چگونه تفرقه داخلی زمینه جنایتی بزرگ را فراهم کرد؟
ژاپن متمدن و بزرگ‌ترین جنایت قرن بیستم!
عاطفه میرافضل
زمانی که ارتش ژاپن در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷ نانجینگ پایتخت جمهوری چین را تصرف کرد یکی از وحشتناک‌ترین و نفرت انگیزترین جنایات قرن بیستم رقم خورد. ژاپنی‌ها برای ایجاد ترس شش هفته تمام دست به انواع جنایات زدند. طبق برخی آمار بیش از ۳۰۰ هزار نفر طی ۴۲ روز به فجیع‌ترین شکل کشته شدند.
کشتار «نانجینگ» یکی از غم‌انگیزترین حوادث قرن بیستم است. ارتش سلطنتی ژاپن پس از اشغال این شهر در چین در دسامبر سال ۱۹۳۷ میلادی طی چند هفته صدها هزار نفر را کشت.
ژاپنی‌ها، توانستند موافقت دولت بحران‌زده چین را برای بهره‌برداری از معادن منچوری، منطقه‌ای در شمال‌شرقی چین، به دست آورند؛ اما این امتیاز برای آن‌ها کافی به نظر نمی‌رسید. روز ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۳۱ (۱۳۱۰ هجری شمسی)، خط آهن ژاپنی‌ها در «موکدون» منچوری، هدف حمله‌ای تروریستی قرار گرفت. آن‌ها مدعی شدند که دولت چین در این قضیه مقصر است و به این ترتیب، ارتش ژاپن در هجومی سراسری به منچوری، این سرزمین را اشغال کرد. ژاپنی‌ها به‌تدریج تا مناطق جنوبی چین نفوذ کردند و حتی شانگ‌های را به تصرف درآوردند. این در حالی بود که چین، به دلیل فقدان دولت مرکزی قدرتمند، در آتش تفرقه و جنگ‌های داخلی می‌سوخت. ژاپنی‌ها، روز ۱۰ سپتامبر سال ۱۹۳۷، به پشت دروازه‌های نانجینگ، پایتخت چین، رسیدند.
وحشت سراسر شهر را فرا گرفته بود. نیرو‌های دشمن، پشت دروازه‌های نانجینگ بودند و سه روز بود که هواپیما‌های ژاپنی، به صورت مداوم، شهر را بمباران می‌کردند. بیشتر محله‌ها به تلّی از خاکستر تبدیل شده بود.ژنرال‌های ژاپنی معتقد بودند که برای پایان دادن به هر نوع مقاومتی، به یک سلاح بسیار مؤثر نیاز است: وحشت! آن‌ها به سربازانشان دستور دادند، دست به وحشیانه‌ترین رفتار‌های ممکن بزنند. نظامیان ژاپنی مجاز بودند هر جنایتی را مرتکب شوند. هیچ‌کس مانع آن‌ها نمی‌شد و برای رسیدن به پیروزی به هر قیمتی 6 هفته به آن‌ها مهلت داده شده بود.
پس از سقوط نانجینگ ارتش ژاپن جشن های زیادی گرفت، آن‌ها هر کاری که می‌خواستند انجام می‌دادند. هیچ‌چیز مانع آن‌ها نبود، آن‌ها به روح بشری احترامی قائل نبودند. دو افسر ارتش ژاپن به نام های «توچیاکی موکای» و «تسویوچی نودا» با یکدیگر مسابقه گذاشتند تا ببینند که چه کسی می‌تواند صد نفر را با سرنیزه و شمشیر در مدت زمان کوتاهی به قتل برساند.
طی این دوران بیش از ۲۷۰۰ اسیر جنگی توسط ژاپنی‌ها با وحشیانه‌ترین روش‌ها زیر تیغ جراح‌ها مثله و تکه‌تکه شدند. از دیگر تفریحات ارتش خونخوار ژاپن در نانجینگ مسابقه قطع سر بود. هر سرباز یا ژنرالی که بیشتر از بقیه سر قطع می‌کرد شایسته تقدیر شناخته می‌شد.
ژاپنی‌ها روشی برای شکنجه چینی‌ها داشتند که نامش راهپیمایی مرگ بود و طی آن آنقدر اسیرها را راه می‌بردند تا از خستگی بمیرند و اگر احیانا کسی جان سالم به در می‌برد زنده‌به‌گور می‌شد.
یکی از روش‌های شکنجه مورد علاقه ژاپنی‌ها خصوصا سرگرد «ایشی شیرو» میکرب‌شناس مخوف ارتش ژاپن تشریح زنده و بدون استفاده از بی‌حسی بر روی اسیران جنگی بود.
تجاوز سازمان‌یافته به بیش از ۸۰هزار زن و دختر ۷ تا ۷۰ ساله از دیگر اقدامات کثیف ارتش ژاپنی در چین بود. پس از گذشت این شش هفته مخوف نانجینگ رسما به یک گورستان تبدیل شده بود.حجم عظیم اجساد باد کرده و متلاشی شده در رود یانگ تسه مسیر قایق‌ها رو مسدود کرده بود.
در نهایت طی حمله ژاپن و تسلطش بر چین که تا پایان جنگ جهانی دوم ادامه داشت بیش از ۱۰میلیون چینی کشته شدند. نکته مهم این که دولت ژاپن هنوز بابت این جنایات از چین عذرخواهی نکرده است.