پسرعمو در مقابل پسرعمو

زهرا زارعی

قسمت اول

این داستان براساس یک ماجرای واقعی نوشته شده البته خیال نویسنده در آن دخیل بوده است.

مردک تازه به دوران رسیده نمی‌‌داند ما او را تربیت کردیم. یوحنا با چشم‌‌های خواب آلود سر از بین کتاب‌‌ها بلند می‌‌کند. سرجون با صورتی متورم و دست‌‌های مشت کرده خودش را روی تخت می‌‌اندازد. یوحنا چشم‌‌هایش را می‌‌مالد و دوباره به پدر نگاه می‌‌کند. احمق! خب تو امیری، تو باید دستور بدهی؛ آن وقت می‌‌خواهی من را عزل کنی. بر گور پدرت...

یوحنا حال بلند شدن از روی صندلی چوبی را ندارد ولی تا به حال انقدر پدر را عصبانی ندیده است. تلوتلوخوران خود را به لبه تخت می‌‌رساند. سرجون تازه یوحنا را دیده نگاهی به چشم‌‌های قرمز و متورمش می‌‌کند.

ـ معلوم هست میان این کتاب‌‌ها چیست که انقدر سر در گریبان خود کرده‌‌ای؟

یوحنا کمی به خودش قوس می‌‌دهد تا پدر را بیشتر از این عصبانی نکند.

ـ چرا انقدر پریشانین پدر؟

ـ هیچ. مردک خیر سرش امیر این مردم است. مفت‌خوران دور برش انقدر امیرالمؤمنین امیرالمؤمنین صدایش می‌‌زنند که خودش باور کرده و حالم را بد؛ آن‌وقت همیشه در خمر و شراب غوطه‌ور است که نمی‌‌تواند یک والی انتخاب کند.

ـ خب انقدر حرص خوردن ندارد پدر من.

یوحنا پشت میز که می‌‌نشد پدر با این حرفش از جا می‌‌پرد.

ـ آخر نمی‌‌دانی که؛ پسر عقیل به کوفه رسیده است و چه ها کرده...

یوحنا خیره در چشم‌‌های پدر دنبال آشنایی می‌‌گردد که این اسم را زیاد به زبان آورده است.

ـ خب...خب...

نمی‌‌داند چه بگوید.

ـ خب چه کرده؟

سرجون انگشتانش را به کمربند زرد دور کمرش آویزان کرده و جلوی میز یوحنا راه می‌‌رود.

از طرف پسرعمویش آمده تا مردم را علیه خلیفه بشوراند. شورشی است پسر شورشی می‌‌دانی؟!

ـ خب... اگر کسی همراهی‌اش نکند که...

ـ چه می‌‌گویی تو؟ وقتی والی کوفه و مردم شهر پشتش باشند...

کسی از پشت در سرجون را صدا می‌‌زند.

امیر شما را خوانده‌اند جناب مشاور...

سرجون نگاهی به یوحنا می‌‌اندازد.

ـ فکرت را جمع و جور کن...

و اشاره به کتاب‌‌های باز روی میز می‌‌اندازد و به طرف در می‌‌رود.

یوحنا بین کتاب‌‌های مسیحیان و قرآن مسلمانان گیر کرده.

یاد حرف‌‌های حمزه می‌‌افتد. دلش برای بگومگو‌‌هایی که بر سر دین و مذهب و خدا و پیغمبر می‌‌کنند تنگ شده است. انقدر که یادش می‌‌رود سرجون عصبانی است و باید فکرش را به کار بیندازد. از اتاقش خارج می‌‌شود. از درب پشتی کاخ که می‌‌زند بیرون تا از بین خرابه‌‌ها بگذرد و برسد وسط بازار فکرش درگیر سؤال‌‌های تازه است. جلو حجره و در چارچوب در چوبی می‌‌ایستد.

ـ چیزی از آن قفل زنگار زده گیرت نمی‌‌آید؛ دست از سرش بردار.

حمزه که سر بلند می‌‌کند یوحنا روی چارپایه چوبی نشسته است.

ـ به به. جناب یوحنای نصرانی، از این طرف هاااا؟

یوحنا با چشم‌‌های خمارش چپ چپی نگاهش می‌‌کند و سرگوشی از بیرون می‌‌چرخاند.

حمزه پوزخندی می‌‌زند.

ـ نترس با توی پسر مشاور امیر کسی کاری ندارد. آن که سرش را بر باد می‌‌دهد کس دیگری است...

و زیر لب می‌‌خندد. یوحنا نگاهی به دست‌‌های سیاه شده حمزه می‌‌کند که هنوز با قفل سروکله می‌‌زند.

ـ می‌‌گویند یک شورشی وارد کوفه شده است. توخبری داری؟

حمزه نگاهی به چشم‌های قرمز شده یوحنا می‌‌کند و قفل را روی میز می‌‌گذارد.

