زیان او را کوتاه کن
حسنی احمدی
عباس‌بن‌مرداس خشمگین بود باورش نمی شد که پیامبر خدا این گونه با او رفتار کند. فکر می کرد این عین بی‌عدالتی است که از غنائم به دست آمده به دیگر سران قبائل که تازه مسلمان شده بودند صد شتر داده شود و به او که یکی از سران شهر مکه بود چهل شتر. خشم عقل او را ذائل کرده بود و بر علیه پیامبر مهربان ما شعری سروده بود و در میان مردم آن را با صدای بلند می خواند. اصحاب از شنیدن اشعار او بسیار خشمگین بودند و منتظر بودند تا ببیند محمد امین چه واکنشی نشان خواهد داد. غم بر چهره محمد نشسته بود در میان اصحابش دنبال علی می‌گشت تا چشمش به علی افتاد گفت: برخیز و زبانش را قطع کن.
ترس بر جان عباس‌بن‌مرداس افتاده بود، اگر علی زبانش را قطع می کرد چه؟ علی از جای بلند شد و دست عباس‌بن‌مرداس را گرفت و به‌دنبال خود کشید. توان از پاهای عباس رفته بود با حالت زار پرسید: یا علی! واقعا زبان مرا خواهی برید؟ علی با صلابت پاسخ داد: من فقط فرمان پیامبر خدا را اجرا خواهم کرد.
علی همچنان پیش می‌رفت و عباس هم به‌دنبال او، تا این که به نزدیکی خوابگاه شتران رسیدند. علی رو به عباس کرد و پرسید: اینک از چهل شتر یا صد شتر یکی را انتخاب کن؟
عباس‌بن‌مرداس با تعجب به علی نگاه می‌کرد بعد از لحظه‌ای گفت: پدر و مادرم فدای شما باد که تا این حد بزرگوار و با کمال هستید. علی پاسخ داد: آن ها که صد شتر گرفتند جزء دلجویی شده‌ها هستند، تازه مسلمان و یا مشرکی که با مسلمانان همکاری می‌کند و تو را پیامبر مانند مهاجرین حساب کرد که چهل شتر به تو داد و اگر می خواهی صد شتر بردار و در آن گروه باش که در شرافت هرگز به مهاجرین نخواهند رسید.
عباس‌بن‌مرداس تازه منظور محمد را فهمیده بود پیامبر نمی‌خواست تا زبان او را قطع کند بلکه مقصودش هوشیار کردن و کوتاه کردن زیانش بود. عباس چهل شتر را انتخاب کرد و از کرده خود بسیار پشیمان شد.
منبع: اعلام‌الوری شیخ طوسی، ترجمه عطاردی، صفحه 175