وقتی حصار تنهاییم شکسته شد
ماه‌منیر داستان‌پور
قسمت دوم
صدا در گلویم خشکیده! خودم را تا آنجا که می‌توانم عقب می‌کشم و به دیوار پشت سرم می‌فشارم. نمی‌فهمم یک مرده چکار ممکن است در خانه من داشته باشد! از فکر آنچه حتی جرأت اعترافش را ندارم؛ عرق سرد می‌کنم و به سختی سعی می‌کنم حرف بزنم.
ـ تو... تو...
زن که انگار کلافه شده، گره همان روسری که در عکس به سر داشت را زیر گلویش سفت می‌کند.
ـ من چی؟ هاااا؟ من چی؟ چرا لالمونی گرفتی؟ داری جون به لب میشی پسرجون؟ آره، اونکه سر زبونته و نمی‌تونی بگیش درسته. من مُردم! اعلامیه رو که دیدی، الآن چهل و شیش روزه که ریق رحمتو سر کشیدم و فاتحهههه!
از شنیدن حرف‌ها و صدای خش‌دار و سردی که از گلویش بیرون می‌آید تا مغز استخوانم یخ می‌زند. یکباره دنیا پیش چشمم سیاه می‌شود و احساس می‌کنم صدای زن که پشت سر هم اسمم را به زبان می‌آورد؛ دور و دورتر می‌شود.
تابش آفتاب که از بین مژه‌هایم عبور کرده و خواب را به چشم‌های خسته‌ام حرام می‌کند؛ از روی تخت بلند می‌شوم و سر جایم می‌نشینم. هنوز دو ساعتی تا رسیدن به مغازه فرصت دارم و این یعنی می‌توانم با خیال راحت صبحانه بخورم. یکدفعه آنچه دیشب بر من گذشته را به یاد می‌آورم. عجب کابوس ترسناک و عذاب‌دهنده‌ای! خدا را برای اینکه هیچ چیزش واقعیت نبوده، شکر می‌کنم. اصلا شاید تأثیر فیلمهایی بوده که گاهی از سر بی‌حوصلگی می‌بینم. باید بررسی ژانر وحشت را کنار بگذارم و به همان درام بپردازم که دیگر دچار این قبیل کابوس‌ها نشوم.
آخرین لقمه نان بربری را کف ماهیتابه می‌کشم تا از نیمرو و کره‌ای که تا همین چند لحظه پیش در آن به چشم می‌خورد؛ اثری باقی نماند. شاید اصلا همین گرسنگی عقلم را زایل کرده بود که شب گذشته کارخانه اراجیف بافی در مغزم فعال شد و خواب را برایم زهر کرد.
نمی‌خواهم دیگر به آن زن ناشناس و اعلامیهاش که ممکن است هنوز روی دیوار کنار مغازه باشد؛ فکر کنم. باید هرچه سریعتر لباس بپوشم و راهی شوم. تا پیدا کردن ایده‌ای جدید که بتوانم برایش یک مشتری درست و حسابی بیابم؛ فقط باید به کار در فروشگاه لباس برسم و به ذهنم که تمام سال گذشته درگیر داستان‌پردازی بوده؛ استراحت دهم. البته اگر بتوانم!
گوشیم را برمی‌دارم و نگاهی به پیامرسان‌هایم می‌اندازم. پیشنهاد بازی در یک تئاتر خیابانی، چند پیام عاشقانه از سارا و اینکه طبق معمول گله کرده چرا گوشیم را جواب نمی‌دهم. اولتیماتومی از پدر که گفته باید زودتر تکلیف دختر برادرش را معلوم کنم و مراسم عروسی را راه بیاندازم و در نهایت دعوت به کوه نوردی صبح جمعه از سوی یکی از دوستانم!
دستبند حدیدم را دور مچم می‌بندم و برای آخرین بار خود را در آیینه برانداز می‌کنم. به خودم می‌قبولانم که امروز حتما روز بهتری خواهد بود. بعد در حالی که کلید را در قفل می‌چرخانم؛ با شماره سارا تماس می‌گیرم.
