مردی که کمک می‌خواست

حسنی احمدی

در دلش غوغایی به پاست می‌خواهد خود را به حبیبم برساند، مشکلاتی مالی چنان او و خانواده‌اش را آزرده که دیگر هیچ‌کدام تاب و تحمل ندارند، می‌خواهد از محمد کمک مالی بخواهد شاید بتواند برای فرزندانش غذایی تهیه کند. از فکر که بیرون می‌آید خود را در محضر رسول ما می‌بیند. مؤدب نشسته است می‌خواهد کلام خود را آغاز کند که محمد با لبخندی مهربان می‌گوید: «هر کس از ما کمک بخواهد ما به او کمک می‌کنیم ولی اگر کسی بی نیازی بورزد و دست حاجت پیش مخلوقی دراز نکند خدا او را بی نیاز می‌کند.» آن روز مرد بی آن که چیزی بگوید بر می‌خیزد و به خانه می‌رود ولی فقر چنان گلوی مرد را می‌فشارد که باز تصمیم می‌گیرد خود را به حبیبم برساند و از او کمک بخواهد ولی این بار هم همان جملات از لبان محمد خارج می‌شود: «هر کس از ما کمک بخواهد ما به او کمک می‌کنیم ولی اگر کسی بی نیازی بورزد و دست حاجت پیش مخلوقی دراز نکند خدا او را بی نیاز می‌کند.» این بار هم بر می‌خیزد و به خانه می‌رود. ولی این فقر است که دوباره او را راهی مجلس محمد می‌کند. در گوشه‌ای می‌نشیند...