ـ خواب نما شده‌‌ای یا بیش از حد پیمانه...

یوحنا اخمی می‌‌کند و پایش را روی میز چوبی جلویش می‌‌گذارد.

ـ تو از من خبر دست‌دوم شنیده‌‌ای؟

حمزه از جایش بلند می‌‌شود و یک فلز کوچک برمی‌دارد.

ـ خب کیست این شورشی؟حاکم اصلی که کوفه نیست...

حمزه آهن را روی آتش کوره کوچک حجره نگه می‌‌دارد تا کمی نرم شود.

آمده‌‌ای درباره‌‌ی این شورشی حرف بزنی یا مطلب جدیدی از بین کتاب‌‌هایتان پیدا کرده‌‌ای؟

آهن را برمی‌‌گرداند و روی صندلی‌‌اش می‌‌نشیند.

یوحنا در افکارش غوطه‌‌ور است.

ـ به نظر تو در اسلام حکم یک شورشی علیه حاکم چیست؟

حمزه نگاهی به آهن داغ شده و نگاهی به یوحنا می‌‌اندازد. خودت شروع کن... تو که بهتر میدانی فرق اسلام و مسیحیت چیست.

یوحنا از طفره رفتن‌‌های حمزه ناراحت می‌‌شود اما به روی خود نمی‌‌آورد.

ـ دین مسیح دین جنگ و خونریزی نیست. ما صورت‌‌هایمان آماده سیلی خوردن است.

حمزه در حال کنده‌کاری روی گداخته آهنی است. اما خوشحالی یوحنا از چشم‌‌هایش پنهان نمی‌‌ماند. صدای نیمه‌بلندی می‌‌خندد.

ـ آخر این صورتت را نیاوردی جلو که من بزنم... هرچند نمی‌‌شود به پسر مشاور اعظم دست زد...

و دوباره می‌‌خندد.

یوحنا از جا بلند می‌‌شود و سرش را مقابل حمزه پایین می‌‌آورد.

تو اگر مرد زدن بودی که جایت اینجا نبود ولی خب اگر دوست داری این صورت...

و صورت کم‌موی بورش را جلوی حمزه می‌‌گیرد. حمزه با انگشت خال سیاهی روی صورتش می‌‌گذارد.

ـ همین ما را بس است جناب یوحنا. بفرمایید...

یوحنا جلوی حمزه صاف می‌‌ایستد و به آهن قرمز شده داخل انبر نگاه می‌‌کند.

ـ اما دین شما که با این لطافت و مرحمت با یک شورشی برخورد نمی‌‌کند. تا او را از میخ آویزان نکنید دلتان آرام نمی‌‌گیرد.

ـ یا مثل همین آهن تا سرخش نکنین...

حمزه خیره می‌‌شود در صورت یوحنا...

ـ خدا رحمت کند پسر مریم مقدس را؛ اگر دین شما دین مهربانی است پیامبر ما پیامبر رحمت است یوحنا... خودت خوب می‌‌دانی دین ما چیزی نیست که در کاخ و اطرافیان پدرت دیده‌‌ای. کاش چشم‌‌هایت جور دیگری به این دنیا و دین ما باز می‌‌شد؛ کاش...

یوحنا دوباره برمی‌‌گردد سر جایش و به تکه آهن‌‌های نصب شده روی دیوار خیره می‌‌شود.

ـ خسته نشدی از بس روی این تکه آهن را چیزی حک کردی؟ همان قفل‌های خراب را درست کنی منفعتش بیشتر است.

حمزه دوباره آهن را روی آتش می‌‌گیرد تا نرم شود.

ـ باید کم کم آهن درونت را نسبت به اسلام با همین آتش‌‌ها نرم کنم.

یوحنا حال خوشی ندارد. از جا بلند می‌‌شود تا به کاخ برگردد. حمزه با تعجب نگاهش می‌‌کند.

ـ کجا با این همه عجله؟ تازه بحثمان گل کرده بود.

ـ نه برادر دیگر حال ندارم. میروم تا بعداز غرق شدن در کتاب‌‌هایم بخوابم.

خمیازه‌‌ای می‌‌کشد و به سمت در چوبی می‌‌رود. اما حمزه از روی صندلی بلند می‌‌شود.

ـ آخر نگفتی چه حکمی بدهیم برایش؟ اصلا این شورشی کیست؟ نامش را می‌دانی؟

یوحنا میان چارچوب در می‌‌ایستد. نگاهی به حمزه می‌‌کند و آهسته می‌‌گوید:

ـ پدرم فقط گفت شورشی است اما... اما چرا گفت پسر...

تا حرف بزند حمزه آب گلویش را با صدا فرو می‌‌برد.

ـ آهان پسر عقیل. برایم خیلی آشناست اما حال فکر کردن به این که چه کسی است را ندارم. فعلا بدرود برادر.

