مقصد یکی است

حسنی احمدی

روز عرفه بود، مسروق وارد خانه حسین‌بن‌علی شد و در گوشه‌ای نشست. حسین به همراه یارانش در حال درس و بحث بود. مسروق نگاهی به اطراف کرد قدهای شربت آماده شده بود و معلوم بود که قرار است برای افطار از آن‌ها استفاده شود. مسروق اندکی نشست و بعد سؤالی را که مدت‌ها بود ذهنش را مشغول کرده بود از نواده رسول مهربانم پرسید و زمانی که پاسخش را گرفت از خانه حسین خارج شد. همان طور که در کوچه قدم می‌زد چشمش به درب خانه حسن‌بن‌علی افتاد که باز بود و هرکس می‌خواست وارد می‌شد. او هم راهی خانه حسن شد. وارد که شد چشمانش به سفره میان منزل افتاد که مملو بود از غذا و میوه و هرکس که وارد می‌شد چیزی می‌خورد. مسروق دوباره گوشه‌ای را انتخاب کرد و نشست. لحظاتی نگذشت که کریم خاندان محمد وارد شد مسروق را که دید با او گرم گرفت و پرسید: ای مسروق چرا چیزی نمی‌خوری؟ مسروق گفت: مولای من امروز روزه هستم ولی می‌خواهم چیزی از شما بپرسم. حسن به گرمی دستی بر شانه مسروق گذاشت و با مهربانی جواب داد: هر سؤالی داری بپرس؟ مسروق سرش را پایین انداخت و پرسید: به خدا پناه می‌برم از این اختلافی که در کار شما و برادرتان تصور کنم ولی در خانه حسین‌بن‌علی دیدم که با یاران منتظر وقت افطارند و در خانه شما سفره پهن است و همه می‌خوردند.

لبخندی چهره زیبای حسن را پوشاند جلوتر آمد و مسروق را در آغوش کشید و گفت: نمی‌دانی که مقصد یکی است؟ ما همه امت را با هم می‌نگریم و نه دسته دسته را، و اگر از یک راه باریک برویم همه نمی‌توانند از آن بگذرند. من امروز روزه نیستم تا کسانی که نمی‌تواند روزه باشند پراکنده نباشند و برادرم روزه‌دار است تا روزه‌داران پراکنده نباشند.

مسروق که جواب سؤالش را شنیده بود آرام گرفت.

منبع: سفینه، جلد 1، صفحه 284