ـ سلام
از صدای گرفته و اینکه حالم را نمی‌پرسد؛ می‌فهمم حسابی پکر و ناراحت است. حق هم دارد. چند وقتیست بیشتر حواسم به کار خودم بوده و او را از دایره دغدغه‌هایم به کلی بیرون کرده‌ام. انگار نه انگار که او مهم‌ترین بخش زندگی من را بوجود آورده است.
ـ سلام به خانم بداخلاق
ـ آره دیگه! من بداخلاقم! آخه من به تو زنگ نمی‌زنم. من برات گذاشتم طاقچه بالا!
از اینکه با یک کلمه توانسته‌ام نطقش را باز کنم؛ خنده‌ام می‌گیرد. اما انقدر دوستش دارم که دلم نمی‌خواهد با بیان مشکلاتم آشفته‌اش کنم و به همین خاطر نمی‌گویم تمام زحمت یکسالم به باد رفته و مجبور شدم به جای پشت صحنه‌ی یک فیلم سینمایی، روزهایم را در یک فروشگاه لباس شب کنم. دوست ندارم بداند کوهی که قرار بوده پشتش به او گرم باشد؛ یک تپه ماهور از آب درآمده!
ـ وسط این همه تهمت و افترا، یه نفسیم بکش دخترعمو!
می‌دانم از اینکه دخترعمو خطابش کنم بدش می‌آید و او می‌داند من چقدر سر به سر گذاشتنش را دوست دارم که یکدفعه لحنش تغییر می‌کند و معلوم می‌شود لبخند به لب آورده!
ـ خب حق دارم نگرانت بشم دیگه! حق ندارم؟ من که نمی‌دونم اونجا تو داری چیکار می‌کنی!
چه می‌کنم جز دست و پنجه نرم کردن با معضل گرانی و بی‌پولی و اجاره خانه؟ شاید بهتر باشد دستش را بگیرم و با خودم به این یک قربیل جای کرایه‌ای بیاورمش تا بفهمد یک من ماست چقدر کره دارد و انقدر برای ازدواج با آدم یک لاقبایی مثل من عجله نداشته باشد. اما طبق معمول نازش را می‌کشم و بعد از اینکه عصبانیتش از بین رفت با او خداحافظی می‌کنم. دیگر به مقابل فروشگاه رسیده‌ام و زودتر از هرچیز چشمم به اعلامیه افتاده! درگذشت همسری وفادار و مادری دلسوز! ناهید کاشفی! زنی که چهل و چند روز از مرگش گذشته! همان طور که خودش دیشب می‌گفت. واقعیت بود یا کابوس را نمی‌دانم ولی به هر حال قلب من دیشب داشت از ترس دیدن او از کار می‌ایستاد.
نادرخان زودتر آمده و پشت پیش‌خوان نشسته!
ـ سلام شاه پسر! چطوری امیر جان؟
ـ سلام، به مرحمت شما! شما خوبی؟ صوری خانوم نیومده هنوز؟
ـ صوری رفته بازار! یه بار جدید قراره برامون بیاد. دست بجنبون یه آمار بگیر ببین از هر مدل چندتاش تک سایز شده بذار تو رگال دم در که هرکی اومد، اول اونا رو ببینه؛ زودتر ردشون کنیم.
دلم می‌خواهد راجع به آن زن بپرسم ولی باید اول به قول نادرخان دست بجنبانم و کارم را پیش ببرم. با یک نگاه لباس‌های تک سایز را جدا می‌کنم و در حین انتقالش به رگال تک سایزها شروع می‌کنم به حرف‌زدن!
ـ نادرخان شما این خانومه که اعلامیهاش رو زدن به دیوار می‌شناسی؟
ـ اِی، یه کمی! یکی دو سالی میشه اومدن تو این محل، اما زیاد نمی‌اومد دم مغازه ما! به نظرم وسعش نمی‌رسید. وگرنه کیه که این همه رنگ و تنوع رو ببینه و چشمشو ببنده!
