پسرعمو در مقابل پسرعمو

زهرا زارعی

قسمت دوم

این داستان براساس یک ماجرای واقعی نوشته شده البته خیال نویسنده در پردازش آن دخیل بوده است.

سرجون کنار میز یوحنا ایستاده اما او متوجه حضورش نمی‌‌شود.

آه یوحنا بلند می‌‌شود:

ـ آخر این کار سخت را...

و سرش را روی میز می‌‌گذارد.

سرجون پای میز می‌‌ایستد و دست بین موهای پسرش می‌‌برد. یوحنا سر از روی میز بلند می‌‌کند و در چشم‌‌های خسته پدر نگاه می‌‌کند. سرجون نامه‌‌ بسته‌شده‌‌ای به دستش می‌‌دهد.

ـ شبیه این هم باشد کافی است. مواظب خودت باش پسرم. نگران خرجش هم نباش. فقط امین وکار درست باشد.

و از جلوی یوحنا رد می‌‌شود تا به کاخ برود.

یوحنا نامه‌‌ای که پدر داده را باز می‌‌کند. خط پدر است و در آخر نامه مهر معاویه خورده است. نامه را می‌‌پیچد و روی میز می‌‌اندازد. نگاهش می‌‌افتند به کتاب قرآن باز مانده روی میزش. سریع کتاب را می‌‌بندد و لباسش را تعویض می‌‌کند و از کاخ بیرون می‌‌زند. راسته‌‌ بازار را گرفته و با سرعت زیادی می‌‌رود. به هرکسی می‌‌رسد انقدر عجله دارد که شانه به شانه رد می‌‌شود و به عقب برنمی‌‌گردد. روبروی در چوبی ایستاده است اما شک می‌‌کند که درست آمده یا نه چند حجره کناری را نگاه می‌‌کند. درست است اما در چوبی بسته است. وارد حجره کناری می‌‌شود.

ـ سلام پدر جان. از صاحب حجره کناریتان خبری دارین؟ امروز سر کارش نیامده؟ پیر مرد از گرمای نای صحبت کردن هم ندارد.

ـ من ندیدمش جوان...

یوحنا از آرام حرف زدن پیرمرد کلافه شده تشکری می‌‌کند و از حجره بیرون می‌‌آید.

ـ هرطور شده باید پیدایش کنم اما آخر...

لبه پله‌‌ حجره می‌‌نشیند. پیرمردی مقابل یوحنا می‌‌ایستد و کوله‌بارش را کنار او می‌‌گذارد. یوحنا لحظه‌‌ای از دیدن پیرمرد ژنده‌پوش ناراحت می‌‌شود و از جلوی حجره بلند می‌‌شود اما پیرمرد انگار اصلا یوحنا را ندیده جای او روی سکوی جلوی حجره می‌‌نشیند. هنوز نفسی تازه نکرده دستان پیر وچروکیده‌‌اش را بلند می‌‌کند:

ـ خدا یا تو به همه رحم کن. این عزیز ما را هم به سلامت دارش.

یوحنا نگاهی به پیرمرد می‌‌اندازد که در کیسه‌‌اش را باز کرده و صدای چرق‌وچروق تکه‌‌های آهنی را بلند کرده است. یوحنا با اکراه جلو می‌‌رود و کنارش می‌‌ایستد. داخل کیسه چرک‌مرده پر است از قفل و کلید و تکه‌‌های آهن. پیرمرد انگار از گوشه چشم عبای یوحنا را دیده باشد سر بلند می‌‌کند و به یوحنا نگاه می‌‌کند.

ـ جوان این قفل را از من بخر. بگذار نانی برای امشبم داشته باشم.

یوحنا نگاهی به قفل و دستان لرزان پیرمرد می‌‌کند. سکه‌‌ای از زیر شال کمرش در می‌‌آورد و بدون اینکه دستش به دست پیرمرد بخورد آن را روی قفل می‌‌گذارد.

ـ قفل هم برای خودت پدر.

و از جلوی او رد می‌‌شود.

ـ کار مهمی با حمزه داری؟

یوحنا لحظه‌‌ای می‌‌ایستد و به سمت پیرمرد برمی‌‌گردد.

ـ شاید نمازشب داخل مسجد پیدایش کنی.

دست روی زانوان لاغرش می‌‌گذارد و بلند می‌‌شود.

ـ دو روزی می‌‌شود در حجره را باز نکرده. خدا روزی‌رسان است.

یوحنا نگاهش به ساق پای پیرمرد است که داخل نعلین پوسیده تلوتلو می‌‌خورد. نمی‌‌داند از کجا حمزه را پیدا کند. مسجد رفتن هم برایش مسئله‌‌ای است اما فرصتی ندارد.