انقدر خواب‌آلود است که نگاه بهت‌آور حمزه را نمی‌‌بیند و صدای شکسته شدن پایه صندلی که حمزه رها می‌‌شود رویش را نمی‌‌شنود.

پایش را داخل اتاقش نگذاشته که صدای داد و فریاد پدرش را می‌‌شنود.

ـ این مست خمار را برسانید به این عجوزه‌‌ها تا بیش از این آبرویمان را نبرده. مردک سر من هوار می‌‌کشد. من که می‌دانم آخر درمان دردش دست خودم است. خاکی به سرم می‌‌کنم.

صدای کوبیده شدن در یوحنا را از جا می‌‌کند اما انقدر خواب آلود است که نمی‌تواند مقابل پدر بیدار بماند.

از بوی غذای پیچیده داخل اتاق و سروصدای شکمش مجبور می‌‌شود چشمانش را باز کند. خدمت کار سینی غذا را روی تخت گذاشته و در حال پر کردن پیمانه جام است. یوحنا قوسی به بدنش می‌‌دهد و از جا بلند می‌‌شود. یک روز کامل استراحت کرده به جای چند روز بیخوابی و سر در میان کتاب‌‌ها نگه داشتن از فلاسفه و منطق گرفته تا قرآن و انجیل.

لقمه‌‌ای را داخل دهان نگذاشته صدای باز شدن در چوبی اتاق بلند می‌‌شود. خم می‌‌شود و از لبه‌‌ی تخت پدرش را می‌‌بیند. لقمه را نگه می‌‌دارد تا با او شروع کند. یوحنا به احترام پدر نیم خیز می‌‌شود. سرجون نگاهی به لقمه داخل دستش می کند و پوزخندی می‌‌زند.

ـ من هم یک روز خواب بودم بیش از این گرسنه می‌شدم. شروع کن.

یوحنا لبخندی می‌‌زند و لقمه را داخل دهانش می‌‌گذارد.

ـ تا غذایت را می‌‌خوری من حرف می‌‌زنم. کار مهمی برایت دارم که باید درست انجامش دهی. یوحنا چشم دوخته به پدر. سرجون سرش را نزدیک‌تر می‌‌آورد و آهسته می‌‌گوید:

ـ شخصی که باید برود کوفه را پیدا کردم... یوحنا لقمه‌‌ را لبه سینی می‌‌گذارد و برای پدر دست می‌‌زند.

ـ غیر از این از شما توقعی نداشتم پدر.

پدر دستش را مقابل صورت یوحنا می‌‌گیرد تا او را ساکت کند.

ـ این ها مهم نیست؛ فقط یک کار باید انجام شود و آن قبول این شخص توسط یزید است. یوحنا با تعجب به پدر نگاه می‌‌کند.

ـ مگر خودش نگفته که شما شخص را معلوم کنید؟!

ـ چرااا گفته ولی... آن شخص هر کسی نیست. باید جوری به یزید بگویم که حتی یک کلمه هم حرف نزند. تنها کسی که می‌‌تواند جلوی این جماعت کوفی بایستد اوست...

یوحنا دوباره مشغول غذا خوردن می‌‌شود و به حرف‌‌های پدر فکر می‌‌کند. سرجون دست روی زانوی یوحنا می‌‌گذارد.

ـ یک مهر باید برایم درست کنی. مهری با نام... با نام معاویه...

یوحنا لقمه را به‌زور قورت می‌‌دهد و پشت سرش جام را سر می‌‌کشد.

ـ آخر این کار برای چیست پدر؟ شما که مشاور و همه‌کاره‌‌ امیر هستی...

ـ تو امیر را نمی‌‌شناسی. شب یک حرف می‌‌زند و سحر نشده حرفش عوض می‌‌شود.

سرجون نزدیک‌تر می‌‌آید.

ـ تو فقط یک شخص امین پیدا کن. فقط خیلی زمان نداریم و من تا ظهر فردا منتظرت هستم.

یوحنا نگاهی به پدر می‌‌اندازد اما سرجون بدون اینکه چیز دیگری بگوید از روی تخت پایین می‌‌آید و به سمت اتاق مخصوص خودش می‌‌رود.

یوحنا لقمه به دست افکارش به هم ریخته است.

نام هرکسی را که به ذهنش می‌‌رسد گوشه‌‌ کتاب انجیلش می‌‌نویسد... یونس... اکبر... مسیح... یوشع...

به اسم‌‌‌‌هایی که نوشته نگاه می‌‌کند اما هیچ کدام در این حرفه دستی ندارند.

فکر اینکه مهرساختن کار هرکسی نیست و باید شبیه مهر معاویه باشد. آرامشش را به هم ریخته است.

ـ شاید پیدا کردن مهر اصلی معاویه کار بهتری باشد اما... اما نه خطر زیادی دارد. آن هم میان وسائل یزید با آن همه خدم و حشم و کنیز و غلام...

ادامه دارد...