نمی‌توانم روی حرف‌هایش حساب کنم. زیادی جانب دارانه است. شاید سلیقه‌اش با این لباس‌های وارداتی جور نبوده و یا شاید دلش می‌خواسته از پوشاک وطنی استفاده کند. از طرفی ممکن است خودش خیاط بوده و جور دوختن لباس‌های خانواده‌اش را می‌کشیده که در این صورت بعید بوده راهش به این مغازه بیوفتد!
دلم می‌خواهد بیشتر درباره‌اش بدانم اما تا صوری‌خانم برنگردد چیزی دستگیرم نمی‌شود. خودم را به کار مشغول می‌کنم و عصر از صوری‌خانم درباره‌اش می‌پرسم.
ـ زیاد که نمی‌شناختمش! ولی از همسایه‌ها شنیدم تصادف کرده! یه مدت تو این کوچه بغلی اجاره‌نشین بودن!
ـ بودن؟ یعنی دیگه نیستن؟
ـ نه دیگه! اون که رفت اون دنیا، شوهر بدبختشم بعد چهله، بچه‌ها رو برداشت و از این محل رفتن. حقشم بخوای دیگه اینجا موندن براشون سخت بود! گرچه مرد جماعت زود یادش میره! لابد تا سر سال نرسیده به بهانه‌ی بی مادری پسراش ازدواج می‌کنه و خلاص! من شوهره رو یه بار بیشتر ندیدم؛ ولی به نظرم اومد معتاد باشه! ولش کن بابا! ما چیکار داریم به کار مردم؟
در راه بازگشت به خانه، دنیایی از کلمات در مغزم پس سر هم ردیف می‌شوند و برای خودشان داستان می‌سازند. انگار متریال خوبی هم نصیبشان شده! ماجرای مرموز زنی که در یک تصادف رانندگی کشته شده! اصلاً شاید خودش هم مثل شوهرش معتاد شده بوده!!!
قاشق دیگری از قرمه‌سبزی خوشمزه‌ای که مهین‌خانم صاحب خانه‌ی مهربانم، برایم آورده را به دهان می‌گذارم و شروع می‌کنم به تایپ اولین اطلاعاتی که از زن بیچاره به دست آورده‌ام. فرضیه‌ی اعتیاد زن در اثر همنشینی با شوهرش را هایلایت می‌کنم تا سر فرصت به آن بپردازم. یکباره دستی لاغر و استخوانی روی کیبورد دستگاهم کوبیده می‌شود و زن اینبار سرم داد می‌کشد.
ـ اینایی که داری می‌نویسی همش یه مشت چرندیاته!
از دیدار دوباره‌اش لرز به تنم می‌افتد. اینبار تا قبل از آنکه دوباره بیهوش شوم خودم را نیشگون می‌گیرم. باید بفهمم کابوس است یا واقعیت! اما نه، انگار همه چیز حقیقت دارد.
ـ به جون عزیزت دوباره از حال بری، تمام امواتتو میارم جلوی چشمت!
ـ آخه... تو که...
ـ تو ولایت شما کسی تا حالا روح ندیده؟! لابد یه مرگیم هست که هی میام اینجا! اصلا فهمیدم نویسنده‌ای می‌خوام داستان زندگیمو بنویسی! اونجوری که واقعا بوده، نه اون‌طوری که از این و اون شنیدی!
صدای ضربه‌هایی که مهین‌خانم به در می‌زند را می‌شنوم و بیشتر دست و پایم را گم می‌کنم. کافیست این زن را در خانه‌ام ببیند تا هزار فکر و خیال نابجا درباره‌ام در ذهن بپروراند. اما تا می‌آیم که از او بخواهم خودش را جایی مخفی کند؛ متوجه می‌شوم ناپدید شده! اینجاست که ترس به جانم می‌افتد که نکند دیوانه شده باشم!
ادامه دارد...