در دل به خودش و حمزه ناسزا می‌‌گوید و با تاریکی شب راهی مسجد می‌‌شود. داخل کوچه کنار مسجد منتظر می‌‌ماند شاید از او خبری شود. کسی یوحنا را نمی‌‌بیند اما او می‌‌تواند همه را زیر نظر داشته باشد. چشم‌‌هایش را تیز کرده تا در تاریک و روشنی کوچه بتواند حمزه را از بقیه تشخیص دهد. عبایش را جمع می‌‌کند و روی زانو می‌‌نشیند تا سایه‌‌ زیادی از خودش درست نکند. می‌‌خواهد تا اتمام نماز صبر کند؛ شاید توانست او را پیدا کند که ناگهان دستی از پشت روی شانه‌‌اش می‌‌نشیند و او را از جا می‌‌کند. برای لحظه‌‌ای چشم‌‌هایش در تاریکی چیزی نمی‌‌بیند.

ـ پسر سرجون ابن منصور رومی جلوی مسجد مسلمانان چه می‌‌خواهد؟

مرد مچ دست یوحنا را در دست گرفته و صدای زخمتی دارد.

یوحنا مانده از ترس چه بگوید که کسی با صدای بلند می‌‌خندد. حمزه از پشت رفیقش را کنار می‌‌زند و جلوی یوحنا می‌‌ایستد.

ـ ها! چه شده یوحنا؟ چرا جوابش را ندادی؟

و محکم او را در آغوش می‌‌کشد تا ترسش کم شود.

یوحنا برای لحظه‌‌ای خودش را در آغوش حمزه گم می‌‌کند.

حمزه محکم به کمرش می‌‌زند

ـ دلت برای من تنگ شده بود یا بحث‌‌های بی‌‌پایان‌‌مان یوحنا

یوحنا نزدیک حمزه می‌‌ایستد و در گوشش می‌‌گوید:

ـ کار واجبی دارم که فقط از دست تو بر می‌‌آید.

حمزه نگاهی به برق چشم‌‌های یوحنا می‌‌کند و با دست اشاره می‌‌کند که همراهش برود. از جلوی مسجد که رد می‌‌شوند یوحنا نفس عمیقی می‌‌کشد حمزه نگاهی به او می‌‌کند و می‌‌گوید:

ـ باید کار واجبی باشد که تا اینجا به‌دنبالم آمده‌‌ای.

یوحنا سری تکان می‌‌دهد و آرام می‌‌گوید:

ـ آخر به آن آهن‌پاره‌‌هایی که درست می‌‌کردی نیازمند شدم. مهری می‌‌خواهم برایم بسازی اما... نگاهی به صورت حمزه می‌‌کند...

حمزه می‌‌ایستد. همراه حمزه با او خداحافظی می‌‌کند و همراه اسبش می‌‌رود.

یوحنا نگاهی به در چوبی قدیمی می‌‌اندازد و نگاهی به حمزه. تازه متوجه گرد‌وغبار روی صورت حمزه می‌‌شود. با دست بازویش را می‌‌گیرد:

ـ انگار مسافر بوده‌‌ای رفیق. خسته به نظر می‌‌رسی اما...

حمزه لبخندی می‌‌زند

ـ ما همه مسافریم یوحنا...

حمزه در چوبی را باز می‌‌کند و عقب می‌‌ایستد تا یوحنا وارد شود.

یوحنا در تاریکی شب نگاهی به چشم‌‌های حمزه می‌‌کند. نمی‌‌داند از این اعتماد سربلند بیرون می‌‌آید یا نه. وارد حیاط خانه می‌‌شود اما جلوتر نمی‌‌رود.

ـ برادر کاری که برایت دارم را تا فردا صبح زود می‌‌خواهم.

حمزه کوله‌بارش را کنار حیاط می‌‌گذارد و اشاره می‌‌کند که یوحنا وارد اتاق شود.

ـ نه برادر تا همین جا کافی است.

جلو می‌آید و دست‌‌های حمزه را می‌‌گیرد

ـ نپرس برای چه می‌‌خواهی؛ فکر کن بعد از ساخت آن هیچ کاری انجام نداده‌‌ای.

یوحنا نامه را از زیر عبایش بیرون می‌‌آورد و میان دست‌‌های گرم حمزه می‌‌گذارد.

ـ خود من هم نمی‌دانم برای چه چیزی است. فقط مسئول ساخت آن شده‌‌ام.

حمزه می‌‌خواهد نامه را باز کند که یوحنا مانعش می‌‌شود.

ـ می‌دانم از سفر برگشته‌‌ای و خسته‌‌ای ولی باور کن زمان زیادی ندارم. قول می‌‌دهی که تا فردا آماده‌‌اش کرده باشی؟

یوحنا کیسه سکه‌‌های مخفی شده در پرچین شالش را در آورد و روی نامه گذاشت.

ـ این نصف اجرت ساختش است. مابقی درهنگام گرفتن مهر...

حمزه به کیسه پر سکه و نامه نگاه می‌‌کند. دست یوحنا را می‌‌گیرد و می‌‌فشارد.

ـ صبح در حجره منتظرت هستم. من هم خبرهایی دارم. حکم قبلی را هم پیدا کردم. زود بیا که بحث مفصلی داریم.

