستادم اون دنیا!
چقدر ساده زندگی یک آدم تمام شده بود. فقط به‌اندازه حرکت دادن چند مهره شطرنج! کاش مردم گول امثال نادرخان را نمی‌خوردند. دلم می‌خواست این حرف‌ها را رودررویش بگویم تا بفهمد درکش می‌کنم؛ شاید روحش کمی‌آرام گیرد؛ اما تا سر برگرداندم، دیدم نیست که نیست. رفته بود، هم از این دنیا و هم از خانه کوچک و محقر من! رفته بود و بچه‌هایش را با یک پدر معتاد و منزوی تنها گذاشته بود. دلم می‌خواست بدانم تکلیفشان چه شده و چه بر سرشان آمده اما نه آدرسی از خانه جدیدشان داشتم و نه توجیهی برای پیگیری عاقبتشان! ترجیح دادم هرچه از او شنیدم؛ همان طور که خواسته بنویسم.
شب همان جا پشت کامپیوتر به خواب می‌روم و صبح با گردن‌درد و بدن کوفته چشم باز می‌کنم. ساعت از زمانی که از دست داده‌ام و فرصت کوتاهی که برای رساندن خود به محل کارم دارم؛ خبر می‌دهم. تصمیم گرفته‌ام ماجرای زن بیچاره را برای صوری‌خانم تعریف کنم. او در نیمی‌از فروشگاه سهیم است و شاید بتواند نظر نادرخان را برای وارد کردن جنس خارجی تغییر دهد.
کمی دیرتر از حد معمول به فروشگاه می‌رسم. صوری‌خانم با اخمی ساختگی که یک پایش لبخند است؛ دیر آمدنم را تذکر می‌دهد. معلوم است که نادرخان امروز نیامده! صوری‌خانم از میهمانی شب گذشته می‌گوید و اینکه پیرمرد زیادی پرخوری کرده و امروز به‌جای اینکه مثل همیشه پشت پیش‌خوان لم دهد؛ مجبور شده در تختخواب بماند!
فرصت خوبی پیدا کرده‌ام تا از داستان غم‌انگیز زن برایش بگویم؛ مصلحت اجازه نمی‌دهد کل حقیقت را بازگو کنم؛ فقط همین که بداند کنجکاو بودم و همه این حرف‌ها را از کسی شنیدم کافیست. اول اشک به چشمش می‌آید اما دست‌آخر خودش را این‌طور توجیح می‌کند که شوهرش، یعنی همین نادرخان خودمان آدم پول‌پرستیست و حالا که اقبال مردم را به اجناس خارجی دیده راضی نمی‌شود این فرصت را برای پول درآوردن از دست بدهد. بعد هم همه‌چیز را به گردن مسئولین فرهنگی کشور می‌اندازد که اگر برای مردم فرهنگ‌سازی کرده بودند؛ هیچ‌کس به اجناس خارجی جذب نمی‌شد!
شب دست‌ازپادرازتر به خانه باز می‌گردم. به خانه‌ای که هیچ‌کس در آن منتظر من نیست. اما انگار امشب هم میهمان دارم. یک میهمان جدید که هیچ‌وقت ندیدمش! کم‌کم دارم به عقل خودم شک می‌کنم. یا دیوانه شده‌ام یا در این خانه چیزی هست که ارواح را جذب می‌کند.