یوحنا دست حمزه را می‌‌فشارد و به سمت در می‌‌رود.

مسیر برگشت به کاخ را فقط به این فکر می‌‌کند که آیا حمزه به قولی که داده عمل می‌‌کند یا نه. از خرابه های پشت کاخ وارد اتاق شده و خود را روی تخت می‌‌اندازد. غلام برایش جامی پر کرده و کنار تخت می‌‌گذارد. تا می‌خواهد از او دور شود صدایش می‌‌زند.

ـ برایم آب بیاور. امشب تا صبح باید بیدار باشم.

صدای دست زدن کسی او را متوجه در اتاق می‌‌کند. یوحنا با دیدن پدر با ته توانی که برایش مانده از روی تخت بلند می‌‌شود که پدر اجازه راحتی به او می‌‌دهد.

ـ می‌‌بینم که پسرم شیر امشب برگشته به خانه‌‌اش. آماده شد؟

یوحنا سری تکان می‌‌دهد.

ـ فردا صبح پدر. صبح آماده ست.

سرجون سری تکان می‌‌دهد و نگاهی به جام می‌‌اندازد.

ـ چرا آب خواستی؟ امشب را تا صبح استراحت کن.

یوحنا به جام خیره می‌‌شود.

ـ امشب بخش مهمی از نصب شناسی را دارم. دوباره رسیده‌‌ام به خانواده و تبار علی‌ابن‌ابی‌طالب. حیف است که آن‌‌ها را خوب نشناسم. از میانشان باید کسانی را پیدا کرد که شبیه آنان نباشد. سرجون برای لحظه‌‌ای عصبانی می‌‌شود اما خودش را کنترل می‌‌کند.

ـ اشتباه می‌‌کنی پسر، از این خانواده حتی عقیل که برادرش هم باشد خوب است چه برسد به نصب‌‌های اصلی‌‌شان.

یوحنا لحظه‌‌ای خیره می‌‌شود به پدر.

ـ عقیل! پدر شما گفتید عقیل؟ همین که کوفه...

ـ هیـــــــس، چخبرت است؟ آهسته‌تر. چرا داد می‌‌زنی پسرم؟!

یوحنا دستی به صورتش می‌‌کشد تا گرمای آن را پس بزند. خیره به جام شده و بعد ازچند دقیقه سکوتش را می‌‌شکند.

ـ آخر من گفتم این عقیل چقدر آشنا است. آخر به کجا رسید این مرد؟

سرجون از تخت پایین می‌آید و عبایش را از تن در می‌‌آورد.

ـ فردا که مهر را به دستم برسانی کارش تمام است.

یوحنا به پدر خیره شده است.

ـ یعنی حکم دستگیری‌‌اش را می‌‌خواهید...

سرجون نمی‌‌گذارد حرفش تمام شود.

ـ نه. آن مهر برای انتصاب والی کوفه است. مابقی کارها را خودش بلد است

و خنده‌‌ بامعنایی می‌‌کند. یوحنا به صورت پدر خیره شده. چقدر چین‌وچروک‌‌های روی صورتش بعد از معاویه بیشتر شده است. انگار یزید از او خیلی سخت کار می‌‌کشد. سرجون دوباره روی تخت می‌‌نشیند.

ـ خیلی کارهاست که باید یادت بدهم پسرم، آخر بعد از من...

یوحنا سریع به سمت پدر برمی‌‌گردد.

ـ این حرف‌‌ها چیست پدر؟

سرجون ادامه می‌‌دهد

ـ بعضی کارها را باید بسپاری به افرادش. فکر می‌‌کنی برای چه گفته‌‌ام نصب‌شناسی را خوب یاد بگیر. همین که شخص مناسب هر کاری را بشناسی بس است. نیم بیشتر راه را رفته‌‌ای بی‌آنکه در آن دستی داشته باشی...

سرجون سرش را نزدیک گوش یوحنا می‌‌برد.

ـ بماند اینکه چرا از تو خواستم مهر را آماده کنی که به فکر آینده‌‌ات هستم. ولی شخص مورد نظرم باید با مهر معاویه برای یزید تأیید می‌‌شد.

یوحنا سرش را پایین انداخته و سراپا گوش شده برای حرف‌‌های پدر.

ـ این فرد، شخص دوری نیست نسبت به یزید اما من یزید را بهتر می‌‌شناسم. باید کسی را انتخاب می‌‌کردم. که بتواند جلوی مسلم و پسر عمویش بایستد.

یوحنا سریع میرود سراغ یاد گرفته‌‌هایش که پسرعموی مسلم‌ابن‌عقیل چه کسی است اما سرجون باز ادامه می‌‌دهد.

ـ کسی که برای این حکومت خطرآفرین است و می‌خواهد ما را از ریشه و بن بزند. او یک شورشی به تمام معنا است پسر. درست است به ظاهر و نصب نوه پیامبر همین امت و مسلمانان است اما اسلامی که یزید دارد با آن‌ها فرق می‌‌کند...